အလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္ျပဳလုပ္ထားဆဲ အဖမ္းခံရသူမ်ား၏ လက္မွတ္လုပ္ခေငြျပန္မရ၍ အလုပ္သမားမ်ားမေက်နပ္

သတင္းႏွင့္မီဒီယာကြန္ယက္။ ေဇာ္ႀကီး။
ေအာက္တုိဘာလ ၂၃ ရက္၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္။

ထုိင္းႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္းရွိ ေရာ္ဘာစက္ရံုမွ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားသည္ အလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္ျပဳလုပ္ထားဆဲ အ ဖမ္းခံရၿပီး နယ္စပ္သုိ႔ ျပန္ပုိ႔ခံခဲ့ရၿပီးေနာက္ အလုပ္ရွင္က ၎တို႕ ျပဳလုပ္ထားသည့္ အလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္္က်န္ ေငြအား ျပန္မေပးသည့္အတြက္ အလုပ္သမားမ်ား မေက်မနပ္ျဖစ္ေနၾကသည္။

အဖမ္းခံရသူမ်ား၏ မိသားစု၀င္ေဆြမ်ဳိးမ်ားအား အလုပ္သမားလက္မွတ္လုပ္ခ ကုန္က်ေငြကုိ အလုပ္ရွင္မ ွျပန္ေပး မည္ဟု ေျပာထားေသာ္လည္း အလုပ္သမားအခ်ဳိ႕ကုိသာေပးၿပီး အမ်ားစုအား ျပန္မရေသးသျဖင့္ မိသားစု၀င္ မ်ားက မေက်မနပ္ျဖစ္ေနၾကသည္ဟု ယင္းစက္ရံုမွ အလုပ္သမား ကုိကုလားက ယခုလိုေျပာသည္။

“အေယာက္ ၂၀၀ ေက်ာ္အဖမ္းခံရတာကုိ လူ ၄၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲျပန္ေပးေသးတယ္။ က်န္တာ မေပး ေသးဘူးခင္ဗ်။ အကုန္လံုးရွိတယ္။ သူတုိ႔အမ်ဳိးေတြလည္းရွိတယ္။ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြလည္းရွိ တယ္။ အဲတာလည္းသူတုိ႔မေပးေသးဘူး။”

ရေရာင္းခရုိင္၊ မက္ခါၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းရွိ Makarkhit (မကာခစ္) ရာဘာစက္ရံုပုိင္ရွင္ ႏွင့္ မန္ေနဂ်ာတို႕သည္ စက္ရံုု အလုပ္သမားမ်ားထံမွ အလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္ ျပဳလုပ္ေပးရန္ က်သင့္ေငြကုိ လြန္ခဲ့သည့္ ဇူလုိင္လက ေကာက္ ခံခဲ့သည္။

ထုိေငြမ်ားအား အလုပ္ရွင္မွ သက္ဆုိင္ရာသုိ႔ မေပးေခ်သျဖင့္ အဆုိပါစက္ရံုလုပ္သား ၂၂၀ အား လြန္ခဲ့သည့္ စက္တင္ဘာလဆန္းပုိင္းက ၿမိဳ႕နယ္လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရး(လ၀က)မွ ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။

ထုိအလုပ္သမားမ်ားအား တရားမ၀င္၀င္ေရာက္မႈျဖင့္ ထုိင္းလူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးဌာန (လ၀က)က ထုိင္းျမန္မာနယ္ စပ္ရွိ ျမ၀တီၿမိဳ႕သုိ႔ ယခုလဆန္းပုိင္းမွစတင္၍ အသုတ္လုိက္ ပုိ႔ေဆာင္ခဲ့ၿပီး ယခုေနာက္ဆံုးအသုတ္အျဖစ္ လူ ၄၀ ေက်ာ္သာ က်န္ရွိသည္။

ထုိင္းလ၀ကမွ ျမ၀တီၿမိဳ႕ရွိ တုိးတက္ေသာကရင္ဗုဒၶဘာသာတပ္မေတာ္(DKBA)၊ တပ္ရင္း အမွတ္ ၉၉၉ ဂိတ္သုိ႔ လြဲေျပာင္းေပးခဲ့သည္။

ထုိဂိတ္တြင္ အလုပ္သမားတစ္ဦးလွ်င္ ထုိင္းေငြ ၁၆၀၀ ဘတ္ျဖင့္ ေရြးယူမွသာ မိမိေဒသသုိ႔ ျပန္ခြင့္ရသည္ဟု ကုိ ကုလားက ဆက္ ေျပာသည္။

“နယ္စပ္ကုိျပန္ပုိ႔တဲ့အခါက်ေတာ့ ကုိးသံုးလံုးဂိတ္မွာျပန္ေရြးရတယ္ေလ။တစ္ေယာက္ကုိ ၁၆၀၀ နဲ႔ ျပန္ ေရြးရတယ္။ အဲဒါမွ ဗမာျပည္ကုိျပန္လုိ႔ရတယ္။ ႏုိ႔မုိ႔ဆုိ မေရြးလုိ႔ရွိရင္ ဗမာျပည္ကုိ မျပန္ရဘူး။”

နယ္စပ္သုိ႔ျပန္ပုိ႔ခံရသည့္ အလုပ္သမားမ်ားအား DKBA ကုိးသံုးလံုးဂိတ္တြင္ ပုိက္ဆံေပး၍ ျပန္ေရြးရသည္မွာ မွန္ ကန္ေၾကာင္း မဲေဆာက္ရွိ အလုပ္သမားအေရး ေဆာင္ရြက္ေပးေနသည့္ ေရာင္ျခည္ဦအလုပ္သမားအဖဲြ႕မွ ကုိမုိး ေဆြ က ယခုလုိေျပာသည္။

“ဟုတ္ပါတယ္။ အဲတာ သတင္းမွန္ပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြဖမ္းခံထိၿပီး အကူအညီ လုိလုိ႔ က်ေနာ္ တုိ႔ဆီကုိလည္းေရာက္လာတဲ့သူေတြရွိတယ္ေလ။ က်ေနာ္တုိ႔သိသေလာက္ ကေတာ့ ကုိးသံုးလုံးဂိတ္ကုိ သြန္တယ္။ အဲဒီမွာ ဘန္ေကာက္ကလာတဲ့သူဆုိရင္ အနည္းဆံုး ၁၅၀၀ ေလာက္ေပးရတယ္။”

အကယ္၍ ေငြေပးၿပီးမေရြးႏုိင္သူမ်ားအား DKBA တပ္အတြင္း အလုပ္ခုိင္းေစမႈခံရၿပီး အခ်ဳိ႕အား စစ္အစုိးရတပ္ တြင္း၀င္ေရာက္ရန္ ၿခိမ္းေျခာက္ကာ မရသည့္အဆံုး ျပန္လြတ္ ေပးသည္ဟု ကုိမုိးေဆြက ေျပာသည္။

