ကမၻာတဝွမ္း ပ်ံ႕ႏွ႔ံလာေသာ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားႏွင့္ လူကုန္ကူးသန္းေရာင္းဝယ္မႈ

မန္ဇူး(ဘာသာျပန္သည္)Sunday, November 22, 2009

အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုသတ္မွတ္ခ်က္

ယေန႔ေခတ္ခါသမယရဲ႕ ကၽြန္ေရာင္းကၽြန္ဝယ္ျပဳ ျခင္းလို႔ သတ္မွတ္ေခၚဆိုရမယ့္ လူကုန္ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္မႈျပဳျခင္းနဲ႔ သက္ဆိုင္အက်ဳံးဝင္သည့္ အရာေတြထဲမွာ လူသစ္စုေဆာင္းျခင္း၊ တရားဥ ပေဒမွအလိုရွိ၍ ဝရမ္းထုတ္ထားသူအား လက္ခံ ထားျခင္း၊ အရပ္တပါးသို႔ အဓမၼေျပာင္းေရႊ႕ပို႔ ေဆာင္ေစျခင္း၊ ယာယီေခၚေဆာင္ ထိန္းသိမ္း ထားျခင္း (သို႔) အလုပ္အင္အားစုအတြက္ လို အပ္မည့္ဝန္ေဆာင္မႈ ဒါမွမဟုတ္ ကာယစြမ္း အား စိုက္ထုတ္ရေသာ လုပ္ငန္းစုအတြက္ လူ ပုဂၢဳိလ္အားခိုင္းေစအသံုးျပဳျခင္း၊ လိမ္လည္လွည့္ ျဖားေခၚေဆာင္္ျခင္း (သို႔) အတင္းက်ပ္ခိုင္းေစ
ျခင္း (စိတ္ဆႏၵမပါပဲ တစံုတရာေသာ ျပ႒ာန္းသတ္မွတ္ခ်က္ကို ဗန္းျပေရွ႕တန္းတင္၍ ေက်းကၽြန္သဖြယ္ျပဳမူ ခိုင္းေစျခင္း)၊ လိင္ပိုင္း ဆိုင္ရာအရ မတရားႏိုင့္ထက္စီးနင္းျပဳမူက်င့္ၾကံခံရျခင္း၊ ဝင္ေငြႏွင့္လုပ္အား အခ်ဳိးမညီမွ်ျခင္း၊ ေႂကြးၿမီေၾကာင့္ အခိုင္းအေစဘဝက် ေရာက္ျခင္း၊ ေက်းကၽြန္ဘဝက်ေရာက္ျခင္း (သို႔) အျခားေသာ မတရားသျဖင့္ျပဳမူလုပ္ေဆာင္ခိုင္းေစျခင္းေတြ ပါဝင္သက္ဆိုင္မႈရွိ တယ္။


လူကုန္ကူးမႈႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းခ်င္းရာေတြထဲမွာျဖင့္ ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ အတင္းအက်ပ္ဆြဲေဆာင္သိမ္းသြင္းျခင္း၊ အဓမၼ လုပ္အားေပးခိုင္းေစျခင္း (စက္႐ံု၊ အလုပ္႐ံုေတြမွာ လုပ္အားႏွင့္ မမွ်တေသာ ဝင္ေငြ၊ အစားအေသာက္တို႔ကိုသာ ေပးကမ္းေကၽြးေမြး ျခင္း)၊ အိမ္တြင္းအမႈကိစၥအရပ္ရပ္ကို ေက်းကၽြန္သဖြယ္ခိုင္းေစျခင္း၊ အတင္းအက်ပ္ စစ္မႈထမ္းဖို႔ရာဆင့္ေခၚျခင္း၊ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္ အ ပိုင္းအားေရာင္းခ်ျခင္းႏွင့္ ဓနေငြေၾကးရရွိဖို႔ရာအတြက္ တရားမဝင္ထိန္းသိမ္းေမြးစားျခင္း အစရွိသည့္ အေၾကာင္းခ်င္းရပ္ေတြဟာျဖင့္ တႏြယ္ငင္တံစဥ္ပါဆိုသလို ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနၾကတယ္။


အေမရိကန္ အစိုးရဌာနအဆိုအရ ကမၻာတဝွမ္းမွာရွိတဲ့ လူဦးေရ ၈ဝဝ,ဝဝဝ ဝန္းက်င္ဟာ ႏွစ္စဥ္ဆိုသလို လူကုန္ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ ျခင္းခံရ၍ ျပည့္တန္ဆာဘဝသို႔သက္ဆင္းရျခင္း၊ အဓမၼလုပ္အားေပး ခိုင္းေစခံရျခင္းႏွင့္ အျခားေသာ အသြင္သဏၭာန္ေပါင္းစံုတို႔ျဖင့္ သားေကာင္ ဘဝကိုက်ေရာက္ခဲ့ၾကရရွာတယ္။ ဒီေဖာ္ျပပါ ပမာဏအေရအတြက္ဟာျဖင့္ရင္ နယ္စပ္မ်ဥ္းတေလွ်ာက္ လူကုန္ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္ခံရသူေတြရဲ႕ စာရင္းပါျခင္းအလ်ဥ္းမရွိေသးဘူး။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္းလို လူကုန္ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္သူေတြရဲ႕ သားေကာင္လက္တြင္း ဆင္းသက္ခဲ့ရသူေပါင္းဟာ ခန္႔မွန္းေခ်အားျဖင့္ဆိုရေသာ္ ၁၇,ဝဝဝ ဝန္းက်င္နီးပါးရွိတယ္ လို႔ ဆိုရလိမ့္မယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြနဲ႔ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ မွန္းဆခ်က္အရဆိုရင္ အာရွ တိုက္ရပ္ဝန္းထဲမွ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ကေလး ၂ဝဝ,ဝဝဝ မွ ၂၅ဝ,ဝဝဝ အထိဟာ ႏွစ္တိုင္းလိုလို လူကုန္ကူးသူေတြရဲ႕ ေထာင္ေခ်ာက္အ တြင္းသို႔ ပိတ္မိၿပီး သားေကာင္ျဖစ္ၾကရရွာတယ္။ ယေန႔မ်က္ေမွာက္ေခတ္ခါသမယမွာကို တြက္ခ်က္မွန္းဆမႈအရ အတၲလႏိၲတ္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေရာင္းကၽြန္ဝယ္ျပဳခံေနတာျဖင့္ရင္ လူဦးေရေပါင္း ၂၇ သန္းေက်ာ္ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္လိမ့္မယ္။

လူကုန္ကူးျခင္းအမႈကို ျဖစ္ေပၚေစသည့္ အေျခခံအေၾကာင္းတရားက ခၽြတ္ျခံဳက်ဆင္းရဲျခင္း၊ ပညာရည္နိမ့္က်အားနည္းျခင္း၊အလုပ္ လက္မဲ့ဦးေရမ်ားျပားျခင္း၊ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းရရွိဖို႔ရာအတြက္ စြမ္းေဆာင္ရည္မျပည့္မွီျခင္း၊ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားဦးေရထဲမွာ အမ်ဳိးသမီးဦးေရအမ်ားဆံုးပါရွိျခင္း၊ ဂိုဏ္းဂဏအစုအဖြဲ႔ျဖင့္ ရာဇဝတ္မႈကိုေဖာက္ဖ်က္က်ဴးလြန္ျခင္း၊ အစိုးရယႏၲရားကိုယ္ထည္အတြင္း လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈေၾကာင့္ အက်င့္ပ်က္ျခစားျခင္းႏွင့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းရွိ သက္ဆိုင္ရာနယ္ပယ္အလိုက္ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္႐ႈမႈ အပိုင္းမွာ အားနည္းခ်ဳိ႕ယြင္းသည့္အတြက္ေၾကာင့္သာ ဒီလိုစိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြ အျမစ္တြယ္တည္ရွိေနတာျဖစ္ တယ္။

ကမၻာတဝွမ္းသို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သား ပ်ံ႕ႏွံ႔ဆက္စပ္မႈ

မ်က္ေမွာက္ကာလ ဖိလစ္ပိုင္ စီးပြားေရးဟာျဖင့္ လူမႈအရင္း (သို႔) ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြရဲ႕ အ ေပၚမွာ အေတာ္ေလးကို မွီခိုအားကိုးသမႈျပဳေန ရသည့္ ရင္းခံအေၾကာင္းတရားဟာ ဝင္ေငြ (သို႔) ေမြးဖြားရာအရပ္ေဒသႏွင့္ အလွမ္းကြာေဝးေသာ အရပ္တပါးမွလႊဲေျပာင္းတဲ့ ဓနအင္အားစုကေန တဆင့္ မိုက္က႐ို (အေသးစား စီးပြားေရး လုပ္ ငန္း ေဆာင္တာမ်ား) ႏွင့္ မက္က႐ို (တိုင္းႏိုင္ ငံတရပ္လံုး ကိုယ္စားျပဳေသာ စီးပြားေရးႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ား) စီးပြား ေရးမွရရွိျဖစ္ထြန္းသည့္ အက်ဳိးအျမတ္ရလဒ္ မ်ားႏွင့္ ဌာေနမိသားစု၏ လိုအပ္ခ်က္ေတြျဖစ္ ေသာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးႏွင့္ အိမ္တြင္းအ သံုးစရိတ္ေတြကို ေထာက္ပံ့ေပးပို႔ေနေသာ္ျငားလည္း မ်ားျပားလွသည့္ လူဦးေရေၾကာင့္ ဝင္ေငြခြဲေဝျဖန္႔ျဖဴးရာဝယ္ အခ်ဳိးအစား ညီ မွ်မႈမရွိတာနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳရင္ဆိုင္ေနရတယ္။

