ေ၀ဟင္မွာ ၀ဲလိုက္ခ်င္သည္

.နဒီထူး
- ဓနိေတာစပ္၊ ပင္လယ္ကပ္လ်က္
ဖ်ပ္ဖ်ပ္ျမဴးခုန္၊ လိူင္းအိတံုႏွင့္
ရင္ခုန္စရာ၊ ခ်ိန္ဆည္းဆာ၌
ျပာလြင္ေကာင္းကင္၊ သန္႕ၾကည္စင္စြ
ျငင္သာေရြ႕ဟန္၊ အိပ္တန္းျပန္ငွက္
ျဖည့္စြက္ပန္းခ်ီး၊ နရီစည္းမွန္
ဘုတ္အီးသံႏွင့္
တရံေရာခါ ကၽြန္ေတာ့္ရႊာ။ ။
.- အလုပ္စမတ္၊ မစုတ္ျပတ္မီ
ခုတ္ျဖတ္ေငြတိုး၊ ပြဲစားဆိုးႏွင့္
မ်ဳိးမစစ္ဟန္၊ စကားျပန္တို႕
ၾကံဖန္စားက်က္၊ သိလ်က္ႏွင့္တိုး
လူမ်ဳိးတရာ၊ ဂါထာတစ္ေထာင္
မသိေယာင္ေန၊ ေငြ ေငြ ေငြ တြက္
အိပ္ေရးပ်က္ည၊ အိပ္မရေန႕
ေရခဲေငြ႕လို၊ ကယ္လူသူမဲ့
တကယ့္ဘ၀၊ မႏြဲ႕မလ်
မလွအိေျႏြ၊ စိန္ေရႊေငြအိမ္
စိတ္ကူးတိမ္ထဲ၊ စည္းစိမ္အျပည့္
မာန္မ၀င့္သာ၊ ျပန္ခြင့္မၾကံဳ
ငရဲဘုံလား၊ ယႏၱယားဆန္
မနက္ျဖန္မ်ား
ဆက္ရန္မ်ားဘိ ရင္မခ်ိ။ ။
- ဘန္ေကာက္ ဘန္ေကာက္
အၾကံေျမာက္ခဲ၊့ ခုန္ေပါက္ျမဴးတူး
ေပ်ာ္ရဦးအံ့၊ ၾကည္ႏူးပုံ၇ိပ္
ေတြးနိမိတ္တုိ႕၊ ေမွးမွိတ္ခုခ်ိန္
ဇာတာမွိတ္ေပါ့၊ အိမ္ခန္း-အလုပ္
လူလာရူပ္ရင္း၊ အိတ္ရွဳံ႕မတင္း
စားျခင္းသြားျခင္း၊ ေငြစာရင္းလည္း
ဟိုဆင္းဒီဆင္း၊ အင္း-အင္း အေမ
ေသခ်ာပါတယ္၊ လာမဲ့ေနာက္လ
ေနာက္ေနာက္လေနာ္၊ ဖုန္းေခၚသံၾကား
စိတ္ေခ်ာက္ျခားခဲ့၊ မုသားလကၤာ
မေရရာနဲ႕
ရႊာကအေမ၊ လည္ပင္းရွည္ ။ ။
- မလာမီမွာ၊ သည္ေနရာသည္
သာယာဆန္းသစ္၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေနာင္
ေရာက္ေအာင္သာသြား၊ ၾကီးပြါးဆတိုး
အက်ဳိးထူးအံ့၊ အရူးပါးစပ္
နတ္စကားပင္၊ မွတ္မွားၾကံမိ
ခုမွသိလည္း၊ တြယ္ျငိရစ္လိမ္
ပင့္ကူအိမ္တြင္
ယင္တေကာင္ျဖစ္ ဘ၀ညစ္ ။ ။
- ေမွ်ာ္လင့္ခရီး၊ အားမာန္ၾကီးသူ
ဖီစီးခံစား၊ စိတ္ဒါဏ္မ်ားခဲ့
သနားရူျမင္၊ အဆင္ျခင္ကင္း
သိမ္ညံ့ဖ်င္းႏြ၊ ဆဲရင္းမာန္ေငါက္
ဂ်ီေလွာင္ေဟာက္သို႕၊ ေျမာက္ၾကြ၀ဏၠ
အာကာျပ၏၊ ပူရွအိုက္စပ္
ဟြန္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္၊ ေငြရေအာင္ပဲ
စိတ္ထဲကေျဖ၊ နာရီရွည္ေပါ့
ေ၀းတစ္ေျမသြား၊ ႏိုင္ငံျခာလူ
ေခ်ာ္ရည္ပူၾကား၊ ေရဆူငါး ။ ။
- ၾကာခဲ့ပါျပီး၊ တခါဆီက
ေနရည္ညခ်မ္း၊ ဆည္းဆာလမ္းမွ
အိပ္တန္းျပန္ငွက္၊ ေတာင္ပံယွက္ဆည္
ကိုယ္တြက္ဖူလံု၊ ေတာင္ပံစုံနဲ႕
ေလဟုန္စီးလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕ကြယ္။ ။