အဆုိပါစက္ရံုမွ အလုပ္သမားမ်ားသည္ တရား၀င္အလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္အား လြန္ခဲ့သည့္ ဇူလုိင္လကတည္းက ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း အလုပ္သမားလက္မွတ္ႏွင့္ ေဆးကုသခြင့္ လက္မွတ္မ်ား လက္၀ယ္ကုိင္ေဆာင္ခြင့္ မရွိ သည့္အတြက္ ထုိင္းအာဏာပုိင္တုိ႔၏ ဖမ္းဆီး ခံရမည္ကုိ စုိးရိမ္ေနၾကသည္။

ေရလုပ္သားအျဖစ္ ေရာင္းစားခံရသည့္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား လြတ္ေျမာက္

ႏြယ္ေလး။
ေအာက္တိုဘာ ၁၄ ရက္၊ ၂၀၀၉ ခုနွစ္။

ထိုင္းႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္း ခြၽန္ဘူရီခရိုင္ ဆတ္ထဟစ္ပ္ ပင္လယ္ကမ္းေျခၿမိဳ႕တြင္ ငါးဖမ္းေရလုပ္ သားအျဖစ္ အေရာင္း စားခံရသည့္ ျမန္မာအလုပ္သမား ၁၈ ဦးကို သက္ဆိုင္ရာ ထိုင္းအာဏာပိုင္အဖဲြ႕မ်ားႏွင့္ ပင္လယ္ေပ်ာ္မ်ားသမဂၢ တို႕ ပူးေပါင္းၿပီး ယမန္ေန႕က ကယ္တင္လိုက္သည္။

ေရာင္းစားခံရသူမ်ား၏ သတင္းေပးပို႕ခ်က္ျဖင့္ ကယ္တင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ပင္လယ္ေပ်ာ္မ်ားသမဂၢမွ ကို ေအာင္သူရက ယခုလိုေျပာသည္။

“ေရလုပ္သားကိုသြားေတြ႕ရင္းနဲ႕ သူတို႕လည္း ေရာင္းစားခံရပါတယ္ဆိုၿပီး ခုလိုအေရအတြက္ ၁၈ဦး ျဖစ္ သြားတာ။ အကုန္လံုးက ျပန္ခ်င္ၾကတယ္ ဒီကေန လြတ္ခ်င္ၾကတယ္။ အသက္ အႀကီးဆံုးတေယာက္ပါ တယ္။ ၅၁ နွစ္ေလာက္ရွိတယ္။ သူက ျမန္မာျပည္မွာ အင္ဂ်င္နီယာဘဲြ႕နဲ႕ အစိုးရအမႈထမ္းလုပ္ခဲ့ဖူးတယ္ ။ အသက္ အငယ္ဆံုးက ၁၅ႏွစ္ ၁၆ႏွစ္ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ပါတယ္။”

လူကုန္ကူးသည့္ ထုိင္းႏုိင္ငံသား ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးတေယာက္ကို ထိုင္းအာဏာပုိင္မ်ားက ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္းထားသည္ဟု ကိုေအာင္သူရက ေျပာသည္။

“ေလွထြက္တဲ့ေနရာမွာ ေရာင္းစားခံရဆံုးေနရာေပါ့ေနာ္။ တကယ့္ နာမည္ႀကီးတဲဲ့ေနရာေပါ့။ အဲလို ဖမ္း လိုက္တဲ့ထဲမွာ သူတို႕ကို တကယ္ေရာင္းစားတဲ့ ကိုယ့္ျမန္မာျပည္သား ပဲြစားလည္း ဖမ္းမိလိုက္တယ္။ သူတို႕ကို ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ပဲြစားေပါ့ေနာ္။ ဒီအမ်ဳိးသမီးက။ ဒီအမ်ဳိးသမီးက တကယ့္ကို အဲေဒသမွာ နည္း နည္းေပါက္ေရာက္တယ္ေပါ့ေနာ္။ အင္မတန္မွ ဆိုးသြမ္းတယ္လို႕ သူတို႕ေလွသား အားလံုးက ခံယူထား တာေပါ့။ သူကပဲ အုပ္စိုးထားတဲ့ဟာ။ က်ေနာ္တို႕ လူမ်ဳိးပါပဲ။”

ျမန္မာ အလုပ္သမား ၁၈ ဦးကို ထိုင္းအာဏာပိုင္မ်ားက ေစာင့္ေရွာက္ထားၿပီး ၎တို႕အား ေနရပ္သို႕ ပို႕ေဆာင္ေပး ရန္ စီစဥ္ေပးေနသည္။

ေရာင္းစားခံရသူမ်ားသည္ ပင္လယ္ငါးဖမ္းသေဘၤာေနာက္သို႕ လုိက္ရာတြင္ အခ်ဳိ႕ သူမ်ားမွာ သံုးႏွစ္တႀကိမ္ ကမ္း သို႕ ကမ္းေျခသို႕ ျပန္၀င္ၾကရၿပီး အခ်ဳိ႕မွာ ဆယ့္ငါးရက္ တႀကိမ္ ကမ္းကပ္ခြင့္ ရသည္။ ကမ္းကပ္ခြင့္ရေသာ္လည္း ၎တို႕သည္ ေရာင္းစားခံရသည့္ အတြက္ ျပင္ပသို႕ ထြက္လည္ ခြင့္မရွိဟု ကိုေအာင္သူရက ဆက္ေျပာသည္။

“သူတို႕လုပ္အားခကို အေၾကြးျပန္ဆပ္ရတယ္။ လစာေတြလဲ မေပးဘူး။ အလုပ္ကလဲ ၾကမ္းတမ္းတယ္။ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး။ အေနထိုင္ဆင္းရဲတယ္။ ကြၽန္သေဘာမ်ိဳး လုပ္ရတယ္။”

ထိုင္းနိုင္ငံေတာင္ပိုင္း ခြ်န္ဘူရီခရိုင္ ဆတ္ထဟစ္ပ္ ပင္လယ္ကမ္းေျခၿမိဳ႕သည္ ျမန္မာျပည္ သားမ်ား ေရာင္းစား ခံရသည့္ ေနရာတြင္ အဆိုးရြားဆံုး ေနရာျဖစ္ၿပီး လြန္ခဲ့သည့္လ အနည္း ငယ္တြင္လည္း ေရလုပ္သား ၄ ေယာက္ ကို ယင္းေနရာမွာပင္ ကယ္ထုတ္ ေပးႏိုင္ခဲ့သည္ဟု ပင္လယ္ေပ်ာ္မ်ားသမဂၢက ေျပာသည္။

ၿပီးခဲ့သည္ ၂၀၀၅ ခုနွစ္တြင္္ ထိုင္းေလွေပၚရွိ ေရလုပ္သားမ်ားကို ကယ္ဆယ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ထိုင္းအာဏာပိုင္မ်ား အကူအ ညီႏွင့္ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရးတြင္ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ကေလးငယ္အျပင္ ငါးဖမ္းေလွလုပ္သားအတြက္ အမ်ဳိး သားမ်ားေရာင္းစားခံေနရျခင္းမ်ားကိုပါ ကူညီိႏိုင္ခဲ့သည္။

အယ္ဒီတာထံေပးစာ....