ေယဘုယ်အားျဖင့္ဆိုရေသာ္ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံမွာ အဆင့္ျမင့္ပညာရပ္ကို သင္ၾကားပို႔ခ်သည့္ေက်ာင္းအမ်ားစုဟာ ပုဂၢလိပိုင္ (ဖိလစ္ပိုင္ ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ ၈ဝ% နီးပါးဝန္းက်င္ရွိေသာ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုဟာ အဆင့္ျမင္ပညာရပ္ကို ပုဂၢလိကပိုင္ေက်ာင္းေတြမွာသာ တက္ ေရာက္တင္ၾကားေလ့လာၾကတယ္။) ေက်ာင္းေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ ေငြေၾကးအင္အားအေတာ္ေလးကို စိုက္ထုတ္သံုးစြဲရျခင္း၊ အေၾကာင္း ရင္းကလည္း အဆင့္ျမင့္ပညာတတ္ေျမာက္ထားမွသာလ်င္ တိုင္းတပါးရပ္ေဝးမွာ အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြရာဝယ္ အခရာက်အေရးပါ သည့္အတြက္ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ေျပာဆိုရေသာ္ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြရဲ႕ အရပ္တပါးမွလႊဲေျပာင္းေသာ ဓနအင္အားစုေတြကေန အက်ဳိးအျမတ္ရလဒ္ေတြျဖစ္ထြန္းလာတယ္လို႔ဆိုရမွာပဲ။ မိသားစုအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လႊဲေျပာင္းေငြလက္ခံယူရတယ္ဆိုတာကလည္း ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးျခင္းမရွိတာကိုဆိုလိုျခင္းျဖစ္ၿပီး ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ဝင္ေငြကြာဟမႈႏွဳန္းထားဟာ အေတာ့္ကိုျမင့္မား မႈရွိတယ္လို႔ဆိုရလိမ့္မယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြေၾကာင့္ ဆင္းရဲမႈႏွဳန္းထားေလ်ာ့ပါးသြားေပမယ့္ ႂကြင္းက်န္ေနရစ္မႈေတြကိုေတာ့ ျပ သဖို႔ရာအတြက္ ခိုင္လံုတဲ့အေထာက္အထားေတြ မရွိဘူးလို႔ဆိုရမွာပဲ။


ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားႏွင့္ လူကုန္ကူးသန္းေရာင္းဝယ္မႈဟာ ထပ္တူညီမွ်မႈမရွိေသာ္ျငား တခ်ဳိ႕ေသာအေၾကာင္းခ်င္းရာ အခ်က္အလက္ ေတြမွာေတာ့ အေတာ္ေလးကိုကိုက္ညီေနတယ္လို႔ ဆိုရမယ္နဲ႔တူတယ္။ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံရဲ႕ အေနအထားကိုၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ပညာမ တတ္ မႈႏွဳန္းထားျမင့္မားလာျခင္းေၾကာင့္ စီးပြားေရးဆိုင္ရာက႑ေတြမွာ ခၽြတ္ျခံဳက်အားနည္းယိုးယြင္းလာၿပီး လူကုန္ကူးသန္းေရာင္း ဝယ္မႈလုပ္ငန္းအျမစ္တြယ္က်န္ရစ္ေနေစဖို႔ရာ ပ်ဳိးေထာင္ေပးထားသလိုျဖစ္ေနျခင္း၊ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားျဖစ္စဥ္ထဲစီးေမ်ာလိုက္ပါသြား ျခင္းရဲ႕ေနာက္ဆက္တြဲအက်ဳိးျဖစ္ထြန္းမႈလို႔ဆိုရမယ့္ တိုင္းတပါးရပ္ေဝး လုပ္ငန္းခြင္တြင္း ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေနၾကသူေတြလႊဲေျပာင္းပို႔ ေဆာင္လိုက္ေသာ ဘ႑ာေငြမွစီးပြားေရးပါဝါကိုခုတ္ေမာင္းလည္ပတ္ေစဖို႔ရာ ေလာင္စာဆီျဖည့္တင္းေပးသည့္ အင္အားစုတရပ္အ ျဖစ္ေျပာင္းလဲေဖာ္ေဆာင္ေနရသည့္အတြက္ အလုပ္လက္မဲ့ဦးေရႏွင့္ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းရဖို႔ရာအတြက္ စြမ္းေဆာင္ရည္မ ျပည့္မီွျခင္း အစရွိသည့္ျပႆနာရပ္ေတြဟာ ယွဥ္လ်က္ဆိုသလိုဒြန္တြဲထြက္ေပၚလာပါေရာ။

စီးပြားေရးက႑ အားနည္းခ်ဳိ႕ယြင္းေနစဥ္ မ်ားျပားႀကီးမားလွေသာ လူဦးေရေၾကာင့္ ဘ႑ာေရးပိုင္းဆိုင္ရာ အားနည္းယို႔ယြင္းခ်က္ႏွင့္ လူမဆန္ေခါင္းပံုျဖတ္သည့္လုပ္ရပ္မွ အက်ဳိးစီးပြားအခြင့္အလမ္းရႏို္င္ေခ်ျဖစ္ရပ္ေတြဟာ လူကုန္ကူးမႈကေနေမြးထုတ္လိုက္တဲ့ အျခင္း အရာႏွစ္ရပ္လို႔ဆိုရလိမ့္မယ္နဲ႔တူတယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြႏွင့္ လူကုန္ကူးသန္းေရာင္းဝယ္သူေတြရဲ႕ သားေကာင္ဘဝက်ေရာက္ သူအမ်ားစုဟာ နိမ့္က်သည့္ လုပ္အားခႏွင့္ အလုပ္လက္မဲ့ဆိုတဲ့ ဘဝကေနလြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကတာကေတာ့ တထပ္တည္းလို႔ဆိုရမွာ ပဲနဲ႔တူတယ္။ အဆံုးသတ္မွာေတာ့ လူကုန္ကူးသန္းေရာင္းဝယ္သူေတြရဲ႕ သားေကာင္ဘဝမက်ေရာက္ခဲ့ရသည့္တိုင္ မတရားျပဳမူက်င့္ ၾကံျခင္းခံရေသာ သူတို႔စိတ္ကူးေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားဘဝေတာ့ က်ေရာက္ခဲ့ၾကရတာပါပဲ။

မေဘ

မေဘဆိုတာက သူနာမည္ အရင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေပးထားတာ။ ျမဝတီျမိဳ႕က သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူအေဖ မဲေဆာက္ေဆးရုံၾကီးမွာ တင္ထားတုန္းက ကၽြန္ေတာ္လူနာသြားေစာင့္ရငး္ မေဘနဲ႔ သိခဲ့တာ။


သူေယာက်ာၤးျဖစ္သူက သစ္ပင္ေပၚက ျပဳတ္က်ၿပီး ၆ လ ေက်ာ္ေလာက္ မဲေဆာက္ေဆးရုံၾကီးမွာ တက္ေနရတာ။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ေဆးကုသလို႕ ကုန္က်ေငြကို ေဘာင္ခ်ာစာရြက္နဲ႔ ဆရာမေတြ လာေပးရင္ ပိုက္ဆံမေပးဘဲ ၆ လေက်ာ္ေလာက္ ေဘစာရင္ထဲ ထည့္ထားၿပီး ေဆးရုံတက္ေနတာ။ ပိုက္ဆံမေပးႏုိင္ေတာ့ မ်က္ႏွာငယ္နဲ႔ ေဆးရုံတက္ေနရတာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕က သူကို မေဘ လို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ေခၚတာ။

ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ မေဘမွာ စားဖို႕ေတာင္ ပိုက္ဆံမရွိဘူး။ ေက်ာင္းသားေဆးခန္းက လူနာတစ္ေယာက္ကို မဲေဆာက္ေဆးရုံးမွာ တင္ထားတယ္။ အဲဒီလူနာေစာင့္ ကရင္မၾကီးဆီမွာ ကပ္စားေနရတာ။ သူခမ်ား ၾကာေတာ့ မသြားစားရဲ႕ဘူး။ ကရင္မၾကီးက အတင္းေခၚေၾကြးရတာ။ အဲဒီတုန္းက မေဘက ကၽြန္ေတာ္ကို

“ေက်ာင္းသားေဆးခန္းက ကရင္မၾကီးသာ ျပန္သြားရင္ ကၽြန္မေတာ့္ ထမင္းငတ္ျပီး အစ္ကို” တဲ့။

