ႏွစ္နာေၾကးရေရး ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာ ရာနဲ႕ခ်ီၿပီး စက္ရုံမ်ားကို တရားစြဲ

ေအးႏိုင္(ဒီဗြီဘီ သတင္း)
၅ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၀၉ - ကရင္ျပည္နယ္ ျမဝတီ တဘက္ကမ္းကေန ထိုင္းဘက္ရွိ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕က အထည္ခ်ဳပ္ စက္ရုံေတြ၊ သိုးေမြးစက္ရုံေတြက ရာနဲ႕ခ်ီတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြဟာ သူတို႕အေပၚ ေခၚးပုံျဖတ္ျပီး လုပ္ခမေပးတဲ့ အလုပ္ရွင္ေတြကို တရားစြဲဆို အမႈရင္ဆိုင္ေနၾကပါတယ္။

မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ရွိ စက္ရုံ ၁၂ ရုံက ျမန္မာအလုပ္သမား ၅၀၀ ခန္႕ဟာ ထိုင္းႏိုင္ငံ အလုပ္သမား ဝန္ၾကိီးဌာနက သတ္မွတ္ထားတဲ့ လုပ္ခအတိုင္း အလုပ္ရွင္ေတြ မေပးတာေၾကာင့္ သူတို႕ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ စက္ရုံေတြကို တရားစြဲဆို အမႈရင္ဆိုင္ေနတာပါ။
ဒီအေၾကာင္းကို ျမန္မာ့အလုပ္္သမားအေရး ကူညီေနတဲ့ မက္စ္ေဖာင္ေဒးရွင္းရဲ႕ မဲေဆာက္ဆိုင္ရာ အလုပ္သမား ကိစ မန္ေနဂ်ာ ကိုေအးက ေျပာပါတယ္။
" စြဲတဲ့ စက္ရုံ ၁၂ ရုံမွာ ဒီတရုံဆိုရင္ ၁၈၅ ေယာက္၊ ၁၂၃ ေယာက္၊ တရုံနဲ႕ တရုံ လူအေရအတြက္ မတူဘူး။ အားလံုး ၅၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိတယ္။ ၅၀၀ ဆိုတာ ဒီႏွစ္ဟာကို တြက္ထားတာ။ ၂၀၀၁ က စျပီး ဒီႏွစ္အထိ အမႈေပါင္း ၁၃၈ မႈရွိတယ္။ လူဦးေရက ၂,၀၇၇ ေယာက္ရွိတယ္။ မိန္းကေလးက နဲနဲမ်ားတယ္ "
အရင္တုန္းကတည္းက အခုလို အလုပ္သမားေတြ နစ္နာခ်က္ရွိရင္ အလုပ္သမားဆက္ဆံေရးရုံးနဲ႕ တရားရုံးေတြမွာ တိုင္ၾကားခဲ့သလို တခ်ဳိ႕အမႈေတြမွာ တရားရုံးက နစ္နာေၾကးေပးဖို႕ ဆံုးျဖတ္ေပးခဲ့တာေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။
တကယ္လက္ေတြ႕မွာ အလုပ္ရွင္ဘက္က အျပည့္အဝ အေကာင္အထည္ မေဖာ္တဲ့အခါ ထပ္မံ တရားရင္ဆိုင္တာေတြလည္း ရွိတယ္လို႕ ကိုေအးက ေျပာပါတယ္။
မဲေဆာက္မွာ မက္စ္ေဖာင္ေဒးရွင္းအျပင္ တျခားအလုပ္သမား အဖြဲ႕အစည္းေတြက အလုပ္သမားေတြကို ကူညီေပးေနပါတယ္။
မေန႕က ဟိုင္းအက္ သိုးေမြးစက္ရုံတခုက အလုပ္သမားေတြက အလုပ္ရွင္ ေတြကို နစ္နာေၾကး ရလိုတဲ့အမႈ တခုကို မဲေဆာက္တရားရုံးမွာ စစ္ေဆးခဲ့ပါေသးတယ္။
အဲဒီအမႈက စက္ရုံက အလုပ္သမားေတြကို လုပ္ခမေပးတဲ့ အတြက္ အလုပ္သမားေတြက အလုပ္သမား ဆက္ဆံေရးရုံးကို တိုင္တဲ့အခါ အစိုးရသတ္မွတ္တဲ့ အတိုင္ ေျခာက္လခြဲေလာက္ကို ေပးေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ စက္ရုံကို ရုတ္တရက္ ပိတ္လုိက္တဲ့ အတြက္ အလုပ္သမားေတြ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ကုန္တာေၾကာင့္ နစ္နာေၾကးေတာင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါအျပင္ ဟိုးအရင္ ႏွစ္ေတြတုန္းက တရက္ကို ပ်မ္းမွ် ဘတ္ေငြ ၁၅၀ သတ္မွတ္တဲ့ ကာလမွာ ဘတ္ ၅၀ ပဲ ေပးတာေတြ အတြက္လည္း ျပန္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုတာလို႕ မေန႕က တရားရင္ဆိုင္ရာမွာ အလုပ္သမားေတြဘက္က ဦးေဆာင္သူတဦးက ေျပာပါတယ္။
” ဥပေဒအတိုင္း ေပးရမယ္လို႕ သူတို႕ ဥပေဒျပဌာန္းထားတယ္။ ဝပ္ပါမစ္ လုပ္ထားတဲ့ ကုမဏီ ဝန္ထမ္းဆိုရင္ သူတို႕ မေပးခဲ့တာေတြ၊ တကယ္ ပင္ပန္းထားတာေတြ၊ လုပ္အားခေတြ၊ အိုတီေၾကးေတြ၊ တနဂၤေႏြ လုပ္အားခေတြ အတြက္ တရာရုံးမွာ ျပန္ျပီးေတာ့ ေတာင္းဆိုထားတာ။ တရားရုံးေရွ႕ေနက ႏွစ္ေယာက္ၿပိဳင္တု မ်က္ႏွာစုံညီ မစစ္ဘူး၊ တရားသူၾကီးက တေယာက္ တလွည့္စီ သိတဲ့ဘေဘာနဲ႕ ေမးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ဖက္ေရွ႕ေနေတြကေတာ့ ေနလိုရတယ္။”
သူတို႕ႏွစ္နာခ်က္ဟာထိုင္းဘတ္ေငြ ၁ သိန္း ဝန္းက်င္ေလာက္ရွိေပမယ့္ ၃ ေသာင္းေပးရင္ ေက်နပ္တယ္လို႕ အလုပ္သမားေတြဘက္က တင္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ျပီး ဒီအမႈကို လာမယ့္ ဒီဇင္ဘာ ၂၁ ရက္ေန႕ကို ရုံးျပန္ခ်ိန္းခဲ့ပါတယ္။
မက္စ္ေဖာင္ေဒးရွင္က သူတို႕ ရွိတဲ့ ေရွ႕ေနေတြနဲ႕ အလုပ္သမားအခြင့္အေရး ရေအာင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲဆိုတာ အလုပ္သမားေတြနဲ႕ ေဆြးေႏြး ပညာေပးပါတယ္။
စက္ရုံထဲမွာ သူေဌးက အလုပ္သမားေတြကို အျပစ္မရွိဘဲ ေမာင္းထုတ္တာ၊ ၾကိဳတင္ အေၾကာင္းမၾကားဘဲ စက္ရုံပိတ္ပစ္လိုက္တာမ်ဳိး ျဖစ္လာရင္ ဘီးအီး ၂၅၄၁ ျပဌာန္းခ်က္ပါ အတိုင္း ခံစားခြင့္ရေအာင္ လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ ေပးေနတာပါ။
ဒီလို ေဆာင္ရြက္တဲ့အခါ အလုပ္သမား ကာကြယ္ေရးရုံးကို တိုင္တာရွိသလို အလုပ္သမားတရားရုံးကို တုိင္တာလည္းရွိတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ အရပ္ရပ္က ျမန္မာႏိုင္ငံသား ၂ သန္းဝန္က်င္ဟာ အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းႏိုင္ငံကို နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ဝင္ေရာက္ၿပိီး စိုက္ပ်ဳိးေရး၊ ေရလုပ္ငန္း၊ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ လုပ္ကိုင္ေနၾကပါတယ္။
ထိုင္းအစိုးရက အနိမ့္ဆိုး လုပ္အားခကို သတ္မွတ္ေပးထားေပမယ့္ သတ္မွတ္တဲ့အတိုင္း မရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြဟာ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွာ သာမက တျခားေနရာမွာပါ ျဖစ္ေနတာလို႕ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕ေတြရဲ႕ စရင္းေကာက္ယူခ်က္အရ သိရပါတယ္။

ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ မၾကာမီ ျပဳလုပ္ခြင့္ ရမည္

သတင္းႏွင့္ မီဒီယာကြန္ယက္။ ႏြယ္ေလး။
ႏုိ၀င္ဘာလ ၄ ရက္၊ ၂၀၀၉ ခုနွစ္။

ထိုင္းနိုင္ငံတြင္းရွိ ျမန္မာ၊ လာအိုႏွင့္ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံမ်ားမွေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ မ ၾကာမီ ျပဳလုပ္ခြင့္ ရရွိမည္ျဖစ္သည္။

ကုန္းလမ္းပို႕ေဆာင္ေရးမွ စည္းကမ္းခ်က္မ်ား ျပန္လည္ညွိနိႈင္းေနကာ အလုပ္သမား လက္မွတ္ျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္နာ မည္နွင့္ ယာဥ္၀ယ္ယူခြင့္၊ နာမည္လြဲေျပာင္းခြင့္ရရွိၿပီးေနာက္ ၂ လ အၾကာတြင္္ယခုလို ညႊန္ၾကားလာျခင္းျဖစ္ သည္။

ကုန္းလမ္းပို႕ေဆာင္ေရးမွ လိုအပ္သည့္ စာရြက္စာတမ္း အခ်က္အလက္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ထပ္မံညြန္ႀကားလာ မည္ဟု ခ်င္းမိုင္အေျခစိုက္ လူ႕အခြင့္အေရးနွင့္ ဖံြ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအစီ အစဥ္ (HRDF) မွ ကိုစိန္ေဌးက ယခုလို ေျပာသည္။

“တကယ္လို႕လုပ္ရမယ္ဆို ထိုင္းနဲ႕ တန္းတူကုန္က်ရမယ္။ ထိုင္းနဲ႕ အတူျဖစ္လိမ့္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ယာဥ္ေမာင္းသင္တန္း စာေမးပဲြေတာ့ေျဖရမယ္။”

ယခင္က ေရႊေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္မရွိသျဖင့္ ဒဏ္ေငြေပးေဆာင္ရျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ထိုင္းတာ၀န္ရွိသူမ်ားထံ ညွိနႈိင္းခဲ့ေသာ္လည္း အဆင္ေျပျခင္းမရွိခဲ့ေၾကာင္း ၿပီးခဲ့သည့္ စက္တင္ဘာလဆန္းပိုင္း တြင္ ထိုင္းကုန္းလမ္းပို႕ေဆာင္ေရး ဒု-ညြန္ႀကားေရးမႈးခ်ဳပ္နွင့္ သြားေရာက္ေဆြးေႏြးရာမွ အဆင္ေျပလာသည္ဟု ကိုစိန္ေဌးက ေျပာသည္။

ကိုစိန္ေဌးက ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား ရင္ဆိုင္ရသည့္ အခက္အခဲမ်ားကို ယခုလို ဆက္ေျပာသည္။

“ခ်င္းမိုင္ဘက္က အလုပ္သမားေတြဆို ဆိုင္ကယ္ေမာင္းတာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး တအားျပႆနာ တက္ တယ္။ တစ္ခါမိ ၂၀၀၀ ခုဆိုုမဟာခ်ိိဳင္ဘက္လဲ အဲလိုျဖစ္ေနတယ္။ ထိုင္းတေယာက္ က်ရင္ လို္င္စင္ မ ရွိလည္း ဒဏ္ေငြက ၂၀၀ နဲ႕ဆိုၿပီးတယ္။ ျမန္မာဆို ဆိုင္ကယ္သိမ္း၊ လိုင္စင္မရွိလို႕ ဒဏ္ေငြ ၂၀၀၀ အ ျပင္ ဆိုင္ကယ္ပိုင္ရွင္ ကိုယ္တိုင္သြားထုတ္မွရတယ္။ ဒါေတာင္ ဒဏ္ေငြ ၁၀၀၀ ေလာက္ေပးရတယ္။”

ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ ျပဳလုပ္ခြင့္ တရား၀င္ရရွိခဲ့ပါက ေၾကျငာခ်က္မ်ားနွင့္ လူထုကို အသိေပး သြားမည္ျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္နာမည္ျဖင့္ တရား၀င္ယာဥ္၀ယ္ျခင္း၊ နာမည္လႊဲေျပာင္းျခင္းမ်ားကိုို စံျပအေနနွင့္ မဲေဆာက္၊ မဟာခ်ိဳင္၊ ခ်င္းမိုင္တြင္ ျပဳလုပ္လွ်က္ရွိသည္။

အလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္ျပဳလုပ္ထားဆဲ အဖမ္းခံရသူမ်ား၏ လက္မွတ္လုပ္ခေငြျပန္မရ၍ အလုပ္သမားမ်ားမေက်နပ္

သတင္းႏွင့္မီဒီယာကြန္ယက္။ ေဇာ္ႀကီး။
ေအာက္တုိဘာလ ၂၃ ရက္၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္။

ထုိင္းႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္းရွိ ေရာ္ဘာစက္ရံုမွ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားသည္ အလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္ျပဳလုပ္ထားဆဲ အ ဖမ္းခံရၿပီး နယ္စပ္သုိ႔ ျပန္ပုိ႔ခံခဲ့ရၿပီးေနာက္ အလုပ္ရွင္က ၎တို႕ ျပဳလုပ္ထားသည့္ အလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္္က်န္ ေငြအား ျပန္မေပးသည့္အတြက္ အလုပ္သမားမ်ား မေက်မနပ္ျဖစ္ေနၾကသည္။

အဖမ္းခံရသူမ်ား၏ မိသားစု၀င္ေဆြမ်ဳိးမ်ားအား အလုပ္သမားလက္မွတ္လုပ္ခ ကုန္က်ေငြကုိ အလုပ္ရွင္မ ွျပန္ေပး မည္ဟု ေျပာထားေသာ္လည္း အလုပ္သမားအခ်ဳိ႕ကုိသာေပးၿပီး အမ်ားစုအား ျပန္မရေသးသျဖင့္ မိသားစု၀င္ မ်ားက မေက်မနပ္ျဖစ္ေနၾကသည္ဟု ယင္းစက္ရံုမွ အလုပ္သမား ကုိကုလားက ယခုလိုေျပာသည္။

“အေယာက္ ၂၀၀ ေက်ာ္အဖမ္းခံရတာကုိ လူ ၄၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲျပန္ေပးေသးတယ္။ က်န္တာ မေပး ေသးဘူးခင္ဗ်။ အကုန္လံုးရွိတယ္။ သူတုိ႔အမ်ဳိးေတြလည္းရွိတယ္။ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြလည္းရွိ တယ္။ အဲတာလည္းသူတုိ႔မေပးေသးဘူး။”

ရေရာင္းခရုိင္၊ မက္ခါၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းရွိ Makarkhit (မကာခစ္) ရာဘာစက္ရံုပုိင္ရွင္ ႏွင့္ မန္ေနဂ်ာတို႕သည္ စက္ရံုု အလုပ္သမားမ်ားထံမွ အလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္ ျပဳလုပ္ေပးရန္ က်သင့္ေငြကုိ လြန္ခဲ့သည့္ ဇူလုိင္လက ေကာက္ ခံခဲ့သည္။

ထုိေငြမ်ားအား အလုပ္ရွင္မွ သက္ဆုိင္ရာသုိ႔ မေပးေခ်သျဖင့္ အဆုိပါစက္ရံုလုပ္သား ၂၂၀ အား လြန္ခဲ့သည့္ စက္တင္ဘာလဆန္းပုိင္းက ၿမိဳ႕နယ္လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရး(လ၀က)မွ ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။

ထုိအလုပ္သမားမ်ားအား တရားမ၀င္၀င္ေရာက္မႈျဖင့္ ထုိင္းလူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးဌာန (လ၀က)က ထုိင္းျမန္မာနယ္ စပ္ရွိ ျမ၀တီၿမိဳ႕သုိ႔ ယခုလဆန္းပုိင္းမွစတင္၍ အသုတ္လုိက္ ပုိ႔ေဆာင္ခဲ့ၿပီး ယခုေနာက္ဆံုးအသုတ္အျဖစ္ လူ ၄၀ ေက်ာ္သာ က်န္ရွိသည္။

ထုိင္းလ၀ကမွ ျမ၀တီၿမိဳ႕ရွိ တုိးတက္ေသာကရင္ဗုဒၶဘာသာတပ္မေတာ္(DKBA)၊ တပ္ရင္း အမွတ္ ၉၉၉ ဂိတ္သုိ႔ လြဲေျပာင္းေပးခဲ့သည္။

ထုိဂိတ္တြင္ အလုပ္သမားတစ္ဦးလွ်င္ ထုိင္းေငြ ၁၆၀၀ ဘတ္ျဖင့္ ေရြးယူမွသာ မိမိေဒသသုိ႔ ျပန္ခြင့္ရသည္ဟု ကုိ ကုလားက ဆက္ ေျပာသည္။

“နယ္စပ္ကုိျပန္ပုိ႔တဲ့အခါက်ေတာ့ ကုိးသံုးလံုးဂိတ္မွာျပန္ေရြးရတယ္ေလ။တစ္ေယာက္ကုိ ၁၆၀၀ နဲ႔ ျပန္ ေရြးရတယ္။ အဲဒါမွ ဗမာျပည္ကုိျပန္လုိ႔ရတယ္။ ႏုိ႔မုိ႔ဆုိ မေရြးလုိ႔ရွိရင္ ဗမာျပည္ကုိ မျပန္ရဘူး။”

နယ္စပ္သုိ႔ျပန္ပုိ႔ခံရသည့္ အလုပ္သမားမ်ားအား DKBA ကုိးသံုးလံုးဂိတ္တြင္ ပုိက္ဆံေပး၍ ျပန္ေရြးရသည္မွာ မွန္ ကန္ေၾကာင္း မဲေဆာက္ရွိ အလုပ္သမားအေရး ေဆာင္ရြက္ေပးေနသည့္ ေရာင္ျခည္ဦအလုပ္သမားအဖဲြ႕မွ ကုိမုိး ေဆြ က ယခုလုိေျပာသည္။

“ဟုတ္ပါတယ္။ အဲတာ သတင္းမွန္ပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြဖမ္းခံထိၿပီး အကူအညီ လုိလုိ႔ က်ေနာ္ တုိ႔ဆီကုိလည္းေရာက္လာတဲ့သူေတြရွိတယ္ေလ။ က်ေနာ္တုိ႔သိသေလာက္ ကေတာ့ ကုိးသံုးလုံးဂိတ္ကုိ သြန္တယ္။ အဲဒီမွာ ဘန္ေကာက္ကလာတဲ့သူဆုိရင္ အနည္းဆံုး ၁၅၀၀ ေလာက္ေပးရတယ္။”