ကၽြန္ေတာ္ေလးစားစြာနဲ႔ စာေရးလိုက္ပါတယ္၊၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေရာင္ျခည္ဦး အလုပ္သမားေရရာ စာေစာင္ကို အျမဲေစာင့္ဖတ္ေနတဲ့ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ပါ၊၊ ေရာင္ျခည္ဦးအဖြဲ႕ေပၚမွာ အားကိုးယုံႀကည္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုပါေတာ့၊၊

ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ သိလိုတာေလးေတြရွိလို ေမးပါရေစ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အလုပ္သမားေတြကို ဗီဇာလုပ္ေပး ေန တယ္၊ ေလွ်ာက္လႊာေတြလည္း အလုပ္ရုံမွာ ျဖည့္ထားရတယ္၊ အဲဒါသြားလုပ္ရင္ ေကာင္းမေကာင္းေတာ့ မသိဘူး ျဖစ္ေနတယ္၊ ေလာ့ေလာ့ဆယ္ေတာ့ ဘန္ေကာက္မွာ အလုပ္သမားလက္မွတ္(ဘတ္) လုပ္ေပးတုန္းက ဘတ္ ၁၅၀၀၀ ေက်ာ္ကို အတိုးနဲ႔ ေခ်းၿပီးေတာ့ မဲ့ေဆာက္ကေန ဘန္ေကာက္ကို တတ္လာတယ္၊ အခုလက္ရွိ အလုပ္ရုံမွာ အလုပ္ရဖို႕ ပြဲစားကို ဘတ္ ၃၀၀၀ ေပးၿပီး၀င္ရတယ္၊ အလုပ္သမားလက္မွတ္လုပ္တုန္းက ဘတ္ ၄၀၀၀ ေက်ာ္ကုန္တယ္၊ အခုတစ္ခါ ျမန္မာႏုိင္ငံျပန္ၿပီး ဗီဇာျပန္လုပ္ရင္ ဘတ္ ၈၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ ကုန္အံုးမယ္၊ မလုပ္ရင္ မရဘူးတဲ႔၊ ဗီဇာသြားလုပ္ၿပီး ျပန္လာရင္လဲ အလုပ္သမာလက္မွတ္က ေရွ႕ႏွစ္ ၂ လပိုင္း သက္တမ္းကုန္လို ျပန္တိုးရမယ္ဆိုရင္ အနည္းဆံုး ၄၀၀၀ ကုန္အံုးမယ္၊တဲ့။ဒီမွာလည္း အလုပ္ရုံး ၀တ္စုံ၀ယ္ရတာနဲ႕ အခန္းက စေပါ့ တင္ထားနဲ႕ ၊ အလုပ္က မေကာင္းတာနဲ႕ ပိုက္ဆံမစုမိတဲ့ အျပင္ အတိုးေတာင္ မနည္းႀကီး ဆပ္ေနရတယ္၊ ရတဲ႕ လခေလးနဲ႕ လစဥ္ အခန္းက ေပးရတာနဲ႕ စားစရိတ္ေတြ အတိုးေပးရတာနဲ႕ ဘာမွကို မက်န္ေတာ့ဘူး။
ျမန္မာျပည္မွာ စာ၀တ္ေနေရ ႀကပ္တည္းလို ဒီကို ေရာက္လာတယ္၊ အခုေတာ့ ကယ္ရီခ၊ ပြဲစားခ၊ အလုပ္သမား လက္မွတ္ခ၊ အတိုးဖို႕၊ ဗီဇာခ၊ အခန္းကနဲ႔ စားစရိတ္ခေငြေတြနဲ႕ ပတ္ခ်ာကိုေတာင္ မလည္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ၊
ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ၊ ဗီဇာမလုပ္ရင္ေကာ့ ရမလာ၊ လုပ္ရရင္ေကာ့ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆိုတာ တိတိက်က်ဘာမွမသိေသးပါဘူး၊ ေျပာျပေပးပါအံုးဗ်ာ၊

ေလးစားစြာျဖင့္
ဒုကၡ၊ ေသာကသမုဒၵယာထဲက
အလုပ္သမားေလး ကိုဇင္ေယာ္
ငါးေသတၱာစက္ရုံ၊ ဘန္ေဘာ္၊ ဘန္ေကာက္။။
(၂၀၀၉၊ စက္တင္ဘာလ ထုတ္ ေရာင္ျခည္ဦးအလုပ္သမားေရးရာဂ်ာနယ္ မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္)

မယ္ေတာ္ေဆးခန္း ေရွ႕ႏွစ္အတြက္ ရန္ပံုေငြ (၂) ဆတိုးလိုအပ္

ေမေက်ာ္ / ၃ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉(ေခတ္ျပိဳင္)
ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕တြင္ ေစတနာ့၀န္ထမ္းဖြင့္လွစ္ထားသည့္ မယ္ေတာ္ေဆးခန္းအတြက္ လာမည့္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ အသုံးစရိတ္ကုန္က်ေငြ ယခုႏွစ္ထက္ ႏွစ္ဆေက်ာ္ ပိုမိုလိုအပ္မည္ဟု ေဆးခန္းကို ဦးေဆာင္ဖြင့္လွစ္သူ ေရမြန္ မက္ေဆးေဆးဆုရွင္ ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္က ေျပာၾကားသည္။

ယခုနွစ္အတြက္ ေဆးခန္းအသုံးစရိတ္ကုန္က်ေငြမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ (၃) သိန္းခြဲခန႔္ ကုန္က်သျဖင့္ ေနာက္ႏွစ္အတြက္ ေဒၚလာ (၇) သိန္းခြဲခန္႔ လုိအပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယခုကဲ့သို႔ ရန္ပံုေငြ ထပ္တိုးလိုအပ္ရျခင္းမွာ ခန္႔မွန္းထားသည္ထက္ လူနာ ဦးေရတိုးလာျခင္း၊ ေဆးခန္းက တာ၀န္ယူဖြင့္လွစ္ထားေသာေက်ာင္းတြင္ ေရြႊ႕ေျပာင္းကေလးငယ္ ေက်ာင္းသားမ်ား ပိုမ်ားလာျခင္းတို႔ေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း ၎က ေျပာသည္။

ေမွ်ာ္မွန္းထားသည့္ ေထာက္ပံ့အလႈေငြမရရွိခဲ့လွ်င္ ကေလးမ်ားအတြက္ ရိကၡာႏွင့္ အေရးေပၚလူနာမ်ားအတြက္ အခက္အခဲမ်ား ႀကံဳေတြ႔ရဖြယ္ရွိသည္ဟုလည္း ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္က ေျပာသည္။