တစ္ျခာ လူနာရွင္ေတြ လူနာလာၾကည္ရင္ သစ္သီးဝလံေတြ၊ အခ်ဳိရည္ေတြ ဝယ္လာၿပီး စားၾကေသာက္ၾကတာ ျမင္ရင္ မေဘခမ်ာ လူကြယ္ရာမွာ မ်က္ရည္ေလးေတြ က်ိတ္ျပီးက်ေနရတာ။ အရင္တုန္းက သူေယာက်ာၤး စားခ်င္ေသာက္ခ်င္တဲ့ အခါက်ရင္ သူမိန္မကို ဝယ္ေၾကြးခိုင္တတ္တယ္။ မေဘခမ်ား ပိုက္ဆံမရွိေတာ့ ဘယ္လိုဝယ္ေၾကြးရမွန္းေတာင္ မသိဘူးျဖစ္ေနတယ္။


အဲဒီအခါက်ရင္ သူေယာက်ာၤးက

“ နင္က ငါဒီလို ဘဝမ်ဳိးေရာက္လို႕ မဝယ္ေၾကြးခ်င္တာလာ” ဆိုၿပီး အသံေတာင္မထြက္ႏိုင္ ပဲ ပါးစပ္ေလးလုပ္ရုံနဲ႕ မ်က္ရည္ေတြက်ၿပီး ေျပာတာ။ သစ္ပင္ေပၚက ျပဳတ္က်ၿပီး ကိုယ္တစ္ပိုင္ ေသသြားလို႕ လည္ေခ်ာင္းကိုလည္း ေဆးရုံမွာ ခြဲထားၿပီး ပိုက္တပ္ထားေတာ့ စကားေျပာရင္ အသံက ရွတတေလးျဖစ္ေနတာ။

“ မဟုတ္ပါဘူး အစ္ကိုရယ္.. ကၽြန္မမွာ ပုိက္ဆံတစ္ျပားမွ မရွိတာ ဘယ္လိုဝယ္ေၾကြးရမွာလဲ” တစ္ျခားမိန္မတစ္ေယာက္သာဆို အစ္ကိုကို ပစ္ၿပီးေျပးတာ ၾကာျပီး၊ ကၽြန္မက အစ္ကိုကိုခ်စ္လိုသာ ဒီလိုေနေနတာ” ဆိုၿပီး မေဘကပါ ေျပာျပီးငိုပါေလေရာ။

ေနာက္ပိုင္း သူေယာက်ာၤးလည္း မေဘကို ဘာမွမေျပာဘူး၊ အေျခအေနတစ္ခုကို သူလည္းဘေဘာေပါက္သြားတယ္။ အခ်ိန္ရွိတိုင္း ကုတင္ေပၚမွာ ေယာက်ားၤၾကီးတန္မဲ့ မ်က္ရည္ေတြပဲ က်ေနတာ။ အရင္တုန္းက မေဘခမ်ား စားဖို႕ေတာင္ မရွိလို ေဆးရုံးက လူနာစားလာပို႕ရင္ တစ္ဝက္ကို သူအတြက္သိမ္းထားျပီး စားခဲ့ရတာ။ သူေယာက်ာၤမွ စားလိုမကုန္တာ။

မေဘတို႕လင္မယားက မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ၃၈ ရႊာက ေမ်ာ့လူမ်ဳိး သူေဌးတစ္ေယာက္ဆီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ။ တစ္ေန႕ သူေဌးအိမ္ေဘးနာက သူေဌးတစ္ေယာက္က မေဘေယာက်ာၤးကို ……..ပင္က အသီးေတြကုိ တက္ခုတ္ခိုင္းတာ။ ပိုက္ဆံမေပးပဲ အလကားေခၚခိိုင္တာ။ ……….သီးေတြ ခုတ္ခ်လိုလည္းၿပီးေရာ မေဘေယာက်ာၤးလည္း ဓားမၾကီးနဲ႔ အတူ သစ္ပင္ေပၚက ျပဳတ္က်ေလေရာ။


ေအာက္လည္ေရာက္ေရာ.. တစ္ကိုယ္လံုးနာက်င္ျပီး ထေတာင္မႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

“ မိန္မေရး.. လာပါအံုး. “ ဆိုျပီး ေအာ္ေခၚေတာ့ မေဘလည္း ေရာက္လာပါတယ္။ ဘာလုပ္လို ဘာကိုင္ရမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး၊ ဒါနဲ႕ သစ္ပင္တက္ခိုင္တဲ့ သူေဌးကို ေဆးရုံးပို႕ဖို႕ ေျပာပါတယ္။ သူေဌကေတာ့ သေဘာေကာင္းရွာပါတယ္။ NO ပါပဲ..ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ ေဆးရုံသြားပါတ့ဲ။

“သူေဌး.. လုပ္ပါအံုး. က်မေယာက်ာၤး ဘာျဖစ္သြားမွန္မသိလိုပါ”

………………………………….

“ မယုံရင္ သူအသားကို ဆူးနဲ႔ ထိုၾကည္ပါ. လံုးဝကို မနာဘူးျဖစ္ေနတယ္”

……………………….

သူေဌးလည္း ဆူးနဲ႔ ထိုးၾကည္တယ္။ လံုးဝကို မနာက်င္ပါဘူး။

ဟုတ္တယ္။ မေဘေယာက်ာၤးက သူဘာျဖစ္သြားမွန္းမသိဘူးဆိုျပီး မေဘကိုေျပာတာ။ မေဘလည္း သူေယာက်ာၤး အသားကို ကိုင္ၾကည္တယ္။ လက္သဲနဲ႔ ျဖည္းျဖည္းဆိတ္ၾကည္တယ္။ မနာပါဘူး။ တအားၾကည္ဆိတ္ၾကည္တယ္ ။မနာပါဘူး။


ဆူဆူညံညံ အသံေတြေၾကာင့္ မေဘတို႕ သူေဌးေရာက္လာပါတယ္။ သူေဌးခ်င္း စကားေျပာၾကတယ္ ။ ေနာက္ဆံုး သစ္ပင္တက္ခိုင္းတဲ့ ေမွ်ာ့သူေဌးလည္း မေဘတို႕ သူေဌးကို အားနာလို ထင္ပါရဲ႕။ ဘတ္ ၂၀၀ ထုတ္ေပးတယ္။ သူေဌးဆိုတဲ့ လူေပးတဲ့ ဘတ္ ၂၀၀ ကို မေဘ မယူပါဘူး။ သူ႕ေယာက်ာၤးကိုပဲ ေဆးရုံပို႕ဖို႕၊ ကုေပးဖို႕သာ ေျပာပါတယ္။

အဲဒီသူေဌးက ကိုယ္ဘာသာေဆးခန္းသြားဆိုၿပီး ဆိုင္ကယ္ေမာင္းထြက္သြားပါတယ္။ မေဘေယာက်ာၤးခုတ္ခ်ေပးတဲ့ …….. သီးေတြကို အခ်ိန္မလြန္ခင္ မဲေဆာက္ေစ်းမွာ ေရာင္းဖို႕ေဖာင္သည္သြားေပးရမယ္ေလ။


ေနာက္ဆံုး မေဘတို႕ သူေဌးကပဲ သူ႕တူကို ေဆးခန္းပို႕ေပးဖို႕ ခိုင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေဆးခန္းက ေဆးကုေပးပါတယ္ ။ေနာက္ဆံုးမႏိုင္လို မဲေဆာက္ေဆးရုံးၾကီးကို ပို႕ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ ေက်ာ္ရုိးမၾကီးက်ဳိးသြားတယ္ ။ ေအာက္တပိုင္းေသ သလိုျဖစ္သြားတယ္။ ဦးေႏွာက္ထဲ ေသြးေတြ ဝင္သြားတယ္။ ဝင္လိုက္ရတဲ့ ခြဲစိပ္ခန္း၊ ခြဲလိုက္ရတဲ့ အခြဲ။ ၃ လေလာက္ၾကာသြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သက္သာၿပီးဆိုျပီး ျပန္ခိုင္းတယ္ ။ ကုန္က်စရိတ္ေတြကိုေဆးရုံက ေတာင္းတာေပါ့။

ဒီၾကာထဲ မေဘက သူအလုပ္လုပ္တဲ့ ရြာတဲ့ ျပန္ျပီး သူေယာက်ာၤးကို တာဝန္ယူကုေပးဖို႕ သူေဌးကို ေျပာပါတယ္။ သူေဌးက မလုပ္ေပးပါဘူး။ သစ္ပင္တက္ခုတ္ခုိင္းတဲ့ သူေဌးကို ေျပာပါတယ္။ သူေဌးက မလုပ္ေပးပါဘူး။


ရြာသူၾကီးကို တိုင္ပါတယ္။ ရြာသူၾကီးလည္ ကူညီေပးမယ္ ေျပာၿပီး မကူေပးပါဘူး။

“ တစ္ရြာလံုးက သူတို႕ေမွ်ာ့လူမ်ဳိးေတြၾကီးပဲေလ။ သူတို႕ ဘယ္ကူညီေပးပါ့မလဲ၊ သူတို႕ကို ေၾကာက္ရတယ္။ မထင္ရင္ မထင္သလုိိ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြကို သတ္တယ္” ဟု မေဘကေျပာသည္။