အကယ္၍ ေငြေပးၿပီးမေရြးႏုိင္သူမ်ားအား DKBA တပ္အတြင္း အလုပ္ခုိင္းေစမႈခံရၿပီး အခ်ဳိ႕အား စစ္အစုိးရတပ္ တြင္း၀င္ေရာက္ရန္ ၿခိမ္းေျခာက္ကာ မရသည့္အဆံုး ျပန္လြတ္ ေပးသည္ဟု ကုိမုိးေဆြက ေျပာသည္။

အဆုိပါစက္ရံုမွ အလုပ္သမားမ်ားသည္ တရား၀င္အလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္အား လြန္ခဲ့သည့္ ဇူလုိင္လကတည္းက ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း အလုပ္သမားလက္မွတ္ႏွင့္ ေဆးကုသခြင့္ လက္မွတ္မ်ား လက္၀ယ္ကုိင္ေဆာင္ခြင့္ မရွိ သည့္အတြက္ ထုိင္းအာဏာပုိင္တုိ႔၏ ဖမ္းဆီး ခံရမည္ကုိ စုိးရိမ္ေနၾကသည္။

ေရလုပ္သားအျဖစ္ ေရာင္းစားခံရသည့္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား လြတ္ေျမာက္

ႏြယ္ေလး။
ေအာက္တိုဘာ ၁၄ ရက္၊ ၂၀၀၉ ခုနွစ္။

ထိုင္းႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္း ခြၽန္ဘူရီခရိုင္ ဆတ္ထဟစ္ပ္ ပင္လယ္ကမ္းေျခၿမိဳ႕တြင္ ငါးဖမ္းေရလုပ္ သားအျဖစ္ အေရာင္း စားခံရသည့္ ျမန္မာအလုပ္သမား ၁၈ ဦးကို သက္ဆိုင္ရာ ထိုင္းအာဏာပိုင္အဖဲြ႕မ်ားႏွင့္ ပင္လယ္ေပ်ာ္မ်ားသမဂၢ တို႕ ပူးေပါင္းၿပီး ယမန္ေန႕က ကယ္တင္လိုက္သည္။

ေရာင္းစားခံရသူမ်ား၏ သတင္းေပးပို႕ခ်က္ျဖင့္ ကယ္တင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ပင္လယ္ေပ်ာ္မ်ားသမဂၢမွ ကို ေအာင္သူရက ယခုလိုေျပာသည္။

“ေရလုပ္သားကိုသြားေတြ႕ရင္းနဲ႕ သူတို႕လည္း ေရာင္းစားခံရပါတယ္ဆိုၿပီး ခုလိုအေရအတြက္ ၁၈ဦး ျဖစ္ သြားတာ။ အကုန္လံုးက ျပန္ခ်င္ၾကတယ္ ဒီကေန လြတ္ခ်င္ၾကတယ္။ အသက္ အႀကီးဆံုးတေယာက္ပါ တယ္။ ၅၁ နွစ္ေလာက္ရွိတယ္။ သူက ျမန္မာျပည္မွာ အင္ဂ်င္နီယာဘဲြ႕နဲ႕ အစိုးရအမႈထမ္းလုပ္ခဲ့ဖူးတယ္ ။ အသက္ အငယ္ဆံုးက ၁၅ႏွစ္ ၁၆ႏွစ္ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ပါတယ္။”

လူကုန္ကူးသည့္ ထုိင္းႏုိင္ငံသား ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးတေယာက္ကို ထိုင္းအာဏာပုိင္မ်ားက ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္းထားသည္ဟု ကိုေအာင္သူရက ေျပာသည္။

“ေလွထြက္တဲ့ေနရာမွာ ေရာင္းစားခံရဆံုးေနရာေပါ့ေနာ္။ တကယ့္ နာမည္ႀကီးတဲဲ့ေနရာေပါ့။ အဲလို ဖမ္း လိုက္တဲ့ထဲမွာ သူတို႕ကို တကယ္ေရာင္းစားတဲ့ ကိုယ့္ျမန္မာျပည္သား ပဲြစားလည္း ဖမ္းမိလိုက္တယ္။ သူတို႕ကို ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ပဲြစားေပါ့ေနာ္။ ဒီအမ်ဳိးသမီးက။ ဒီအမ်ဳိးသမီးက တကယ့္ကို အဲေဒသမွာ နည္း နည္းေပါက္ေရာက္တယ္ေပါ့ေနာ္။ အင္မတန္မွ ဆိုးသြမ္းတယ္လို႕ သူတို႕ေလွသား အားလံုးက ခံယူထား တာေပါ့။ သူကပဲ အုပ္စိုးထားတဲ့ဟာ။ က်ေနာ္တို႕ လူမ်ဳိးပါပဲ။”

ျမန္မာ အလုပ္သမား ၁၈ ဦးကို ထိုင္းအာဏာပိုင္မ်ားက ေစာင့္ေရွာက္ထားၿပီး ၎တို႕အား ေနရပ္သို႕ ပို႕ေဆာင္ေပး ရန္ စီစဥ္ေပးေနသည္။

ေရာင္းစားခံရသူမ်ားသည္ ပင္လယ္ငါးဖမ္းသေဘၤာေနာက္သို႕ လုိက္ရာတြင္ အခ်ဳိ႕ သူမ်ားမွာ သံုးႏွစ္တႀကိမ္ ကမ္း သို႕ ကမ္းေျခသို႕ ျပန္၀င္ၾကရၿပီး အခ်ဳိ႕မွာ ဆယ့္ငါးရက္ တႀကိမ္ ကမ္းကပ္ခြင့္ ရသည္။ ကမ္းကပ္ခြင့္ရေသာ္လည္း ၎တို႕သည္ ေရာင္းစားခံရသည့္ အတြက္ ျပင္ပသို႕ ထြက္လည္ ခြင့္မရွိဟု ကိုေအာင္သူရက ဆက္ေျပာသည္။

“သူတို႕လုပ္အားခကို အေၾကြးျပန္ဆပ္ရတယ္။ လစာေတြလဲ မေပးဘူး။ အလုပ္ကလဲ ၾကမ္းတမ္းတယ္။ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး။ အေနထိုင္ဆင္းရဲတယ္။ ကြၽန္သေဘာမ်ိဳး လုပ္ရတယ္။”

ထိုင္းနိုင္ငံေတာင္ပိုင္း ခြ်န္ဘူရီခရိုင္ ဆတ္ထဟစ္ပ္ ပင္လယ္ကမ္းေျခၿမိဳ႕သည္ ျမန္မာျပည္ သားမ်ား ေရာင္းစား ခံရသည့္ ေနရာတြင္ အဆိုးရြားဆံုး ေနရာျဖစ္ၿပီး လြန္ခဲ့သည့္လ အနည္း ငယ္တြင္လည္း ေရလုပ္သား ၄ ေယာက္ ကို ယင္းေနရာမွာပင္ ကယ္ထုတ္ ေပးႏိုင္ခဲ့သည္ဟု ပင္လယ္ေပ်ာ္မ်ားသမဂၢက ေျပာသည္။

ၿပီးခဲ့သည္ ၂၀၀၅ ခုနွစ္တြင္္ ထိုင္းေလွေပၚရွိ ေရလုပ္သားမ်ားကို ကယ္ဆယ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ထိုင္းအာဏာပိုင္မ်ား အကူအ ညီႏွင့္ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရးတြင္ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ကေလးငယ္အျပင္ ငါးဖမ္းေလွလုပ္သားအတြက္ အမ်ဳိး သားမ်ားေရာင္းစားခံေနရျခင္းမ်ားကိုပါ ကူညီိႏိုင္ခဲ့သည္။

အယ္ဒီတာထံေပးစာ....