၎က “တကယ္လို႔ မရဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ရိကၡာပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပႆနာျဖစ္လာမယ္။ ေနာက္ ဆရာေတြအေနနဲ႔လည္း သူတို႔ ပံုမွန္ေထာက္ပံ့ေၾကးေတြ မရလို႔ စာသင္ခ်ိန္ ေလွ်ာ့သြားတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာမယ္။ က်န္းမာေရးပိုင္းမွာကေတာ့ ေဆး၀ါးက ပံုမွန္လက္ရွိ ၀င္ေငြနဲ႔ ထိန္းထားႏိုင္တယ္ဆိုေပမယ့္ အေရးေပၚလာတဲ့အခ်ိန္မွာ မဲေဆာက္ေဆး႐ံုကိုပို႔ဖို႔ ထားရမယ့္ ရန္ပံုေငြအတြက္ မထားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တကယ့္အေျခအေနမွာ မဲေဆာက္ေဆး႐ံု မပို႔ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္း ေရာက္ရွိေနသည့္ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားထဲမွ လူနာ သိသိသာသာတိုးလာျခင္း မရွိေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္တြင္းမွ လာတက္ၾကသည့္ လူနာအေရတြက္က ပိုမ်ားလားၿပီး ႏွစ္စဥ္ လူနာဦးေရ ထက္၀က္မွာ ျမန္မာျပည္တြင္းမွ လာေရာက္ၿပီး ေဆးကုသသူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ယင္းေဆးခန္းစာရင္းအရ သိရသည္။

“တႏွစ္ကို လူနာ (၂၀) ရာခိုင္ႏႈန္းတိုးတာ ပံုမွန္။ ေနာက္ အေရးေပၚလူနာေတြအတြက္ ရန္ပံုေငြရဲ႕ (၂၀) ရာခိုင္ႏႈန္းထားရတယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္းကေလးေတြကိုလည္း ရိကၡာေျခာက္ေပါ့ေနာ္ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲ အဲဒါေတြလည္း ပံုမွန္ျဖန္႔ျဖဴးေပးႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရေသးတယ္” ဟု ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္က ေျပာသည္။

၁၉၈၉ ခု ေဖေဖာ္၀ါလတြင္ စတင္တည္ေထာင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည့္ မယ္ေတာ္ေဆးခန္းအေနျဖင့္ အခမဲ့ေဆး၀ါး ကုသေပးျခင္း လုပ္ငန္းအျပင္ ေရႊ႕ေျပာင္းကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ပညာေရးႏွင့္ ရိကၡာေထာက္ပံ့ေပးမႈ လုပ္ငန္းမ်ားကိုလည္း ေဆာင္ရြက္ေပးေနသည္။

မယ္ေတာ္ေဆးခန္း၏ စာရင္းဇယားအရ ၂၀၀၈ ခုအတြင္း စုစုေပါင္း လူနာ (၈၀,၀၀၀) ေက်ာ္ကို ေဆး၀ါးကုသ ေပးခဲ့ၿပီး ထိုအထဲမွ လူနာ (၈၀၀) ေက်ာ္ကို အေရးေပၚလူနာမ်ားအျဖစ္ မဲေဆာက္ေဆး႐ံုသို႔ လႊဲေျပာင္း၍ ကုသေပးခဲ႔ရေၾကာင္း သိရသည္။

လက္ရွိတြင္ ေရႊ႕ေျပာင္းကေလးငယ္ (၂,၀၀၀) ေက်ာ္ကို ေန႔စဥ္ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲ စသည့္ ရိကၡာေျခာက္အျပင္ ေက်ာင္းသံုး ပစၥည္းမ်ား ေထာက္ပံ့ေပးေနၿပီး ေဆးခန္းႏွင့္ သင္တန္းေက်ာင္းမ်ားကို ၀န္ထမ္းအင္အား (၅၀၀) ေက်ာ္ျဖင့္ လည္ပတ္ေနသည္။

မယ္ေတာ္ေဆးခန္း တည္ေထာင္သူ ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္သည္ သူမ၏ ေစတနာ့၀န္ထမ္း လူမႈအက်ိဳးျပဳ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားအတြက္ ေရမြန္မက္ေဆးေဆးဆုအပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာမွ ခ်ီးျမႇင့္ေသာ ဆုေပါင္း (၁) ဒါဇင္ေက်ာ္ ရရွိထားသူျဖစ္သည္။

အရုပ္ကေလးရဲ႕ ေမေမ

ကိုစ်ာန္

ညေနေမွာင္ရီပ်ဳိးခ်ိန္ ပုဇြန္ဆီေရာင္သန္းေနတဲ့ ေနလံုးႀကီးက လယ္ကြင္းျပင္စိမ္းစိမ္းေတြထဲကို တိုး၀င္ ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ့ မည္။ ညေနတိုင္း ညေနတိုင္းမွာ လယ္တဲထဲက ေနၿပီး ေန၀င္တာကို ထိုင္ထိုင္ၿပီး ေငးရတာ လြမ္းသလိုလို ေဆြးသလိုလိုပင္။ ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ေမြးရပ္ကို တမ္းတေနမိသည္။

ပုခက္ေပၚက အင့္ခနဲ႔ ကေလး ငိုသံၾကားေတာ့ အေတြးစမ်ား ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့သည္။ ညေနပိုင္း ေဆာင္းရာသီဥတုက ေအးစျပဳလာၿပီ။ ကေလးကို ရင္ခြင္ထဲေပြ႔ပိုက္ ႏို႔တိုက္ၿပီး ေဘးနားရွိ ဖ်င္ၾကမ္း ေစာင္တထည္ကိုပါ ေကာက္ျခံဳလိုက္ေလသည္။ အနီးအနားက လယ္တဲေတြစီက မီးေရာင္ေတြကို ျမင္ေနရၿပီ။ မေန႔ကလက္က်န္ ဖေယာင္းတိုင္ အတိုေလးကို ထြန္းညွိလိုက္သည္။ မိမိရင္ခြင္ထဲက အငမ္းမရ ႏို႔စို႕ေနတဲ့ သားေလးကို ၾကည့္ၿပီး ရင္ထဲ ေအးျမသြားေလသည္။ တေန႔တာ ပင္ပန္းမႈေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသလိုပင္။ သားေလးမွာ ႏို႔စို႔ရင္း လက္ေလးႏွစ္ဖက္ မိမိရင္ဘက္ကို ပုတ္ပုတ္ၿပီး ေဆာ့ကစားရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေပသည္။

ညေနစာ… ဒီညအဖို႔ေတာ့ ကန္ဇြန္းရြက္ျပဳတ္ရည္ပဲ ေသာက္ၿပီးအိပ္ေတာ့မည္။ ဒီေန႔ေကာက္ရိတ္ခကို သူေဌးက မနက္ျဖန္မွ ေပါင္းရွင္းမည္ေျပာသျဖင့္ ညေနကတည္းက လယ္ကြင္းထဲမွာ ကန္ဇြန္းရြက္မ်ားကို ခူးခဲ့သည္။ သစ္ကိုင္းေခါက္ သံုးေလးေခ်ာင္းေကာက္ၿပီး ကန္ဇြန္းရြက္ျပဳတ္ထားရသည္။ ပိုပိုလိုလို ပိုက္ဆံဘတ္ ၂၀ ေလာက္ကို ေျခေဆာင့္ လက္ေဆာင့္ထားထားရမည္။ ဆန္ ၀ယ္မစားရဲေပ။