ေဆးရုံက ဆင္းခါနီး မေဘေယာက်ာၤးရဲ႕ အေမ ဆီ ဖုန္းဆက္ပါတယ္ ။ မေဘ ေယာကၡမလည္း ေရာက္လာပါတယ္။ သူ႕သားမဲေဆာက္မွာ ေသၿပီးထင္လို႕ သူတို႕ ရြာက သာေရးနာေရးအသင္းက ပိုက္္္ဆံ ျမန္မာေငြ က်ပ္ ႏွစ္သိန္း ပါထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ မေဘတို႕ မိသားစုက ရြာက သာေရးနာေရးအသင္းမွာဝင္ထားတာေလ။ ဒီေရာက္ေတာ့ သူ႕သားက မေသေသးပါဘူ။


ရြာကို ဖုန္းဆက္ျပီး မေဘေယာက်ာၤး မေသတဲ့ အေၾကာင္း ဖုန္းဆက္လိုက္ပါတယ္ ။ မေဘေယာကၡမ ယူသြားတဲ့ ပိုက္ဆံကို ျပန္ေပးဖိို႕ သာေရးနာေရးအသင္းက ျပန္ေတာင္းပါတယ္ ။ အဲဒီမွာတင္ အမႈျဖစ္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္သြားတယ္။ လိမ္လည္မႈေလ။ ၂ လ အတြင္း အမႈျဖစ္တဲ့ ပိုက္ဆံေတြကို ျပန္ေပးမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ မေဘတို႕ ဘၾကီးကို ရြာက လွည္းေတြ၊ႏြားေတြ ေရာင္းၿပီး ဆပ္ခုိင္းထားလိုက္တယ္။


ကုန္က်စရိတ္ကို မ်က္ရည္ေလးထိုးခံျပီး ရွိသေလာက္ေလးေပးျပီး ေဆးရုံးက ဆင္းခဲ့တယ္။ ေဆးရုံးက ဆင္းျပီးသိပ္မၾကာပါဘူး၊ မေဘေယာက်ာၤး မသက္သာလုိ႕ ေဆးခန္းကို သြားျပပါတယ္။ ေဆးခန္းကလည္း မႏိုင္လို႕ တစ္ခါ မဲေဆာက္ေဆးရုံမွာ ပို႕လိုက္ျပန္ပါတယ္ ။


အဲဒီမွာမွ တစ္ကယ္ မေဘစစ္စစ္ ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ေနစဥ္ကုန္က်စရိတ္ကို ေပးဖို႕ကလညး္ ပိုက္ဆံမရွိ၊ စားဖို႕ကလည္းမရွိ ျဖစ္ျပီး ေနစဥ္လာသမွ် ေဆးရုံတက္ခေငြကို ေဘစာရင္ထဲပဲ ထည့္ထားျပီး ေဆးရုံက ဆင္းမွပဲ ေပးမယ့္လို လိမ္ျပီးေျပာထားရတဲ့ဘဝ….


ေဆးရုံက ဆရာမေတြလည္း မေဘအေျခအေနကို သိပါတယ္။ ပိုက္ဆံမေပးႏုိင္တဲ့ လူနာတစ္ေယာက္ကို ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ဘယ္လုပ္ေပးပါမလဲ။ တာဝန္ေက်ေလာက္ပဲ လုပ္ေပးပါတယ္။ ဆရာမတိုင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ၾကင္နာတတ္တဲ့ ဆရာမေတြလည္း ရွိပါတယ္။ တစ္ည သူေယာက်ားၤ ၁၂ နာရီေလာက္မွာ လည္းေခ်ာင္းထဲက ခၽြဲေတြၾကပ္ျပီး အသက္ရႈၾကပ္ပါေလေရာ။ အျမဲတမ္း ျဖစ္ေနၾက၊ ဆရာမေတြက စက္နဲ႕ အခၽြဲေတြကို လာထုတ္ေပးေနၾကပါ။ အဲဒီညေတာ့ တာဝန္က်တဲ့ ဆရာမက သြားေခၚတာေတာင္ လံုးဝမလာေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မေဘကိုယ္တိုင္ပဲ အဲဒီအခၽြဲေတြ ပါးစပ္နဲ႔ စုပ္ထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါမွ သူေယာက်ာၤးလည္း သက္သာသြားပါတယ္။


မေဘက သူ႕အေၾကာင္းေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို ဝမ္းနည္းစြာနဲ႕ေျပာျပီး လြမ္းေမာရီေဝတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ အေဝးတစ္ေနရာကို ၾကည္ေနပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ သူေယာက်ာၤးကို စိတ္မခ်လို႕ “ ခဏေနာ္ အစ္ကို ကၽြန္မ အစ္ကို ကို သြားၾကည္လိုက္အံုးမယ္ “ ဆိုျပီး အေျပးကေလး ထြက္သြားပါတယ္။


ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ေဆးရုံမွာ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္။ ေဆးရုံက ဆင္းတဲ့ေန႕က်ေတာ့ မေဘကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ မေဘစိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ အဲဒီေန႕မွာပဲ မေဘ အမ်ဳိးေတြ လာပါတယ္။

“ ညည္း အေမ႔က ရြာကေန႕ၿပီး လူၾကံဳရွိလို႕ ပို႕လိုက္တာ။ ဘတ္ ၁၀၀၀ ပဲ ရတယ္” ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံေပးပါတယ္။ အမ်ဳိးေတြလည္း ေကာင္းရွာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ “ တို႕ျပန္ဖို႕ လမ္းစရိတ္ေလးေပးပါအံုး…” ဆိုျပီး။ သူ႕တို႕ လာေပးတဲ့ အတြက္ လမ္းစရိတ္ ဘတ္၂၀၀ ျပန္ေတာင္းသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ သူ႕ကို ႏႈတ္္ဆက္ျပီး ကၽြန္္ေတာ္တို႕ေတြ မဲေဆာက္ေဆးရုံက ဆင္းခဲ့ပါတယ္။


တစ္ေန႕ ကၽြန္ေတာ္ မဲေဆာက္ျမိဳ႕ကေန ျမဝတီကို ေရာက္သြားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက

“ကိုေစာေရ. .မဲေဆာက္ျပန္ေရာက္ရင္ မေဘကို သြားၾကည္လိုက္ပါအံုး” တဲ့

အဲဒါမွ ကၽြန္ေတာ္ မေဘကို သတိရမိသြားတယ္။ ဟုတ္တာေပါ့.. ။ မေဘတစ္ေယာက္ ေဆးရုံမွာ ဘယ္လိုေနထိုင္၊ စားေသာက္ေနရျပီလဲ၊ သူကို ထမင္းေကၽြးေနတဲ့ ကရင္မၾကီးေကာ မေဘထက္အရင္ ေဆးရုံက ဆင္းသြားျပီလား။ ဆရာမေတြေကာ ပိုက္ဆံမရွိတဲ့ မေဘကို ဘယ္လို ဆက္ဆံေနၿပီလဲ.. . မေဘေယာကၡမေကာ ရြာမွာ အေၾကြးေတြ ျပန္ဆပ္ႏိုင္ျပီးလာ၊ စတဲ့ အေတြးမ်ားစြာကို မေဘအတြက္ရင္ေမာစြာ ေတြးရင္းျဖစ္…………..


အယ္ကေဟာ (သိပ္မၾကာေသးခင္က ျဖစ္ရပ္မွန္ေလး တစ္ခုကို ခံစားေရးဖြဲ႕ထားတာပါ)

ကမၻာ

မဟာ ကပ္ပါးေကာင္ေတြရဲ႕တန္ခုိးနဲ ့
အရုပ္ဆုိးေနတဲ့ ကမၻာ။

နည္းပညာ စီးကရက္လိပ္ေတြကုိ
စည္းမဲ ့ကမ္းမဲ့ မေသာက္ပါနဲ ့ကမၻာ။
အိုဇုန္းလႊာ မွာ
ဇကာေပါက္ အနာေတြ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

သစ္ပင္ေတြျပဳန္း
ေတာေတြ ေတာင္ေတြ ေခါင္းတံုးတံုးၾကတဲ့ ျဖစ္စဥ္မွာ
လူ ့မလိုင္ေတြ အခ်ီခ်ီခုိး
အဆီေတြတိုးခဲ့တာ ပုိမ်ားသလား။
ေရနည္းငါးေတြရဲ ့ထမင္းအျဖစ္
သစ္ပင္ေတြ ထင္းျဖစ္သြားတာ ပိုမ်ားသလား။

လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာလည္း
ေတာင္ေခါင္းတံုးေတြနဲ႔ ထပ္တူပါပဲ။
၅၂၈ ေတြ ေတြသုဥ္းျပီး
သုညေတြ ျပံဳးေနၾကတယ္။

တစ္ခ်ိန္တုန္းက...လူက သားရဲေတြကို ေၾကာက္ခဲ့ရတဲ့ေခတ္
အခု...လူက လူကို ျပန္ေၾကာက္ေနရတဲ့ ေခတ္။