ကၽြန္ေတာ္ေလးစားစြာနဲ႔ စာေရးလိုက္ပါတယ္၊၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေရာင္ျခည္ဦး အလုပ္သမားေရရာ စာေစာင္ကို အျမဲေစာင့္ဖတ္ေနတဲ့ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ပါ၊၊ ေရာင္ျခည္ဦးအဖြဲ႕ေပၚမွာ အားကိုးယုံႀကည္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုပါေတာ့၊၊

ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ သိလိုတာေလးေတြရွိလို ေမးပါရေစ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အလုပ္သမားေတြကို ဗီဇာလုပ္ေပး ေန တယ္၊ ေလွ်ာက္လႊာေတြလည္း အလုပ္ရုံမွာ ျဖည့္ထားရတယ္၊ အဲဒါသြားလုပ္ရင္ ေကာင္းမေကာင္းေတာ့ မသိဘူး ျဖစ္ေနတယ္၊ ေလာ့ေလာ့ဆယ္ေတာ့ ဘန္ေကာက္မွာ အလုပ္သမားလက္မွတ္(ဘတ္) လုပ္ေပးတုန္းက ဘတ္ ၁၅၀၀၀ ေက်ာ္ကို အတိုးနဲ႔ ေခ်းၿပီးေတာ့ မဲ့ေဆာက္ကေန ဘန္ေကာက္ကို တတ္လာတယ္၊ အခုလက္ရွိ အလုပ္ရုံမွာ အလုပ္ရဖို႕ ပြဲစားကို ဘတ္ ၃၀၀၀ ေပးၿပီး၀င္ရတယ္၊ အလုပ္သမားလက္မွတ္လုပ္တုန္းက ဘတ္ ၄၀၀၀ ေက်ာ္ကုန္တယ္၊ အခုတစ္ခါ ျမန္မာႏုိင္ငံျပန္ၿပီး ဗီဇာျပန္လုပ္ရင္ ဘတ္ ၈၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ ကုန္အံုးမယ္၊ မလုပ္ရင္ မရဘူးတဲ႔၊ ဗီဇာသြားလုပ္ၿပီး ျပန္လာရင္လဲ အလုပ္သမာလက္မွတ္က ေရွ႕ႏွစ္ ၂ လပိုင္း သက္တမ္းကုန္လို ျပန္တိုးရမယ္ဆိုရင္ အနည္းဆံုး ၄၀၀၀ ကုန္အံုးမယ္၊တဲ့။ဒီမွာလည္း အလုပ္ရုံး ၀တ္စုံ၀ယ္ရတာနဲ႕ အခန္းက စေပါ့ တင္ထားနဲ႕ ၊ အလုပ္က မေကာင္းတာနဲ႕ ပိုက္ဆံမစုမိတဲ့ အျပင္ အတိုးေတာင္ မနည္းႀကီး ဆပ္ေနရတယ္၊ ရတဲ႕ လခေလးနဲ႕ လစဥ္ အခန္းက ေပးရတာနဲ႕ စားစရိတ္ေတြ အတိုးေပးရတာနဲ႕ ဘာမွကို မက်န္ေတာ့ဘူး။
ျမန္မာျပည္မွာ စာ၀တ္ေနေရ ႀကပ္တည္းလို ဒီကို ေရာက္လာတယ္၊ အခုေတာ့ ကယ္ရီခ၊ ပြဲစားခ၊ အလုပ္သမား လက္မွတ္ခ၊ အတိုးဖို႕၊ ဗီဇာခ၊ အခန္းကနဲ႔ စားစရိတ္ခေငြေတြနဲ႕ ပတ္ခ်ာကိုေတာင္ မလည္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ၊
ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ၊ ဗီဇာမလုပ္ရင္ေကာ့ ရမလာ၊ လုပ္ရရင္ေကာ့ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆိုတာ တိတိက်က်ဘာမွမသိေသးပါဘူး၊ ေျပာျပေပးပါအံုးဗ်ာ၊

ေလးစားစြာျဖင့္
ဒုကၡ၊ ေသာကသမုဒၵယာထဲက
အလုပ္သမားေလး ကိုဇင္ေယာ္
ငါးေသတၱာစက္ရုံ၊ ဘန္ေဘာ္၊ ဘန္ေကာက္။။
(၂၀၀၉၊ စက္တင္ဘာလ ထုတ္ ေရာင္ျခည္ဦးအလုပ္သမားေရးရာဂ်ာနယ္ မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္)

မယ္ေတာ္ေဆးခန္း ေရွ႕ႏွစ္အတြက္ ရန္ပံုေငြ (၂) ဆတိုးလိုအပ္

ေမေက်ာ္ / ၃ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉(ေခတ္ျပိဳင္)
ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕တြင္ ေစတနာ့၀န္ထမ္းဖြင့္လွစ္ထားသည့္ မယ္ေတာ္ေဆးခန္းအတြက္ လာမည့္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ အသုံးစရိတ္ကုန္က်ေငြ ယခုႏွစ္ထက္ ႏွစ္ဆေက်ာ္ ပိုမိုလိုအပ္မည္ဟု ေဆးခန္းကို ဦးေဆာင္ဖြင့္လွစ္သူ ေရမြန္ မက္ေဆးေဆးဆုရွင္ ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္က ေျပာၾကားသည္။

ယခုနွစ္အတြက္ ေဆးခန္းအသုံးစရိတ္ကုန္က်ေငြမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ (၃) သိန္းခြဲခန႔္ ကုန္က်သျဖင့္ ေနာက္ႏွစ္အတြက္ ေဒၚလာ (၇) သိန္းခြဲခန္႔ လုိအပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယခုကဲ့သို႔ ရန္ပံုေငြ ထပ္တိုးလိုအပ္ရျခင္းမွာ ခန္႔မွန္းထားသည္ထက္ လူနာ ဦးေရတိုးလာျခင္း၊ ေဆးခန္းက တာ၀န္ယူဖြင့္လွစ္ထားေသာေက်ာင္းတြင္ ေရြႊ႕ေျပာင္းကေလးငယ္ ေက်ာင္းသားမ်ား ပိုမ်ားလာျခင္းတို႔ေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း ၎က ေျပာသည္။