ကန္ဇြန္းရြက္ျပဳတ္ကို ငါးပိရည္ႏွင့္ တုိ႔စားလိုက္ေလသည္။ ဘာမွမစားရတာႏွင့္စာရင္ နည္းနည္းခံသာေလသည္။ ခေလးကို ေဘးနားတြင္ ခ်သိပ္လိုက္သည္။ မိမိလည္း အိပ္ေတာ့မည္ ဖ်င္ၾကမ္းေစာင္ေလးကို ေကာက္ဆဲြၿပီး သားအမိႏွစ္ေယာက္ျခံဳလိုက္ေလသည္။ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ေပ။ စဥ္းစားစရာေတြက ေခါင္းထဲ၀င္၀င္လာသည္။ လင္ေယာက်္ားကလဲ ကေလးေရွ႕ေရးအတြက္ စုမိေဆာင္းမိေအာင္ ဘန္ေကာက္တက္ အလုပ္လုပ္သည္မွာ ၂ လ ေလာက္ရွိေပမည္။ အဆက္အသြယ္ မရေသးေပ။ ဘန္ေကာက္ကို ေတာလမ္းက သြားမည္ေျပာသည္။ ဘန္ေကာက္ကို ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴ ေရာက္ရဲ႕လား၊ အလုပ္အကိုင္ေကာ အဆင္ေျပရဲ႕လားမသိ။ မိမိေယာက်္ားအတြက္လည္း ပူပန္ရေသးသည္။ ကေလးက ၉ လရွိၿပီ ႏို႔မျဖတ္ရဲေသးေပ။ ႏို႔ျဖတ္ရင္ ကေလးအတြက္ စားစရာမတက္ႏိုင္ေသးေပ။ ကေလးကို ထိန္းေက်ာင္းေပးမယ္သူ႔မရွိ လယ္ထဲမွာ ေကာက္စိုက္ရင္း ကေလးကို လြယ္ပိုးရင္းစိုက္ရသည္။ မိမိနဲ႔အတူ ေနပူခံရသည္။ ေန႔ခင္းေန႔လည္ လယ္တဲတြင္ ပုခတ္ႏွင့္သိပ္ရသည္။ အေတြးေပါင္းစံု၊ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္အိပ္မေပ်ာ္ေပ…။

ရုတ္တရက္ ကေလးရဲ႕ ထငိုသံေၾကာင့္အေတြးစေတြ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့သည္။ ႏို႔တိုက္ၿပီး ျပန္ေခ်ာ့သိပ္သည္ ျပန္မအိပ္။ ရင္ထဲမွာ ဒိန္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ကေလး… ကေလးကိုယ္နဲ႔ အထိအေတြ႔…။ ခေလးအသားေတြ က်စ္က်စ္ပူေနသည္။ အခုမွ သတိထားမိသည္။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ေနမိသည္။ ေဆးပညာ ဗဟုသုတလည္း မရွိ။ ကေလး ကိုယ္ပူ သက္သာေအာင္ အႏွီးေလးကို ေျပးယူ၍ ေရဘက္တိုက္ေပးေနမိသည္။ ကေလးကလည္း သည္းသည္းလႈပ္ေအာင္ ငိုေၾကြးေနသည္။ ထိုင္းေဆးေတြလဲ မ၀ယ္တက္။ ထိုင္းစကားလည္း မတက္။ လက္ထဲမွာလည္း ပိုက္ဆံ ဘတ္ ၂၀ ပဲရွိသည္။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ ေၾသာ္…. ျမန္မာျပည္ကတည္းက လိုရမယ္ရေဆာင္ထားတဲ့ တိုင္းရင္းေဆးေတာ့ရွိသည္။ ဆရာေမာင္ေဆးနီမႈန္႔… ကိုယ္ပူက်ေဆး၊ ရွိတာေလးနဲ႔ ကေလးကို တိုက္ၾကည့္မည္။ ကိုယ္ပူေတာ့ က်ေလာက္မည္ထင္သည္။ ကေလးအငိုရပ္သြားသည္။ ကိုယ္ပူလည္း နည္းနည္းက်သြားသည္။ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ေအးသြားသည္။ မိမိလည္း မိႈန္းခနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

* * * * *
မိမိလက္တဖက္ေအးစက္သည့္ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္ ဖ်တ္ခနဲ႔ လန္႔ႏိုးလာသည္။ ကေလးကို ကိုင္ထားသည့္လက္တဖက္… ဖေယာင္းတို္င္တြင္ မီးညွိၿပီး ကေလးကို စိုးရိမ္ပူပန္စြာၾကည့္မိသည့္။ ကေလး… ကေလး… ႏႈတ္ခမ္းေတြ မ်က္ႏွာေတြျပာေနသည္။ အသားက ေအးစက္ေနသည္။ လုပ္ပါဦး… လုပ္ပါဦး သား… သား…။ ကေလးကို ေပြ႔ပိုက္ၿပီး အိမ္ေပၚကဆင္း အျခားတဲဘက္ေတြကို အကူအညီရလိုရညား ေျပးလႊားမိသည္။ ကိုလွေမာင္တို႔ လယ္တဲဘက္ အေမာတေကာ ေျပးလာမိသည္။
အစ္ကိုလွေမာင္ က်မသားေလးကို ၾကည့္ပါဦး၊
ဘာျဖစ္လာတာလဲဟဲ မိခ်မ္းရဲ႕… ၊

က်မသားေလး တကိုယ္လံုးလဲ ေအးစက္လို႔ မ်က္ႏွာေတြ ႏႈတ္ခမ္းေတြလဲျပာလို႔ ဘာျဖစ္လဲမသိဘူး။ ကူညီပါဦး။ က်မလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ သားေလး သား ထပါဦးသားရယ္…။ အေမ့ႏို႔စို႔ပါဦး…။ သားေလး ငိုေတာင္ မငိုေတာ့ဘူး။ သား… သား … ။

ျပစမ္းနင့္ကေလး ဘာျဖစ္လဲ…။ ဟင္…. နင့္ကေလးက အသက္မွ မရွိေတာ့ဘူး။
ရွင္… ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာ က်မကေလးက ခုနတုန္းကေတာင္ငိုေနေသးတယ္…။ အသက္ရွိပါေသးတယ္… သား … သား … ထပါဦးသားရယ္…။ အေမ့ႏို႔စို႔ပါအံုး…။ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလသားရယ္။ သားေလးမေသပါဘူး…။ ေနာ္သား…ေနာ္။

စိတ္ေျဖပါ မိခ်မ္းရယ္…။
အစ္ကိုလွေမာင္ရယ္ က်မမွာလည္း ပိုက္ဆံမရွိဘူး အသုဘစရိတ္ေတာင္မရွိဘူး…။ ကေလးအတြက္လည္း ဆြမ္းေၾကြးေလးလဲလုပ္ခ်င္တယ္။
ကဲေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကေလးကို နင့္လယ္တဲေအာက္မွာပဲ ျမွဳပ္ထားခဲ့…။ မဲေဆာက္ကိုတက္ၿပီး နင့္ရပ္ေဆြရပ္မ်ဳိးေတြဆီက အသုဘစရိတ္နဲ႔ ရက္လည္ဆြမ္းဖိုးေလးရမွ ျပန္လာၿပီးေကာင္းမႈလုပ္ေပါ့ကြယ္။
* * * * *