ငွက္ေတြ ေနရာသစ္ေျပာင္းတဲ့ အခါ
ေတာင္ပံတစ္စံုသာလုိေပမယ့္
လူေတြ ေနရာသစ္ေျပာင္းတဲ့ အခါမွာေတာ့
ေငြစေၾကးစေတြနဲ ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ လိုတယ္။
တစ္ခါတစ္ခါဆို
ထုပ္ဆီးတိုးတမ္းကစားရသလိုပဲ။
လိုက္ဖမ္းမယ့္ ရဲေတြလည္း ရွိတယ္။
ထမင္းရည္ပူ ေလာင္ေစမယ့္
နယ္နိမိတ္ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြလည္း ရွိတယ္။
တစ္ခါတစ္ခါ
အတားအဆီးေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္
ဒီဘက္ကမ္းကို ကပ္ႏုိင္ခဲ့သူတစ္ခ်ိဳ ့ေတာင္မွ
ေအာင္ထူျပီလို ့မေအာ္ႏုိင္ခဲ့။

ကြဲျပားမွဳေတြကို ေရြေပၚထုိး
ေရာင္စံု ရင္ဘတ္ေတြကုိ ေမတၱာနတ္ေဆးဆိုးဖို ့
ပြင့္လာခဲ့တဲ့ ဘာသာတရားေတြေတာင္
လူေတြရဲ ့လက္ခ်က္နဲ ့
တံတိုင္းအသစ္တစ္ခုပဲ ထပ္ျဖစ္သြားခဲ့။

အဲဒီ့ ဘာသာတရားေတြဟာ
အဖိုးတန္ေက်ာက္မ်က္ေတြကို
အိတ္ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ထုပ္ပိုး
လူေတြရဲ ့ဝိညာဥ္ကို လွဳပ္ႏွိဳးဖို ့ၾကိဳးစားခဲ့လည္း
လူေတြရဲ ့မ်က္လံုးက ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြကို မျမင္၊
အေပၚယံက အိတ္ေတြ တံဆိပ္ေတြကိုသာ ျမင္ခဲ့။
ဒီလိုနဲ ့
အိတ္ေတြအတြက္ လူေတြ ရန္ျဖစ္ခဲ့ၾက။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္...
ကမၻာေပၚမွာ ပဥၥလက္ေတြ ပြင့္ခဲ့တယ္။
မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ထင္တာေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
အနာဂတ္ရဲ ့ျဖစ္လာမယ့္ စာရင္းအတြက္
တင္သြင္းခြင့္သာ ရွိမယ္ဆိုရင္
လူေတြ အသက္ေထာင္ခ်ီရွည္ဖို ့လည္း မတင္သြင္းခ်င္ဘူး။
မားစ္ျဂိဳလ္ေပၚကို ေျပာင္းေရႊ ့အေျခခ်ႏုိင္ဖို ့လည္း မတင္သြင္းခ်င္ဘူး။
တစ္စုနဲ ့တစ္စု အႏုိင္ယူလိုစိတ္ေပ်ာက္
ယူတိုးပီးယား ငွက္ကေလး အေတာင္ေပါက္ဖို ့ကိုပဲ တင္သြင္းခ်င္တယ္။

ျဖိဳခ်လိုက္ၾက
တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ၾကားက
မလိုအပ္တဲ့ စိတ္ကူးနံရံေတြကို။
ဖယ္ရွားလိုက္ၾက
ငါတို ့ဦးေႏွာက္ထဲအထိ ဘိန္းလာစိုက္ခ်င္ေနတဲ့ အစြန္းသမား ေတြကုိ။

တကယ္ေတာ့ ကမၻာဆိုတာ
စၾကၤာဝဠာ ၾကီးထဲက ရင့္မွည့္ေနတဲ့ အနာ။
ဒဏ္ရာေတြကုိ ေဆးထည့္တဲ့ေနရာမွာ
ငါနဲ ့ငါကို ခြာထားႏုိင္ဖုိ ့လိုတယ္။

ကုိယ္က်ိဳးသခ်ာၤကိုတြက္
ပင္လယ္ၾကီးထဲကုိ ေရတစ္ခြက္ ေလာင္းလိုက္တာဟာ
တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အေလအလြင့္။

ကေလးငယ္ေတြရဲ ့ ဦးေခါင္းနဲ ့ရင္ဘတ္ေတြ ကုိ ေရႊခ်ပါ။

ကုိယ့္ကုိယ္ကို သားေကာင္ေနရာမွာ ထားျပီး သတင္းေတြဖတ္ပါ။
အလင္းေရာင္ကို ၾကိဳဆို
မ်က္ႏွာေပၚက တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကို ဖြင့္ျပီး ငုိပါ။
အယ္လ္ဘတ္ရႊိဳက္ဇာ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ဟာ
အာဖရိကတိုက္အတြက္ အႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္စာ ထမင္းတစ္လုတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

လူ ့ပေယာဂနဲ ့ဖ်ားနာ
ကမၻာဆိုတဲ့ က်ားနာကို
ကယ္တင္ကုသဖုိ ့အတြက္
အတၱနဲ ့ပရကုိ လက္ထပ္ထိမ္းျမားေပးဖုိ ့လိုတယ္။

ျပီးေတာ့
မလိုအပ္ပဲ ထမ္းပိုးထားတဲ့
စိတ္ထဲက အထုပ္အပိုးေတြကို ခ်
လြတ္လပ္တဲ့ မ်က္လံုးအသစ္တစ္စံုရတဲ့အခါ
ကမၻာကို ၾကည့္လိုက္ပါ။

ကမၻာဟာ
စနစ္တက် ဆုတ္ျဖဲထားတဲ့ ေခတ္ေပၚ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တစ္ထည္လိုပဲ
ခံစားတတ္ရင္ လွတယ္။

ေကာင္းကင္ကို
(ကဗ်ာ ပို႕ေပးတဲ့ အစ္ကို ေကာင္းကင္ကို ကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္)

ဒူဘုိင္းေရာက္ ျမန္မာလုပ္သားမ်ား ဆက္လက္႐ုန္းကန္ၾကဦးမည္

နန္းေဒဝီ ၊ ဒီဇင္ဘာလ 04 ရက္ 2009
နယူးေဒလီ (မဇိၥ်မ) ။ ။ ေရနံျဖင့္ ခ်မ္းသာေနသည့္ အာရပ္ေစာ္ဘြားမ်ား ျပည္ေထာင္စု - UAE ႏိုင္ငံ ၿမိဳ႕ေတာ္ဒူဘိုင္းရွိ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟုိတယ္တြင္ သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္ကို လုပ္အားခ နည္းပါးစြာျဖင့္ လုပ္ကိုင္ေနရသည့္ ကိုေနာင္ဝင္း (နာမည္ေျပာင္း) သည္ ျမန္မာျပည္ ျပန္ခ်င္ေသာ္လည္း မိသားစု စီးပြားေရး ေနာက္ခံမရွိသျဖင့္ ေအာင့္အီးကာ ဆက္လက္ လုပ္ကိုင္ရဦးမည္ဟု ရင္ဖြင့္ေလသည္။
“တလ ဒါဟန္ (Dirhams) ၉၇၁ (က်ပ္ ၁ သိန္း ၈ ေသာင္းေက်ာ္) ရတယ္။ အားလံုးကို အိမ္ပို႔တယ္။ တခါတေလ ဧည္႔သည္ေပးတဲ့ tips ေလးနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ အဝတ္အစား၊ ေစ်းေပါတဲ့ ဟာေလးေတြ ဝယ္ဝတ္တယ္” ဟု သားသမီး ၃ ဦး၏ ဖခင္ျဖစ္သူ ၃၅ ႏွစ္အရြယ္ ကိုေနာင္ဝင္းက ရယ္ေမာရင္း ေျပာဆိုသည္။


ပြဲဦးထြက္ ျပည္ပအေတြ႔အႀကံဳအျဖစ္ ဒူဘိုင္းၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိေနသည့္ သူက Grosvenor House ဟိုတယ္တြင္ သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္ကို တေန႔လွ်င္ ၉ နာရီခဲြၾကာ လုပ္ကိုင္ေနရေသာ္လည္း အခက္အခဲမရွိေၾကာင္း စိတ္အားထက္သန္စြာ ေျပာသည္။ “က်ေနာ့္သူေ႒းကလည္း က်ေနာ့္ကို သေဘာက်တယ္။ အလုပ္တိုင္းကို က်ေနာ္ လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဘာမွ အခက္အခဲ မရွိဘူး” ။
Grosvenor House ဟိုတယ္ႏွင့္ ၎ႏွင့္ဆက္စပ္ေနသည့္ Le Meridien ဟုိတယ္တို႔တြင္ ျမန္မာလုပ္သား ဦးေရ ၄၀ ထက္မနည္း ရွိေနၿပီး၊ အမ်ားစုမွာ ေအာက္ေျခသိမ္း အလုပ္မ်ားျဖစ္သည့္ သန္႔ရွင္းေရး၊ ဧည့္ႀကိဳ၊ မီးဖိုေခ်ာင္ အကူလုပ္သား စသည့္ အလုပ္အကိုင္မ်ား လုပ္ကိုင္ေနၾကသည္။