နီဒီထူး

ကမၻာ

မဟာ ကပ္ပါးေကာင္ေတြရဲ႕တန္ခုိးနဲ ့
အရုပ္ဆုိးေနတဲ့ ကမၻာ။

နည္းပညာ စီးကရက္လိပ္ေတြကုိ
စည္းမဲ ့ကမ္းမဲ့ မေသာက္ပါနဲ ့ကမၻာ။
အိုဇုန္းလႊာ မွာ
ဇကာေပါက္ အနာေတြ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

သစ္ပင္ေတြျပဳန္း
ေတာေတြ ေတာင္ေတြ ေခါင္းတံုးတံုးၾကတဲ့ ျဖစ္စဥ္မွာ
လူ ့မလိုင္ေတြ အခ်ီခ်ီခုိး
အဆီေတြတိုးခဲ့တာ ပုိမ်ားသလား။
ေရနည္းငါးေတြရဲ ့ထမင္းအျဖစ္
သစ္ပင္ေတြ ထင္းျဖစ္သြားတာ ပိုမ်ားသလား။

လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာလည္း
ေတာင္ေခါင္းတံုးေတြနဲ႔ ထပ္တူပါပဲ။
၅၂၈ ေတြ ေတြသုဥ္းျပီး
သုညေတြ ျပံဳးေနၾကတယ္။

တစ္ခ်ိန္တုန္းက...လူက သားရဲေတြကို ေၾကာက္ခဲ့ရတဲ့ေခတ္
အခု...လူက လူကို ျပန္ေၾကာက္ေနရတဲ့ ေခတ္။

ငွက္ေတြ ေနရာသစ္ေျပာင္းတဲ့ အခါ
ေတာင္ပံတစ္စံုသာလုိေပမယ့္
လူေတြ ေနရာသစ္ေျပာင္းတဲ့ အခါမွာေတာ့
ေငြစေၾကးစေတြနဲ ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ လိုတယ္။
တစ္ခါတစ္ခါဆို
ထုပ္ဆီးတိုးတမ္းကစားရသလိုပဲ။
လိုက္ဖမ္းမယ့္ ရဲေတြလည္း ရွိတယ္။
ထမင္းရည္ပူ ေလာင္ေစမယ့္
နယ္နိမိတ္ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြလည္း ရွိတယ္။
တစ္ခါတစ္ခါ
အတားအဆီးေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္
ဒီဘက္ကမ္းကို ကပ္ႏုိင္ခဲ့သူတစ္ခ်ိဳ ့ေတာင္မွ
ေအာင္ထူျပီလို ့မေအာ္ႏုိင္ခဲ့။

ကြဲျပားမွဳေတြကို ေရြေပၚထုိး
ေရာင္စံု ရင္ဘတ္ေတြကုိ ေမတၱာနတ္ေဆးဆိုးဖို ့
ပြင့္လာခဲ့တဲ့ ဘာသာတရားေတြေတာင္
လူေတြရဲ ့လက္ခ်က္နဲ ့
တံတိုင္းအသစ္တစ္ခုပဲ ထပ္ျဖစ္သြားခဲ့။

အဲဒီ့ ဘာသာတရားေတြဟာ
အဖိုးတန္ေက်ာက္မ်က္ေတြကို
အိတ္ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ထုပ္ပိုး
လူေတြရဲ ့ဝိညာဥ္ကို လွဳပ္ႏွိဳးဖို ့ၾကိဳးစားခဲ့လည္း
လူေတြရဲ ့မ်က္လံုးက ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြကို မျမင္၊
အေပၚယံက အိတ္ေတြ တံဆိပ္ေတြကိုသာ ျမင္ခဲ့။
ဒီလိုနဲ ့
အိတ္ေတြအတြက္ လူေတြ ရန္ျဖစ္ခဲ့ၾက။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္...
ကမၻာေပၚမွာ ပဥၥလက္ေတြ ပြင့္ခဲ့တယ္။
မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ထင္တာေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
အနာဂတ္ရဲ ့ျဖစ္လာမယ့္ စာရင္းအတြက္
တင္သြင္းခြင့္သာ ရွိမယ္ဆိုရင္
လူေတြ အသက္ေထာင္ခ်ီရွည္ဖို ့လည္း မတင္သြင္းခ်င္ဘူး။
မားစ္ျဂိဳလ္ေပၚကို ေျပာင္းေရႊ ့အေျခခ်ႏုိင္ဖို ့လည္း မတင္သြင္းခ်င္ဘူး။
တစ္စုနဲ ့တစ္စု အႏုိင္ယူလိုစိတ္ေပ်ာက္
ယူတိုးပီးယား ငွက္ကေလး အေတာင္ေပါက္ဖို ့ကိုပဲ တင္သြင္းခ်င္တယ္။

ျဖိဳခ်လိုက္ၾက
တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ၾကားက
မလိုအပ္တဲ့ စိတ္ကူးနံရံေတြကို။
ဖယ္ရွားလိုက္ၾက
ငါတို ့ဦးေႏွာက္ထဲအထိ ဘိန္းလာစိုက္ခ်င္ေနတဲ့ အစြန္းသမား ေတြကုိ။

တကယ္ေတာ့ ကမၻာဆိုတာ
စၾကၤာဝဠာ ၾကီးထဲက ရင့္မွည့္ေနတဲ့ အနာ။
ဒဏ္ရာေတြကုိ ေဆးထည့္တဲ့ေနရာမွာ
ငါနဲ ့ငါကို ခြာထားႏုိင္ဖုိ ့လိုတယ္။

ကုိယ္က်ိဳးသခ်ာၤကိုတြက္
ပင္လယ္ၾကီးထဲကုိ ေရတစ္ခြက္ ေလာင္းလိုက္တာဟာ
တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အေလအလြင့္။

ကေလးငယ္ေတြရဲ ့ ဦးေခါင္းနဲ ့ရင္ဘတ္ေတြ ကုိ ေရႊခ်ပါ။

ကုိယ့္ကုိယ္ကို သားေကာင္ေနရာမွာ ထားျပီး သတင္းေတြဖတ္ပါ။
အလင္းေရာင္ကို ၾကိဳဆို
မ်က္ႏွာေပၚက တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကို ဖြင့္ျပီး ငုိပါ။
အယ္လ္ဘတ္ရႊိဳက္ဇာ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ဟာ
အာဖရိကတိုက္အတြက္ အႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္စာ ထမင္းတစ္လုတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

လူ ့ပေယာဂနဲ ့ဖ်ားနာ
ကမၻာဆိုတဲ့ က်ားနာကို
ကယ္တင္ကုသဖုိ ့အတြက္
အတၱနဲ ့ပရကုိ လက္ထပ္ထိမ္းျမားေပးဖုိ ့လိုတယ္။

ျပီးေတာ့
မလိုအပ္ပဲ ထမ္းပိုးထားတဲ့
စိတ္ထဲက အထုပ္အပိုးေတြကို ခ်
လြတ္လပ္တဲ့ မ်က္လံုးအသစ္တစ္စံုရတဲ့အခါ
ကမၻာကို ၾကည့္လိုက္ပါ။

ကမၻာဟာ
စနစ္တက် ဆုတ္ျဖဲထားတဲ့ ေခတ္ေပၚ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တစ္ထည္လိုပဲ
ခံစားတတ္ရင္ လွတယ္။

ေကာင္းကင္ကို
(ကဗ်ာ ပို႕ေပးတဲ့ အစ္ကို ေကာင္းကင္ကို ကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္)