ေတာင္ယာ စိုက္ခင္းေတြဘက္ကို တေရြ႕ေရြ႕ သြားေနသည့္ လိုင္းကားတစင္း….ဟိုင္းေ၀း လမ္းေပၚတြင္ အျပင္းေမာင္းႏွင္ေနသည္။ လိုင္းကားတဲ့တြင္ လူမ်ားမ်ားစား သိပ္မရွိ။ အားလံုးေပါင္းမွ ၅ ေယာက္ရွိသည္။ ထိုအထဲတြင္ အသက္သံုးဆယ္နီးပါးခန္႔ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္… လက္ထဲက ဘတ္ ၁၀၀၀ ေက်ာ္နီးပါးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုပ္ကိုင္ထားသည္။ သူမစိတ္ထဲမွာ သူမေနခဲ့သည့္ လယ္တဲကို ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနသည္။ မဲေဆာက္တြင္ ပန္းရံ၀င္လုပ္ၿပီး ရသည့္ေငြ စုခဲ့သည္။ မဲေဆာက္တြင္ တလနီးပါးခန္႔ၾကာသြားသည္။ ကားကလည္း ေႏွးလိုက္တာ…။ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနေပသည္။ ကေလးကို ေကာင္းေကာင္းသၿဂိဳၤလ္မည္။ တဲနားကလူေတြကို ေခၚမည္ ရက္လည္ဆြမ္းေၾကြးမည္။ ေနာက္ဘ၀တြင္ ယခုလို မၾကံဳရေလေအာင္၊ ေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္ေအာင္ ဆုေတာင္းမည္။ စိတ္ကူးေတြတသီတတန္းႀကီးနဲ႔ ပိုက္ဆံေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ထပ္စုပ္ကိုမိသည္။ ေရာက္ၿပီ…။

သူမ အံ့ၾသမွင္တက္ သြားခဲ့သည္။ ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ထိုလယ္ကြင္းျပင္ေနရာကို အတန္ၾကာေအာင္ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ သူမေနခဲ့သည့္ လယ္တဲ…။ ကိုလွေမာင္တို႔ လယ္တဲ…။ အခုေတာ့ ေျမေတြ ဖို႔ထားသည့္ ကြင္းျပင္ႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။

ကြင္းျပင္ႀကီး… ကြင္းျပင္ႀကီး
က်မ… က်မ… သားေလးေကာ။ လယ္တဲေကာ…။ သားေလး…. သား…..။ ရက္လည္ဆြမ္းေၾကြးမည့္ ပိုက္ဆံလိပ္ေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္စုတ္ၿပီး လယ္ကြင္းထဲတြင္ ေျပးလႊားေနသည္။ သူမ တေယာက္ထဲ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲ လယ္တဲျဖစ္ႏိုင္မယ့္ေနရာေတြကို လက္ႏွင့္ ယက္ေနသည္။ ေန႔ဘက္လည္း ထိုလယ္ကြင္းထဲတြင္ သူမကိုေတြ႔မည္။ တခါတေလ ထိုင္ၿပီးသူမ ငိုေၾကြးေနသည္၊ ရယ္ေမာေနသည္။


* * * * *

မဲေဆာက္ အေ၀းေျပးကားဂိတ္မွာ ကေလးအရုပ္ကေလးခ်ီထားၿပီး အရုပ္ကို စကားတတြတ္တြတ္ေျပာေနသည့္ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္…။ ေနပူတာ မိုးရြာတာကို သူမ မသိေတာ့။
တခါတေလ ကေလးအရုပ္ကေလးကို ႏို႔ဘူးတိုက္သည္၊ ေခ်ာ့ေနသည့့္ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ကို ေတြ႔လိမ့္မည္။
တခါတေလ ငိုေၾကြးေနသည္။ တခါတေလ ရယ္ေနေပသည္။
ေလာကဓံ တရားက သူမေပၚသက္ေရာက္မႈ မရွိေတာ့သလိုမ်ဳိး…။ ဘ၀ရဲ႕လိႈင္းပတ္ခတ္ဒါဏ္ကို သူမၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္သြားေလၿပီလား….။

(ျမင္သမွ်ေလးေတြေရးထားတာပါ လိုတာပိုတာ အမွားပါတာရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ)

အသံ 'အ' သြားတဲ့ဆည္းလည္းကေလးေတြ

ကိုစ်ာန္

ထမင္းဖိုးေလး ေပးပါ။ ေသာက္လက္စ လဘက္ရည္တငံုက လည္ေခ်ာင္း၀တြင္ တစ္ဆို႔သြားသည္။ နံေဘးတြင္ ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးကို ခါးထစ္ခြင္တြင္ တင္၍ အ၀တ္ႏွင့္ လြယ္ထားသည့္ ခေလးမေလး တေယာက္။ မဲေဆာက္ေစ်းတန္းထဲက လဘက္ရည္ဆိုင္တန္းေတြမွာ လိုက္လံေတာင္းရမ္းေနတာပါ။ နီေၾကာင္ေၾကာင္ ဆံပင္၊ အသားအရည္ မဲြေျခာက္ေျခာက္ ႏြမ္းညစ္ေနတဲ့ အ၀တ္အစားမ်ားက သူမရဲ႕ေနတဓူ၀ ျဖတ္သန္းမႈကို ေဖာ္ျပေနသလိုပင္။

မနက္ေစာေစာ ထၿပီး မဲေဆာက္ကို မိသားစုလိုက္ လာၾကတာ။ ညေနပိုင္းဆိုရင္ ျပန္တယ္။ ျမ၀တီမွာေနတယ္။ ငွားထားတာက တဲေလးပဲ၊ တဲငွားခက တလကို တေသာင္းႏွစ္ေထာင္ေပးရတယ္။ အိမ္မွာက ေမာင္ႏွမခ်ည္းပဲ ၇ ေယာက္ရွိတယ္။ အခုတေယာက္က ၂ ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္။ ေျပာရင္း ခါးထစ္ခြင္တြင္ တင္၍ အ၀တ္ႏွင့္ လြယ္ထားသည့္ ကေလးေလးကို ပင့္တင္လိုက္သည္။ ကေလးက ဗိုက္ဆာလို႔လား မသိ။ သူမႏွင့္က်ေနာ္ စကားေျပာေနရင္းပင္ ခါးထစ္ခြင္ထဲရွိ ကေလးက ငိုမဲ့မဲ့ ျဖစ္လာသည္။ သူမက သူမခါးၾကားတြင္ထိုးထာေသာ ႏို႔ဗူးေလးကို ထုတ္၍ ေမာင္ေလး ကို တိုက္လိုက္သည္။ ႏို႔ဗူးအေဟာင္းေလးထဲတြင္ ႏို႔မရွိ...။ ကေလးေလးက ႏို႔ဗူးေလးထဲက ေရမ်ားကို အားရပါးရ စုပ္ေသာက္ေနသည္။