ေမွ်ာ္မွန္းထားသည့္ ေထာက္ပံ့အလႈေငြမရရွိခဲ့လွ်င္ ကေလးမ်ားအတြက္ ရိကၡာႏွင့္ အေရးေပၚလူနာမ်ားအတြက္ အခက္အခဲမ်ား ႀကံဳေတြ႔ရဖြယ္ရွိသည္ဟုလည္း ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္က ေျပာသည္။

၎က “တကယ္လို႔ မရဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ရိကၡာပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပႆနာျဖစ္လာမယ္။ ေနာက္ ဆရာေတြအေနနဲ႔လည္း သူတို႔ ပံုမွန္ေထာက္ပံ့ေၾကးေတြ မရလို႔ စာသင္ခ်ိန္ ေလွ်ာ့သြားတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာမယ္။ က်န္းမာေရးပိုင္းမွာကေတာ့ ေဆး၀ါးက ပံုမွန္လက္ရွိ ၀င္ေငြနဲ႔ ထိန္းထားႏိုင္တယ္ဆိုေပမယ့္ အေရးေပၚလာတဲ့အခ်ိန္မွာ မဲေဆာက္ေဆး႐ံုကိုပို႔ဖို႔ ထားရမယ့္ ရန္ပံုေငြအတြက္ မထားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တကယ့္အေျခအေနမွာ မဲေဆာက္ေဆး႐ံု မပို႔ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္း ေရာက္ရွိေနသည့္ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားထဲမွ လူနာ သိသိသာသာတိုးလာျခင္း မရွိေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္တြင္းမွ လာတက္ၾကသည့္ လူနာအေရတြက္က ပိုမ်ားလားၿပီး ႏွစ္စဥ္ လူနာဦးေရ ထက္၀က္မွာ ျမန္မာျပည္တြင္းမွ လာေရာက္ၿပီး ေဆးကုသသူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ယင္းေဆးခန္းစာရင္းအရ သိရသည္။

“တႏွစ္ကို လူနာ (၂၀) ရာခိုင္ႏႈန္းတိုးတာ ပံုမွန္။ ေနာက္ အေရးေပၚလူနာေတြအတြက္ ရန္ပံုေငြရဲ႕ (၂၀) ရာခိုင္ႏႈန္းထားရတယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္းကေလးေတြကိုလည္း ရိကၡာေျခာက္ေပါ့ေနာ္ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲ အဲဒါေတြလည္း ပံုမွန္ျဖန္႔ျဖဴးေပးႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရေသးတယ္” ဟု ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္က ေျပာသည္။

၁၉၈၉ ခု ေဖေဖာ္၀ါလတြင္ စတင္တည္ေထာင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည့္ မယ္ေတာ္ေဆးခန္းအေနျဖင့္ အခမဲ့ေဆး၀ါး ကုသေပးျခင္း လုပ္ငန္းအျပင္ ေရႊ႕ေျပာင္းကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ပညာေရးႏွင့္ ရိကၡာေထာက္ပံ့ေပးမႈ လုပ္ငန္းမ်ားကိုလည္း ေဆာင္ရြက္ေပးေနသည္။

မယ္ေတာ္ေဆးခန္း၏ စာရင္းဇယားအရ ၂၀၀၈ ခုအတြင္း စုစုေပါင္း လူနာ (၈၀,၀၀၀) ေက်ာ္ကို ေဆး၀ါးကုသ ေပးခဲ့ၿပီး ထိုအထဲမွ လူနာ (၈၀၀) ေက်ာ္ကို အေရးေပၚလူနာမ်ားအျဖစ္ မဲေဆာက္ေဆး႐ံုသို႔ လႊဲေျပာင္း၍ ကုသေပးခဲ႔ရေၾကာင္း သိရသည္။

လက္ရွိတြင္ ေရႊ႕ေျပာင္းကေလးငယ္ (၂,၀၀၀) ေက်ာ္ကို ေန႔စဥ္ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲ စသည့္ ရိကၡာေျခာက္အျပင္ ေက်ာင္းသံုး ပစၥည္းမ်ား ေထာက္ပံ့ေပးေနၿပီး ေဆးခန္းႏွင့္ သင္တန္းေက်ာင္းမ်ားကို ၀န္ထမ္းအင္အား (၅၀၀) ေက်ာ္ျဖင့္ လည္ပတ္ေနသည္။

မယ္ေတာ္ေဆးခန္း တည္ေထာင္သူ ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္သည္ သူမ၏ ေစတနာ့၀န္ထမ္း လူမႈအက်ိဳးျပဳ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားအတြက္ ေရမြန္မက္ေဆးေဆးဆုအပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာမွ ခ်ီးျမႇင့္ေသာ ဆုေပါင္း (၁) ဒါဇင္ေက်ာ္ ရရွိထားသူျဖစ္သည္။

အရုပ္ကေလးရဲ႕ ေမေမ

ကိုစ်ာန္

ညေနေမွာင္ရီပ်ဳိးခ်ိန္ ပုဇြန္ဆီေရာင္သန္းေနတဲ့ ေနလံုးႀကီးက လယ္ကြင္းျပင္စိမ္းစိမ္းေတြထဲကို တိုး၀င္ ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ့ မည္။ ညေနတိုင္း ညေနတိုင္းမွာ လယ္တဲထဲက ေနၿပီး ေန၀င္တာကို ထိုင္ထိုင္ၿပီး ေငးရတာ လြမ္းသလိုလို ေဆြးသလိုလိုပင္။ ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ေမြးရပ္ကို တမ္းတေနမိသည္။