ျမန္မာမ်ား အပါအဝင္ အိႏိၵယ၊ ပါကစၥတန္၊ ဖိလစ္ပိုင္ အစရွိသည့္ ႏုိင္ငံသားမ်ားကို ဟိုတယ္က ေနထိုင္ရန္ အခန္းမ်ား ေပးထားသည့္အျပင္ စားေသာက္ေရးအတြက္မူ မပူပင္ရေၾကာင္း သူက ဆိုသည္။
သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဟိုတယ္အေတြ႔အႀကံဳ ရင့္က်က္သူျဖစ္ၿပီး၊ လက္ရိွ ၿမိဳ႕ေတာ္ဒူဘိုင္းရွိ Jumeriah Essex House ဟိုတယ္တြင္ လာေရာက္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး ဂ်ာ အတြက္မူ အစားအေသာက္အတြက္ အခက္ေပြေနရသည္။

“ဟိုတယ္က ေကြ်းတဲ့အစားအစာကို မစားႏုိင္ဘူး။ အေမႊးအႀကိဳင္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ အစားအေသာက္ ခက္တယ္။ က်န္တာ အားလံုးအဆင္ေျပတယ္” ဟု ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း ျမန္မာျပည္ရွိ မိသားစုမ်ားထံ အလည္အပတ္ ျပန္သြားေလ့ရွိသည့္ သူက ေျပာဆိုသည္။
အစၥလာမ္ႏုိင္ငံအျဖစ္ ေၾကညာထားသည့္ UAE ႏုိင္ငံမွ ဒူဘိုင္းျပည္နယ္ထဲတြင္ ခရစ္ယာန္၊ ဟိႏၵဴ၊ ဆစ္ခ္ႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားလည္း ေနထုိင္လ်က္ရွိရာ သတ္မွတ္ထားသည့္ ပြဲေတာ္ေန႔ရက္မ်ားမွလြဲ၍ ဝတ္စားဆင္ယဥ္မႈ ကန္႔သတ္ထားျခင္း မရွိေၾကာင္း ဂ်ာက ေျပာသည္။

“ဒီမွာက ဟိုတယ္ ယူနီေဖာင္း ဝတ္ရတယ္။ အျပင္ထြက္လည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပါပဲ။ ေဒသခံ အမ်ဳိးသမီးေတြေတာင္ မ်က္ႏွာဖံုးတာမ်ဳိး မရွိဘူး။ ေခါင္းၿမီးၿခံဳတာက လြဲလို႔ေပါ့။ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေန႔ဆိုရင္ ဟိုတယ္က ႏိုင္ငံျခားသား (အမ်ဳိးသမီး) ေတြကို တေခ်ာင္းႀကိဳးဝတ္တာတို႔၊ စကပ္တအားတုိတာမ်ဳိး မဝတ္ဖို႔ ေျပာရပါတယ္” ဟု သူက ဆုိသည္။
ဒူဘိုင္းၿမိဳ႕တြင္ ေရာက္ရွိေနသည္မွာ ၇ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီျဖစ္သည့္ ဂ်ာသည္ အျခားကုမၸဏီမ်ားတြင္ လုပ္ကိုင္ေနၾကသည့္ ျမန္မာအလုပ္သမား ၃၀၀ ခန္႔ႏွင့္အတူ ကုမၸဏီက ေပးထားသည့္ Oasis Village တိုက္ခန္းေဆာင္တြင္ အတူတကြ ေနထိုင္ရသည္။

“တေယာက္ တေနရာစီ အလုပ္လုပ္ၾကတာ။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ဟိုတယ္၊ Mall ေတြမွာ အေရာင္းစာေရးေတြ လုပ္ၾကတယ္။ ေဆာက္လုပ္ေရးမွာ တခ်ဳိ႕ လုပ္ၾကတယ္” ဟု သူက ေျပာသည္။
ေရနံျဖင့္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝသည့္ ႏုိင္ငံအျဖစ္ UAE ကို လူသိမ်ားေသာ္လည္း ၿမိဳ႕ေတာ္ဒူဘိုင္းတြင္ ကမၻာ့အျမင့္ဆံုး ေမွ်ာ္စင္ၾကီး ေဆာက္လုပ္မႈ အပါအဝင္ အိမ္ေျမေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား ႀကီးထြားလာမႈေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတြင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၆၀ ဘီလီယံခန္႔ ေႂကြးၿမီျပႆနာျဖင့္ လတ္တေလာ ရင္ဆုိင္ေနရသည္။

အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ဒူဘုိင္းရွိ ဖိလစ္ပိုင္ အလုပ္သမား ၂ သိန္း ၅ ေသာင္းေက်ာ္မွာ အလုပ္အကိုင္ ဆံုး႐ႈံးမႈႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔ဖြယ္ရွိသျဖင့္ အလုပ္အကိုင္အသစ္မ်ား စီစဥ္ထားရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း ယမန္ေန႔က ဖိလစ္ပိုင္ၿမိဳ႕ေတာ္ မနီလာၿမိဳ႕ထုတ္ Asia News သတင္းစာထဲတြင္ ေရးသားထားသည္။
ျမန္မာလုပ္သားမ်ားလည္း အလုပ္အကိုင္အတြက္ စုိးရိမ္ပူပန္ေသာ္လည္း ယေန႔ထိ အလုပ္ထုတ္ခံရသူ မရွိေသးေၾကာင္း ျမန္မာမ်ားက ေျပာဆိုၾကသည္။
ျမန္မာျပည္ရွိ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ရွာေဖြေရး ကုမၸဏီ အမ်ားစုကမူ ကာတာႏွင့္ ဒူဘိုင္းတြင္ လုပ္ခလစာ နည္းပါးျခင္းႏွင့္ စီးပြားေရး က်ဆင္းလာျခင္းေၾကာင့္ အလုပ္သမား ပို႔ေဆာင္သည့္ လုပ္ငန္းမ်ား ရပ္နားထားၿပီး၊ စကၤာပူႏွင့္ မေလးရွားကိုသာ အပို႔မ်ားေနသည္။

“အရင္ကေတာ့ ေခတ္စားတယ္။ မလုပ္တာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ရွိၿပီ။ အရင္က တႏွစ္ကို ၃၀ ေက်ာ္ ပို႔တယ္။ ရတဲ့ လခေတြက နည္းတာနဲ႔၊ အရင္ကလို ဟုိဘက္ကလည္း Demand (ေတာင္းဆိုမႈ) မရေတာ့ဘူး” ဟု ရန္ကုန္တိုင္း ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္ရွိ Royal Pole Star ကုမၸဏီမွ မန္ေနဂ်ာက မဇိၥ်မကို ေျပာသည္။

အလားတူပင္ ထိုၿမိဳ႕နယ္အတြင္း တည္ရွိသည့္ Virtue International Limited မွ တာဝန္ရွိသူ တဦးကလည္း “ဒီလထဲမွာပဲ ဒူဘိုင္းကေန ၁၀၀ ျပန္လႊတ္မယ္လို႔ ဟိုဘက္က ေအးဂ်င့္က အေၾကာင္းၾကားထားတယ္” ဟု ေျပာသည္။
သို႔ေသာ္ ယခုလ ပထမအပတ္အတြင္း ျမန္မာလုပ္သား ၂၀၀ ေက်ာ္ကို ဒူဘိုင္းၿမိဳ႕မွ ေအးဂ်င့္မ်ားက လာေရာက္၍ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ကာ ေရြးခ်ယ္သြားမည္ဟု ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္ရွိ Danar ကုမၸဏီီက ဆိုသည္။

“ေလွ်ာက္ထားတာက အမ်ားႀကီးပဲ။ အမ်ဳိးသား ၁၅၀ နဲ႔ အမ်ဳိးသမီး ၁၀၀ဘဲ ေခၚမယ္။ လာမယ့္ႏွစ္ မတ္လမွာလည္း ေနာက္ထပ္တသုတ္ အင္တာဗ်ဴး လာလုပ္ဦးမယ္။ အဓိက အဂၤလိပ္စကားတတ္ဖို႔ လိုမယ္၊ ဉာဏ္စမ္းေလးေတြ ေျဖခိုင္းတာမ်ဳိး ရွိမယ္” ဟု ထိုကုမၸဏီမွ တာဝန္ရွိသူ တဦးက ေျပာသည္။

ေရြးခ်ယ္ခံရသည့္ အလုပ္သမားမ်ားက ဝန္ေဆာင္ခအျဖစ္ ကုမၸဏီသို႔ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၂၀၀ စီ ေပးေဆာင္ရမည္ျဖစ္ကာ ထိုထဲတြင္ ဒူဘုိင္းေအးဂ်င့္သို႔ ေပးရမည့္ ေငြေၾကးႏွင့္ ေလယာဥ္စရိတ္လည္း ပါဝင္ၿပီးျဖစ္မည္ဟု သူက ဆုိသည္။
လြန္ခဲ့သည့္ ၄ ႏွစ္ခန္႔က ဒူဘိုင္းသို႔ အလုပ္လုပ္ကိုင္မည့္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကို သက္ဆုိင္ရာ ဒူဘိုင္း ကုမၸဏီမ်ားက ေလယာဥ္စရိတ္မ်ားကို ႀကိဳတင္စိုက္ထုတ္ေပးခဲ့ၿပီး၊ ျမန္မာကုမၸဏီမ်ားက တဦးလွ်င္ ဝန္ေဆာင္ခအျဖစ္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၄၀၀ သာ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။
ဒူဘိုင္းရွိ ျမန္မာလုပ္သားမ်ားကို သက္ဆိုင္ရာ ကုမၸဏီမ်ားက ၂ ႏွစ္ တႀကိမ္ႏႈန္းျဖင့္ ျမန္မာျပည္သို႔ သြားေရာက္လည္ပတ္ခြင့္ ျပဳသည့္အျပင္ အလုပ္လုပ္ခြင့္ပါမစ္ (WP) ကို ၃ ႏွစ္ တႀကိမ္ သက္တမ္းတိုးေပးေလ့ရွိသည္။

“၂ ႏွစ္ တႀကိမ္ သြားရင္ေတာ့ သူတို႔ စိုက္ေပးတယ္။ တႏွစ္အတြင္း ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ ကိုယ္သြားခ်င္ရင္ ကုန္က်စရိတ္ သူတို႔မေပးဘူး။ နာဂစ္တုန္းက မိသားစုနဲ႔ အဆက္အသြယ္မရေတာ့ က်ေနာ့္ကို ျပန္ခြင့္ေပးတယ္။ ေလယာဥ္စရိတ္လည္း ထုတ္ေပးတယ္” ဟု ကိုေနာင္ဝင္းက ဆိုသည္။

“ကိုယ့္ဆႏၵဆိုရင္ ဒီမွာ မေနခ်င္ပါဘူး။ မိသားစုဝင္ေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ဖို႔ ႏွစ္တုိင္း အိမ္ျပန္ခ်င္ပါတယ္” ဟု သူ႔ဆႏၵကို ေျပာျပသည္။
ရရွိသည့္ လုပ္အားခ နည္းေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္တြင္ က်န္ရစ္ေနသည့္ မိသားစုဝင္မ်ား၏ စားဝတ္ေနေရးႏွင့္ လက္ရွိ ျမန္မာျပည္၏ တရိပ္ရိပ္တက္ေနဆဲ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကို အမီလိုက္ႏိုင္ရန္ ကိုေနာင္ဝင္း အပါအဝင္ ဘဝတူ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ဒူဘိုင္းတြင္ ဆက္လက္၍ ႐ုန္းကန္ေနရဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။


(ရဲရင့္ေအာင္ တည္းျဖတ္သည္။)

ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား ဆိုင္ကယ္ဝယ္ခြင့္နွင့္ လိုင္စင္လုပ္ခြင့္ ရျပီး

Fri 04 Dec 2009, လရင့္ေထာ, IMNA
ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား ေထာေရာ ၃၈/၁ (ေခၚ) (ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္ခြင့္ လက္မွတ္) ရွိသူတိုင္း မိမိနာမည္ျဖင့္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ဝယ္ရန္ႏွင့္ လုိင္စင္အလြယ္တကူ လုပ္ႏုိင္ေၾကာင္း ကုန္းလမ္းပုိ႔ေဆာင္ေရးဝန္ၾကီးဌာနမွ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ (နိုင္ခ်ိဳင္းရက္) က ႏိုဝင္ဘာလ ၂၉ ရက္ေန႕ ထိုင္း႐ုပ္သံ (ASTV) လိုင္းတြင္ ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။
‘‘ထိုင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားအမ်ားစုက ဆိုင္ကယ္ဝယ္စီးၾကတယ္၊ မဟာခ်ဳိင္မွာလည္း အလုပ္သမားေတြက ရဲေတြနဲ႔ ေပါင္းျပီးေတာ့ ဆိုင္ကယ္ဝယ္ၾကတယ္၊ ထိုင္းေတြက သူတို႔ရဲ႔ စီးပြားေရး ဖြံ႔ျဖဳိးေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ ဒီလိုမ်ဳိး လိုင္စင္လုပ္ေပးတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္” ဟု မဟာခ်ဳိင္ရွိ (Rask Thai Foundation) မွ အဖြဲ႔ဝင္တစ္ဦးက ေျပာသည္။

ထုိင္းႏုိင္ငံမွ အသိမွတ္ျပဳထားေသာ ႏုိင္ငံသားလက္မွတ္ႏွင့္ အလုပ္သမား မွတ္ပုံတင္လက္မွတ္္ ကုိင္ေဆာင္ထားသည့္ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားအပါဝင္ ယာယီႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ကိုင္ေဆာင္ထားသူတိုင္း ဆိုင္ကယ္လိုင္စင္နွင့္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ လုပ္ေပးမည္ဟု ဆိုသည္။

‘‘လုိင္စင္လုပ္လို႔ရွိရင္ ေထာေရာ ၃၈/၁ မဟုတ္ရင္ အလုပ္သမားလက္မွတ္ ယူၿပီးေတာ့ ထိုင္းဘတ္ေငြ (၁၅၅) ဘတ္နဲ႔ ဘယ္သူမဆို သြားလုပ္လို႔ ရတယ္’’ ဟု မဟာခ်ဳိင္မွ ပုဇြန္ခြာလုပ္ငန္းမွ အလုပ္သမား တစ္ဦးက ေျပာသည္။
ယခုကဲ့သုိ႕ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္လိုင္စင္ ျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ စက္ပစၥည္း လဲလွယ္္ျခင္း၊ မေတာ္တဆ ထိခိုက္မႈ ျဖစ္ပြားျခင္းမ်ားကို ထိုင္းႏိုင္ငံသားမ်ားနည္းတူ သက္ဆိုင္ရာ တာဝန္ရွိသူတို႔က ကူညီေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ား ေပးမည္ဟု သိရသည္။

လြန္ခဲ့သည့္နွစ္မ်ားတြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံသားမွတ္ပံုတင္ ရရွိထားသူမ်ားသာလ်ွင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ဝယ္ျခင္းနွင့္ လိုင္စင္ျပဳလုပ္ခြင့္ ရွိသည္။

လူေမွာင္ခိုႏွင့္ ကေလးငယ္ခိုးမႈ တရုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္မွာ ျပန္လည္ေခါင္းေထာင္လာ

သတင္းႏွင့္မီဒီယာ ကြန္ယက္၊ ဒီဇင္ဘာ ၃ရက္၊ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္။
ျမန္မာျပည္အတြင္းမွ မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ ေယာက်ၤားေလးမ်ားကို တရုတ္ျပည္တြင္းသို႔ ေရာင္းစားမႈ တရုတ္ျမန္မာ နယ္စပ္ေဒသတြင္ ျပန္လည္တိုးျမင့္လာေနသည္။
ယခုရက္ပိုင္းအတြင္း ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း၊ ေက်ာက္မဲၿမိဳ႔နယ္အတြင္း၊ ေက်းရြာပိုင္းမွ အသက္ (၂ဝ) ဝန္းက်င္အ ရြယ္ မိန္းကေလးသံုးဦး တရုတ္ျပည္၊ ေရႊလီၿမိဳ႔ကို လူပဲြစားအမ်ိဳးသမီးတဦးက အလုပ္ရွာေပးမည္ဆိုၿပီး ေခၚယူ ခဲ့တာ ေတြ႔ခဲ့ရေၾကာင္း ေဒသခံတဦးက ေျပာသည္။


“အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ဒီမွာ မိန္းမလာရွာတဲ့ တရုတ္ေတြနဲ႔ အဆက္အစပ္ရိွတယ္။ အၿမဲတမ္းလူေရာင္းေန က်၊ အခု ေက်ာက္မဲက မိန္းကေလးသံုးဦးကို ျပန္ေခၚလာတာ။ သူ႔အမ်ိဳးေတြ လို႔ေတာ့ ေျပာေနတယ္၊ ေခြးမင္(ကူမင္းၿမိဳ႔)ကို အလုပ္သြားစပ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ေခၚလာတာ။ ဒီေန႔ေတာင္ ေရႊလီထဲမွာ ရိွေသး တယ္။ ဘယ္ေန႔ ပို႔မလဲ မသိဘူး။” ဟု အဆိုပါ လူပဲြစား အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ နီးစပ္သူ ေရႊလီေဒသခံတဦးက ေျပာ သည္။

တရုတ္ျပည္အတြင္းပိုင္းရိွ ေက်းလက္ေန တရုတ္လူပ်ိဳႀကီးမ်ား၊ မုဆိုးဖိုမ်ားက မိန္းမယူလုိ သည့္အတြက္ လူပဲြ စားမွတဆင့္ တရုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္သို႔ ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ားအား လာေရာက္ ဝယ္ယူမႈမ်ား (၂ဝဝဝ)ခုႏွစ္ မတိုင္ မီကတည္းကရိွေနခဲ့ၿပီး ၿပီးခဲ့သည့္ ႏွစ္ပိုင္းမ်ားက တရုတ္ျပည္အတြင္း ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ားကို တရုတ္ အာဏာ ပိုင္မ်ားက ဖမ္းဆီးရမိၿပီး ျပန္ပို႔ခဲ့သလို လူေမွာင္ခိုသမားမ်ားကို ႏွစ္ဖက္အာဏာပိုင္မ်ားပူးေပါင္းၿပီး ေဖၚထုတ္ဖမ္း ဆီးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သျဖင့္ လူအေရာင္းအဝယ္လုပ္ငန္း ေပ်ာက္ကြယ္ေနရာမွ အခုလို ျပန္လည္ ေခါင္းေထာင္လာ သည္။
ေယာက်ၤားေလးမ်ားကိုလည္း တရုတ္ျပည္အတြင္းသို႔ အလုပ္ရွာေပးမည္ဟုဆိုကာ ေခၚေဆာင္ေရာင္းစားမႈမ်ား ရိွ ေနၿပီး မၾကာေသးမည္လပိုင္းက ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ေကအိုင္အိုထိန္းခ်ဳပ္ရာ မိုင္ဂ်ာယန္ေဒသအတြင္းမွ ကခ်င္ လူ ငယ္မ်ားကို လူေမွာင္ခိုသမားမ်ားက ေခၚေဆာင္ကာ ျပည္တြင္းရိွ အလုပ္ရံုမ်ားသို႔ ပို႔ေဆာင္ခဲ့ရာ ေနာက္ပိုင္း ျပန္ လည္လြတ္ေျမာက္လာခဲ့သည္။

ကေလးငယ္ခိုးမႈမ်ားလည္း ရံဖန္ရံခါ ဆိုသလို ျဖစ္ပြားေနရာ ယမန္ေန႔က တရုတ္ျပည္ ေရႊလီျပည္သူ႔ ေဆးရံုႀကီး ရိွ ေမြးလူနာေဆာင္အတြင္းမွ တရုတ္ကေလးငယ္ႏွစ္ဦးကို လူခိုးသည့္သူမ်ားက ဆရာဝန္ဟန္ေဆာင္ၿပီး လာ ေရာက္ခိုးသြားသည့္ျဖစ္ရပ္ ေပၚေပါက္ခဲ့ရာ ကေလးငယ္ခိုးသြားသူမ်ားကို ေဒသခံအာဏာပိုင္မ်ားက ယခုအခါ လိုက္လံရွာေဖႊေနသည္။

တရားမ၀င္ ငါးဖမ္းသေဘၤာသားမ်ား အင္းစိန္ေထာင္တြင္ ထိန္းသိမ္း

ရီေမေအာင္ ၃ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၉
ျမန္မာ့ေရပိုင္နက္မွာ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းလိုက္တဲ့ ထိုင္၀မ္ သေဘၤာ တစင္းမွာ ပါလာတဲ့ သေဘၤာသား ၁၂၈ ေယာက္ကို အင္းစိန္ေထာင္မႀကီး ၁ အေဆာင္မွာ ထိန္းသိမ္းထားတယ္လို႔ ေထာင္ အသိုင္းအ၀ိုင္းကေန သိရပါတယ္။
သူတိုအထဲက တခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ က်န္းမာေရးအေျခအေန ဆိုး၀ါးေနလို႔ ေထာင္ ေဆး႐ုံမွာ တင္ထားေပး ေပမယ့္ က်န္တဲ့ အေဆာင္ ၁ မွာ ပို႔ထားတဲ့ ငါးဖမ္းသမား ေတြကလည္း ေခ်ာင္းဆိုး၊ဖ်ားနာ ေရာဂါေတြ ပါလာတဲ့ အတြက္ အေဆာင္မွာ ရိွေန တဲ့ အက်ဥ္းသားေတြအတြက္ စိတ္ပူေနရတယ္လို႔ အက်ဥ္းသား မိသားစု၀င္တဦးက ေျပာပါတယ္။ “သေဘၤာသားေတြမွာ ေရငွက္လုိ႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီေရာဂါေတြ ပါလာတယ္။ ေခ်ာင္းဆုိး၊ ေနမေကာင္းတာေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အေျခအေနဆုိးတဲ့ သူေတြက်ေတာ့ ေထာင္ေဆး႐ုံေတြမွာ တင္ထားတယ္။ အေျခအေန မဆိုးတဲ့သူေတြက်ေတာ့ အဲဒီ ၁ အေဆာင္ဘက္ကုိ ပုိ႔ထားလုိက္တယ္။ ၁ အေဆာင္ဘက္ ေနတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြ အတြက္ စုိးရိမ္ရတာေပါ့။ “သူတုိ႔ ေရာဂါက အခု ေနာက္ဆုံးေပၚတဲ့ အိတ္ခ်္ဖုိက္အန္၀မ္း ဆိုလား၊ အခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ေရငွက္တုပ္ေကြးလုိ႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီ ေရာဂါေတြက အရမ္း ကူးစက္လြယ္တယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။”
အေဆာင္မွာ ရိွေနတဲ့ ငါးဖမ္းသမားေတြဟာ အ၀တ္တထည္ ကိုယ္တခုနဲ႔ စားစရာလည္း မရိွတာေၾကာင့္ ၁ အေဆာင္မွာရိွတဲ့ ျမန္မာအက်ဥ္းသားေတြ ဆီက အ၀တ္ကအစ ဟင္းစားအဆံုး လိုက္ၿပီး ေတာင္းေနလို႔ အက်ဥ္းသားေတြက ကူညီေနရတဲ့ အေၾကာင္း အဲ့ဒီလူက ေျပာပါတယ္။ “ေစာင္ေတြကလည္း မရိွ၊ အ၀တ္တထည္ ကုိယ္တခုနဲ႔ ရာသီဥတုကလည္း ညဆိုရင္ေအး၊ ေန႔ခင္းက်ရင္ပူ၊ စားစရာကလည္း လုံလုံေလာက္ေလာက္ မရိွ၊ အ က်ဥ္းသားေတြ ဆီမွာ လုိက္ၿပီး အလွဴခံတယ္။ ေကာ္ဖီမစ္ တထုပ္ တတ္ႏုိင္ တတ္ႏုိင္။ ဘာေလးျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ ရိွတဲ့သူလည္း ထည့္ေပါ့ မရိွတဲ့သူလည္း မထည့္ဘူးေပါ့၊ မ ထည့္တာ မ်ားပါတယ္၊ ကုိယ့္ဟာနဲ႔ကုိယ္ ေထာင္၀င္စာက မ၀ေရစာ စားေနရတာ၊” ထိုင္၀မ္သေဘၤာေပၚက သေဘၤာသား အမ်ားစုဟာ အင္ဒိုနီးရွား၊ ထိုင္၀မ္နဲ႔ တ႐ုတ္တို႔က ျဖစ္ၿပီး သံ႐ုံးေတြက လာေတြ႕တယ္လို႔ သိရေပမယ့္ လူ ၁၀၀ ေက်ာ္စာ အတြက္ေတာ့ အလံုအေလာက္ မေပးႏိုင္ေသးဘူးလို႔ သိရပါတယ္၊ ဖမ္းဆီးခံထားရတဲ့ အမ်ားစုသေဘၤာေတြျဖစ္တဲ့ အင္ဒိုနီးရွားလူမ်ိဳးေတြ အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ သံ႐ုံးဘက္က ဘယ္လို ဆက္သြယ္ ကူညီေနတယ္ဆိုတာကို သိ ရဖို႔ ရန္ကုန္အေျခစိုက္ အင္ဒိုနီးရွားသံ႐ံုးကို ဆက္သြယ္ခဲ့ေပမယ့္ သံ႐ံုးအရာရိွ မရိွ ေသးဘူးလို႔ ေျဖၾကားခဲ့ပါတယ္။ ႏို၀င္ဘာ ၁၈ ရက္ေန႔က ျမန္မာေရပိုင္နက္မွာ တရားမ၀င္ ငါးဖမ္းတဲ့ သေဘၤာ ၁၀ စီးနဲ႔ အတူ ဒီသေဘၤာသားေတြကို ဖမ္းဆီးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီအထဲက သေဘၤာတစင္းဟာ ထိုင္၀မ္ပိုင္ သေဘၤာ ျဖစ္ေပမယ့္ တ႐ုတ္ အစိုးအရ အေနနဲ႔ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြကို ကာကြယ္ဖို႔ တာ၀န္ရိွတယ္ ဆိုၿပီး ဖမ္းထား တဲ့ ငါးဖမ္းသမားေတြကို လြတ္ေပးဖို႔ ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ေတာင္းဆိုထားေၾကာင္း၊ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံသား ၁၄ ဦးလည္းပါတာေၾကာင့္ ဖိလစ္ပိုင္ သံ႐ံုးက ၃ ႀကိမ္ သြား ေတြ႕ခဲ့ၿပီး ျဖစ္သလို လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္လည္း ႀကိဳးစားေနေၾကာင္း ၿပီးခဲ့တဲ့ အ ပတ္က ေအပီသတင္းေတြ အရ သိရပါတယ္။