အရင္တုန္းက ျမ၀တီမွာ ေနတာမဟုတ္ဘူး။ စစ္ကိုင္းမွာေနတာ စစ္ကိုင္းကေနမွ ျမ၀တီကို မိသားစုလိုက္ဆင္းလာတာ သံုးႏွစ္ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္။ စစ္ကိုင္းမွာပဲ ေပ်ာ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက အခုလို မေတာင္းစားရဘူး။ အေဖက လယ္လုပ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွ လယ္လဲမရွိေတာ့ဘူး။ လယ္ေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ မသိဘူး။ ေနာက္ပိုင္း ျမ၀တီမွာ လယ္လုပ္ေသးတယ္ အဆင္မေျပဘူး။ အေဖက မဲေဆာက္ဘက္သြားၿပီး ပန္းရံလုပ္ေသးတယ္။ သမီးတို႔ မိသားစု တစုလံုးစားမေလာက္ဘူး။

တေန႔ကို ေန႔ခင္းပိုင္းဆိုရင္ ဘတ္ ၄၀၊ ၅၀ ေလာက္ရတယ္။ ညဘက္ ညေစ်းမွာ သြားေတာင္းရင္ ၁၅ ဘတ္ ၂၀ ေလာက္ရတယ္။ ထမင္းက တခါစားရင္ ၁၀ ဘတ္ကုန္တယ္ေလ။ ေစ်းထဲမွာပဲ ၀ယ္စားတယ္။ ဆိုင္ထဲမွာ စားလို႔မရဘူး အထုပ္ကေလးေတြပဲ ၀ယ္ၿပီး လမ္းေဘးမွာပဲစားတယ္။ ထမင္းတထုပ္ ၅ ဘတ္ ဟင္း ၅ ဘတ္ေလ။ ေရေသာက္ေတာ့ တခ်ဳိ႕ အိမ္ေအာက္က ေရဘံုပိုင္မွာေသာက္တယ္။ တခါတေလ ေမာင္းထုတ္တဲ့သူေတြရွိတယ္။ စိတ္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္.....။

သမီးမဲေဆာက္မွာ အခုလိုလာ ေတာင္းတာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ အေဖရယ္၊ အေဖ့ မိန္းမရယ္၊ သမီးေမာင္ေလးရယ္၊ ေမာင္ေလးက အမႊာပူးေလး ေလ ေနာက္တေယာက္က အေဖ့ မိန္းမဆီမွာ။ အေဖ့မိန္းမလား ဟုတ္တယ္ မိေထြးေပါ့။ သမီးတို႔ေတာင္း ရသမွ် ပိုက္ဆံေတြ သူ႔ကို ေပးရတယ္ေလ။

သမီးေမာင္ေလး ဖ်ားေနတယ္။ အက္ကဲြစူးရွစြာ အဖ်ားလိႈက္ခတ္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ သူမရဲ႕အသံက က်ေနာ့္နားထဲကို တိုးညွင္းစြာ တိုး၀င္လာခဲ့သည္။ ေမာင္ေလးက ၉ လပဲရွိေသးတယ္။ ေမာင္ေလးက ဘာျဖစ္တယ္ မသိဘူး အန္ပဲအန္ေနတာပဲ။ အခု ေက်ာင္းသား ေဆးခန္းမွာေလ။ သမီးမိေထြးက သြားေစာင့္ေနရတယ္။ အခုေမာင္ေလးက ဖ်ားေနေတာ့ ညဘက္ ညေစ်းမွာ သြားေတာင္းေနရတယ္။ ပိုက္ဆံပိုရေအာင္လို႔ပါ။

ေက်ာင္း....ေက်ာင္းလား.... ေက်ာင္းဆိုတဲ့စကားလံုး မေျပာခင္မွာ သူမႏႈတ္မွ တြန္႔ဆုတ္ ဆံြ႔အသြားခဲ့ သလိုပင္။ စကၠန္႔အနည္းငယ္ၾကာမွ ေျပာဖို႔စကားကို ျပန္ၿပီး ဆက္ေျပာေလသည္။ သံုးတန္းနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္လိုက္တာ။ စားဖို႔ မရွိလို႔ေလ။ သူမမ်က္၀န္းထဲမွာ မ်က္ရည္ အနည္းငယ္ စို႔လာသည္။ ၀မ္းနည္းရိပ္ေျပးသြားတဲ့ မ်က္၀န္းထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနသလိုပင္။

သူမေဘးမွာ ရပ္ၿပီးနားေထာင္ေနတဲ့ သူမႏွင့္ အိမ္နီးနားခ်င္းေကာင္းေလးက ၀င္၍ သားဆိုရင္ ၁ တန္းေအာင္ၿပီးထြက္လိုက္တာ အိမ္က အေဖက အကူမပါရင္ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူးေလ။ သားက အေကာင္နည္းနည္းႀကီးၿပီဆိုေတာ့ အေဖ့ကို ကူရတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ အေရွ႕ကတဲြၿပီးေခၚရတယ္။ မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ သူ႔ရဲ႕အေဖကို လက္ညွဳိးထိုးျပသည္။ မ်က္စိႏွစ္ဖက္က သည္းကဲြစြာမျမင္၊ ေျခေထာက္တဖက္ကမရွိ ခ်ဳိင္းေထာက္ႏွင့္ သူ႔အေဖ့ကိုေတြ႔ရသည္။ အဲဒီ ကေလးေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္က ၆ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိမည္။ ေနာက္ သူ႔အေဖကို တဲြရင္ ထြက္သြားသည္။

သူမက ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႔ ေက်ာင္းသြားေနတဲ့ ရြယ္တူကေလးေတြကို ျမင္ရင္ ေက်ာင္းတက္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာတယ္။ အရင္ ေက်ာင္းတက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ျပန္သတိရမိတယ္။ ဒီဘက္မွာ ရွိတဲ့ေက်ာင္းေတြေတာ့ တက္ခ်င္တယ္။ ၀မ္းသာစြာ ေျပာၿပီး မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး...ဟု သူမဘာသာေျပာေနျပန္သည္။ သမီးေမာင္ေလးေတြလဲ ထိန္းေနရတယ္။ စားဖို႔လဲရွာရတယ္ေလ။ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အ၀တ္အစားလဲ မရွိဘူး။ သူမက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုန္ဆံုးေနတဲ့ စကားလံုးေတြကို ထပ္ကာထပ္ကာေျပာရင္း... အေ၀းကို လွမ္းၾကည့္ေနသလိုလို တခုခုကိုပဲ ေတြးေတာေနသလိုလို ရီေ၀ေငးေမာရင္း...။

အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရး ေအဂ်င္စီစာခ်ဳပ္မ်ား လက္ေတြ႔အေျခအေနႏွင့္ မ်ားစြာကြဲလြဲ