ပုခက္ေပၚက အင့္ခနဲ႔ ကေလး ငိုသံၾကားေတာ့ အေတြးစမ်ား ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့သည္။ ညေနပိုင္း ေဆာင္းရာသီဥတုက ေအးစျပဳလာၿပီ။ ကေလးကို ရင္ခြင္ထဲေပြ႔ပိုက္ ႏို႔တိုက္ၿပီး ေဘးနားရွိ ဖ်င္ၾကမ္း ေစာင္တထည္ကိုပါ ေကာက္ျခံဳလိုက္ေလသည္။ အနီးအနားက လယ္တဲေတြစီက မီးေရာင္ေတြကို ျမင္ေနရၿပီ။ မေန႔ကလက္က်န္ ဖေယာင္းတိုင္ အတိုေလးကို ထြန္းညွိလိုက္သည္။ မိမိရင္ခြင္ထဲက အငမ္းမရ ႏို႔စို႕ေနတဲ့ သားေလးကို ၾကည့္ၿပီး ရင္ထဲ ေအးျမသြားေလသည္။ တေန႔တာ ပင္ပန္းမႈေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသလိုပင္။ သားေလးမွာ ႏို႔စို႔ရင္း လက္ေလးႏွစ္ဖက္ မိမိရင္ဘက္ကို ပုတ္ပုတ္ၿပီး ေဆာ့ကစားရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေပသည္။

ညေနစာ… ဒီညအဖို႔ေတာ့ ကန္ဇြန္းရြက္ျပဳတ္ရည္ပဲ ေသာက္ၿပီးအိပ္ေတာ့မည္။ ဒီေန႔ေကာက္ရိတ္ခကို သူေဌးက မနက္ျဖန္မွ ေပါင္းရွင္းမည္ေျပာသျဖင့္ ညေနကတည္းက လယ္ကြင္းထဲမွာ ကန္ဇြန္းရြက္မ်ားကို ခူးခဲ့သည္။ သစ္ကိုင္းေခါက္ သံုးေလးေခ်ာင္းေကာက္ၿပီး ကန္ဇြန္းရြက္ျပဳတ္ထားရသည္။ ပိုပိုလိုလို ပိုက္ဆံဘတ္ ၂၀ ေလာက္ကို ေျခေဆာင့္ လက္ေဆာင့္ထားထားရမည္။ ဆန္ ၀ယ္မစားရဲေပ။

ကန္ဇြန္းရြက္ျပဳတ္ကို ငါးပိရည္ႏွင့္ တုိ႔စားလိုက္ေလသည္။ ဘာမွမစားရတာႏွင့္စာရင္ နည္းနည္းခံသာေလသည္။ ခေလးကို ေဘးနားတြင္ ခ်သိပ္လိုက္သည္။ မိမိလည္း အိပ္ေတာ့မည္ ဖ်င္ၾကမ္းေစာင္ေလးကို ေကာက္ဆဲြၿပီး သားအမိႏွစ္ေယာက္ျခံဳလိုက္ေလသည္။ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ေပ။ စဥ္းစားစရာေတြက ေခါင္းထဲ၀င္၀င္လာသည္။ လင္ေယာက်္ားကလဲ ကေလးေရွ႕ေရးအတြက္ စုမိေဆာင္းမိေအာင္ ဘန္ေကာက္တက္ အလုပ္လုပ္သည္မွာ ၂ လ ေလာက္ရွိေပမည္။ အဆက္အသြယ္ မရေသးေပ။ ဘန္ေကာက္ကို ေတာလမ္းက သြားမည္ေျပာသည္။ ဘန္ေကာက္ကို ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴ ေရာက္ရဲ႕လား၊ အလုပ္အကိုင္ေကာ အဆင္ေျပရဲ႕လားမသိ။ မိမိေယာက်္ားအတြက္လည္း ပူပန္ရေသးသည္။ ကေလးက ၉ လရွိၿပီ ႏို႔မျဖတ္ရဲေသးေပ။ ႏို႔ျဖတ္ရင္ ကေလးအတြက္ စားစရာမတက္ႏိုင္ေသးေပ။ ကေလးကို ထိန္းေက်ာင္းေပးမယ္သူ႔မရွိ လယ္ထဲမွာ ေကာက္စိုက္ရင္း ကေလးကို လြယ္ပိုးရင္းစိုက္ရသည္။ မိမိနဲ႔အတူ ေနပူခံရသည္။ ေန႔ခင္းေန႔လည္ လယ္တဲတြင္ ပုခတ္ႏွင့္သိပ္ရသည္။ အေတြးေပါင္းစံု၊ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္အိပ္မေပ်ာ္ေပ…။

ရုတ္တရက္ ကေလးရဲ႕ ထငိုသံေၾကာင့္အေတြးစေတြ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့သည္။ ႏို႔တိုက္ၿပီး ျပန္ေခ်ာ့သိပ္သည္ ျပန္မအိပ္။ ရင္ထဲမွာ ဒိန္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ကေလး… ကေလးကိုယ္နဲ႔ အထိအေတြ႔…။ ခေလးအသားေတြ က်စ္က်စ္ပူေနသည္။ အခုမွ သတိထားမိသည္။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ေနမိသည္။ ေဆးပညာ ဗဟုသုတလည္း မရွိ။ ကေလး ကိုယ္ပူ သက္သာေအာင္ အႏွီးေလးကို ေျပးယူ၍ ေရဘက္တိုက္ေပးေနမိသည္။ ကေလးကလည္း သည္းသည္းလႈပ္ေအာင္ ငိုေၾကြးေနသည္။ ထိုင္းေဆးေတြလဲ မ၀ယ္တက္။ ထိုင္းစကားလည္း မတက္။ လက္ထဲမွာလည္း ပိုက္ဆံ ဘတ္ ၂၀ ပဲရွိသည္။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ ေၾသာ္…. ျမန္မာျပည္ကတည္းက လိုရမယ္ရေဆာင္ထားတဲ့ တိုင္းရင္းေဆးေတာ့ရွိသည္။ ဆရာေမာင္ေဆးနီမႈန္႔… ကိုယ္ပူက်ေဆး၊ ရွိတာေလးနဲ႔ ကေလးကို တိုက္ၾကည့္မည္။ ကိုယ္ပူေတာ့ က်ေလာက္မည္ထင္သည္။ ကေလးအငိုရပ္သြားသည္။ ကိုယ္ပူလည္း နည္းနည္းက်သြားသည္။ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ေအးသြားသည္။ မိမိလည္း မိႈန္းခနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

* * * * *
မိမိလက္တဖက္ေအးစက္သည့္ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္ ဖ်တ္ခနဲ႔ လန္႔ႏိုးလာသည္။ ကေလးကို ကိုင္ထားသည့္လက္တဖက္… ဖေယာင္းတို္င္တြင္ မီးညွိၿပီး ကေလးကို စိုးရိမ္ပူပန္စြာၾကည့္မိသည့္။ ကေလး… ကေလး… ႏႈတ္ခမ္းေတြ မ်က္ႏွာေတြျပာေနသည္။ အသားက ေအးစက္ေနသည္။ လုပ္ပါဦး… လုပ္ပါဦး သား… သား…။ ကေလးကို ေပြ႔ပိုက္ၿပီး အိမ္ေပၚကဆင္း အျခားတဲဘက္ေတြကို အကူအညီရလိုရညား ေျပးလႊားမိသည္။ ကိုလွေမာင္တို႔ လယ္တဲဘက္ အေမာတေကာ ေျပးလာမိသည္။
အစ္ကိုလွေမာင္ က်မသားေလးကို ၾကည့္ပါဦး၊
ဘာျဖစ္လာတာလဲဟဲ မိခ်မ္းရဲ႕… ၊