ေအာင္ထက္ / ၂၈ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉

မေလးရွားႏုိင္ငံသို႔ တရား၀င္သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္ေသာ အလုပ္သမားအမ်ားစုမွာ ၎တုိ႔ရသင့္သည္ အခြင့္အေရးမ်ား နစ္နာဆုံး႐ႈံးေနၾကေၾကာင္း သိရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနမွ တရား၀င္လုိင္စင္ရ အက်ိဳးေဆာင္ေအဂ်င္စီမ်ား၏ အဆက္အသြယ္ျဖင့္ မေလးရွားႏိုင္ငံတြင္ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္သူမ်ားသည္ မေလးရွားႏိုင္ငံအလုပ္ရွင္မ်ား၏ မူလအလုပ္ကမ္းလွမ္းစာပါ လစာအတုိင္း မရရိွသည့္အျပင္ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးမည့္သူမရိွ ျဖစ္ေနၾကသည္။

အလုပ္ကမ္းလွမ္းစာတြင္ လုပ္သားတဦးလွ်င္ တလပွ်မ္းမွ် မေလးရွားရင္းဂစ္ (၇၀၀-၈၀၀) ရရွိမည္ဟု ပါရိွၿပီး သေဘာတူစာခ်ဳပ္ခဲ့ၾကသူမ်ားသည္ မေလးရွားေရာက္ၿပီး ယခုလပိုင္းတြင္ တေန႔ (၁၈) ရင္းဂစ္မွ်ႏွင့္ အခ်ိန္ပိုမရိွ အလုပ္ဆင္းေနၾကရသည္ဟု မေလးရွားမွျပန္လာသူ လူငယ္တဦးက ေျပာသည္။

၎က “က်ေနာ္က ကလန္းၿမိဳ႕ သံမဏိစက္႐ုံမွာ အလုပ္၀င္တယ္။ သူေဌးက က်ေနာ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္မွာ ဗီဇာပါမစ္ ေနထိုင္ခြင့္ စေတကာ ကပ္မေပးဘူး။ တာ၀န္မယူႏိုင္ဘူးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ တျခားစက္႐ုံတခုကို ေရႊ႕ေပးတယ္။ အဲ့ဒီမွာ တေန႔ (၁၈) ရင္းဂစ္ပဲရတယ္၊ အိုဗာတုိင္မရွိဘူး။ မေလးရွားလူ၀င္မႈက ထုတ္ေပးတဲ့ (visit pass) တလက ကုန္ေတာ့မယ္။ ဒါနဲ႔ ရန္ကုန္ကို ပိုက္ဆံလွမ္းမွာၿပီး ျပန္လာခဲ့တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားမွ ၎တုိ႔၏ အခြင့္အေရးမ်ား နစ္နာဆံုး႐ႈံးေနရသည့္အေပၚ ခ်ိတ္ဆက္ထားေသာ ျပည္ပေအဂ်င္စီမ်ား၊ ျပည္တြင္းရွိ လိုင္စင္ရအက်ိဳးေဆာင္ေအဂ်င္စီမ်ားထံ ဆက္သြယ္ခဲ့ေသာ္လည္း ထိေရာက္ေသာ ကူညီပံ့ပိုးမႈမ်ား မရရိွၾကေၾကာင္း သိရသည္။

မေလးရွားႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္သူမ်ားအနက္ တရားမ၀င္လာေရာက္သူမ်ား၊ ျမန္မာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ရိွေသာ္လည္း ေနထိုင္ခြင့္ဗီဇာ မရိွသူမ်ားႏွင့္ မိမိဆႏၵအေလ်ာက္ အလုပ္ကူးေျပာင္းသူမ်ားသည္ အလုပ္ရွင္မ်ားက တာ၀န္ယူျခင္း မရိွေသာေၾကာင့္ အေျမာက္အျမား ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းခံၾကရသည္။

ယခင္က မေလးရွားတြင္ ဖမ္းဆီးခံရသည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတုိ႔အား မေလးရွားနယ္စပ္ (အလုိစတာ) ႏွင့္ ထုိင္းနယ္စပ္ (ဟတ္ယာ) ဘက္သုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ေပးခဲ့ေသာ္လည္း ၿပီးခဲ့သည့္ စက္တင္ဘာလဆန္းပုိင္းမွ စတင္ၿပီး လြတ္ရက္ေစ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတုိ႔အား ေနရင္းတုိင္းျပည္သုိ႔ တုိက္႐ုိက္ပုိ႔ေဆာင္ခဲ့ရာ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ျပန္ေရာက္လာသူ (၄၄၇) ဦး ရွိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ျပည္တြင္းသတင္းစာမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပသည္။

ထုိင္းႏိုင္ငံအေျခစိုက္ နယ္စည္းမျခားအဖြဲ႔ႏွင့္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔မွ ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့ေသာ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားလည္း ရိွေၾကာင္း သိရသည္။

ျပည္တြင္းေအဂ်င္စီ၏ စာခ်ဳပ္ပါလစာႏွင့္မကိုက္ညီျခင္းေၾကာင့္ မိမိသေဘာႏွင့္အလုပ္ထြက္ကာ တရားမ၀င္ (ေအာက္လမ္း) မွ ျပည္တြင္းျပန္၀င္လာသူ လူငယ္တဦးက “မေလးရဲကို ရင္းဂစ္ (၇၅၀) ေပးလိုက္ရင္ သူတို႔က ကားႀကံဳနဲ႔ ထုိင္းနယ္စပ္ မဟာခ်ိဳင္ကို ပို႔ေပးတယ္။ အဲ့ဒီကမွ ထုိင္းအခ်ဳပ္ခန္းမွာ တညအိပ္၊ ေနာက္ေန႔ညေနမွာ နယ္စည္းမျခားအဖြဲ႔က (Express) ကားႀကီးေတြနဲ႔ တင္ေခၚသြားတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အသုတ္မွာ အမ်ဳိးသမီး၊ အမ်ဳိးသား (၂၈၀) ပါတယ္။ စရိတ္စက အားလုံး နယ္စည္းမျခားက တာ၀န္ယူတယ္။ မဟာခ်ိဳင္က ညေန (၆) နာရီ ကားထြက္တယ္၊ မဲေဆာက္ကို ေနာက္တေန႔ညေန (၄) နာရီေရာက္တယ္။ မဲေဆာက္ရဲစခန္းကို၀င္၊ အဲ့ဒီကမွ ေလွနဲ႔ ကိုးသံုးလံုး ဒီေကဘီေအဂိတ္ကုိ ပို႔ေပးတယ္။ (၁) ေယာက္ကို ဘတ္ (၂၅၀) ေပးရတယ္” ဟု ေျပာသည္။

မေလးရွားႏိုင္ငံတြင္ ျပည္ပလုပ္သားေခၚယူမႈ ေလွ်ာ့ခ်ျခင္း၊ ျပည္ပလုပ္သားေခၚယူခန္႔ထားမႈ ဥပေဒတင္းက်ပ္လုိက္ျခင္း တို႔ေၾကာင့္ မေလးရွားႏိုင္ငံေရာက္ ကန္႔သတ္မႈမဲ့ အလုပ္သမားမ်ား၊ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားမ်ားႏွင့္ ေနထုိင္ခြင့္ သက္တမ္းလြန္ လုပ္သားမ်ားကို ေအာက္တုိဘာလကုန္ အၿပီးႏွင္ထုတ္မည္ဟု သတင္းမ်ားထြက္ေပၚေနေၾကာင္း သိရသည္။