က်မသားေလး တကိုယ္လံုးလဲ ေအးစက္လို႔ မ်က္ႏွာေတြ ႏႈတ္ခမ္းေတြလဲျပာလို႔ ဘာျဖစ္လဲမသိဘူး။ ကူညီပါဦး။ က်မလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ သားေလး သား ထပါဦးသားရယ္…။ အေမ့ႏို႔စို႔ပါဦး…။ သားေလး ငိုေတာင္ မငိုေတာ့ဘူး။ သား… သား … ။

ျပစမ္းနင့္ကေလး ဘာျဖစ္လဲ…။ ဟင္…. နင့္ကေလးက အသက္မွ မရွိေတာ့ဘူး။
ရွင္… ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာ က်မကေလးက ခုနတုန္းကေတာင္ငိုေနေသးတယ္…။ အသက္ရွိပါေသးတယ္… သား … သား … ထပါဦးသားရယ္…။ အေမ့ႏို႔စို႔ပါအံုး…။ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလသားရယ္။ သားေလးမေသပါဘူး…။ ေနာ္သား…ေနာ္။

စိတ္ေျဖပါ မိခ်မ္းရယ္…။
အစ္ကိုလွေမာင္ရယ္ က်မမွာလည္း ပိုက္ဆံမရွိဘူး အသုဘစရိတ္ေတာင္မရွိဘူး…။ ကေလးအတြက္လည္း ဆြမ္းေၾကြးေလးလဲလုပ္ခ်င္တယ္။
ကဲေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကေလးကို နင့္လယ္တဲေအာက္မွာပဲ ျမွဳပ္ထားခဲ့…။ မဲေဆာက္ကိုတက္ၿပီး နင့္ရပ္ေဆြရပ္မ်ဳိးေတြဆီက အသုဘစရိတ္နဲ႔ ရက္လည္ဆြမ္းဖိုးေလးရမွ ျပန္လာၿပီးေကာင္းမႈလုပ္ေပါ့ကြယ္။
* * * * *

ေတာင္ယာ စိုက္ခင္းေတြဘက္ကို တေရြ႕ေရြ႕ သြားေနသည့္ လိုင္းကားတစင္း….ဟိုင္းေ၀း လမ္းေပၚတြင္ အျပင္းေမာင္းႏွင္ေနသည္။ လိုင္းကားတဲ့တြင္ လူမ်ားမ်ားစား သိပ္မရွိ။ အားလံုးေပါင္းမွ ၅ ေယာက္ရွိသည္။ ထိုအထဲတြင္ အသက္သံုးဆယ္နီးပါးခန္႔ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္… လက္ထဲက ဘတ္ ၁၀၀၀ ေက်ာ္နီးပါးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုပ္ကိုင္ထားသည္။ သူမစိတ္ထဲမွာ သူမေနခဲ့သည့္ လယ္တဲကို ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနသည္။ မဲေဆာက္တြင္ ပန္းရံ၀င္လုပ္ၿပီး ရသည့္ေငြ စုခဲ့သည္။ မဲေဆာက္တြင္ တလနီးပါးခန္႔ၾကာသြားသည္။ ကားကလည္း ေႏွးလိုက္တာ…။ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနေပသည္။ ကေလးကို ေကာင္းေကာင္းသၿဂိဳၤလ္မည္။ တဲနားကလူေတြကို ေခၚမည္ ရက္လည္ဆြမ္းေၾကြးမည္။ ေနာက္ဘ၀တြင္ ယခုလို မၾကံဳရေလေအာင္၊ ေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္ေအာင္ ဆုေတာင္းမည္။ စိတ္ကူးေတြတသီတတန္းႀကီးနဲ႔ ပိုက္ဆံေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ထပ္စုပ္ကိုမိသည္။ ေရာက္ၿပီ…။

သူမ အံ့ၾသမွင္တက္ သြားခဲ့သည္။ ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ထိုလယ္ကြင္းျပင္ေနရာကို အတန္ၾကာေအာင္ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ သူမေနခဲ့သည့္ လယ္တဲ…။ ကိုလွေမာင္တို႔ လယ္တဲ…။ အခုေတာ့ ေျမေတြ ဖို႔ထားသည့္ ကြင္းျပင္ႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။

ကြင္းျပင္ႀကီး… ကြင္းျပင္ႀကီး
က်မ… က်မ… သားေလးေကာ။ လယ္တဲေကာ…။ သားေလး…. သား…..။ ရက္လည္ဆြမ္းေၾကြးမည့္ ပိုက္ဆံလိပ္ေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္စုတ္ၿပီး လယ္ကြင္းထဲတြင္ ေျပးလႊားေနသည္။ သူမ တေယာက္ထဲ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲ လယ္တဲျဖစ္ႏိုင္မယ့္ေနရာေတြကို လက္ႏွင့္ ယက္ေနသည္။ ေန႔ဘက္လည္း ထိုလယ္ကြင္းထဲတြင္ သူမကိုေတြ႔မည္။ တခါတေလ ထိုင္ၿပီးသူမ ငိုေၾကြးေနသည္၊ ရယ္ေမာေနသည္။


* * * * *

မဲေဆာက္ အေ၀းေျပးကားဂိတ္မွာ ကေလးအရုပ္ကေလးခ်ီထားၿပီး အရုပ္ကို စကားတတြတ္တြတ္ေျပာေနသည့္ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္…။ ေနပူတာ မိုးရြာတာကို သူမ မသိေတာ့။
တခါတေလ ကေလးအရုပ္ကေလးကို ႏို႔ဘူးတိုက္သည္၊ ေခ်ာ့ေနသည့့္ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ကို ေတြ႔လိမ့္မည္။
တခါတေလ ငိုေၾကြးေနသည္။ တခါတေလ ရယ္ေနေပသည္။
ေလာကဓံ တရားက သူမေပၚသက္ေရာက္မႈ မရွိေတာ့သလိုမ်ဳိး…။ ဘ၀ရဲ႕လိႈင္းပတ္ခတ္ဒါဏ္ကို သူမၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္သြားေလၿပီလား….။

(ျမင္သမွ်ေလးေတြေရးထားတာပါ လိုတာပိုတာ အမွားပါတာရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ)