ထုိင္းႏုိင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ေရႊ႔ေျပာင္းေနထုိင္သူမ်ား၏ ပညာေရး

ျမတ္စုိး

တနလၤာေန႔၊ စက္တင္ဘာလ 21 ရက္ 2009 ခုႏွစ္ 18 နာရီ 52 မိနစ္

ဒီေဆာင္းပါးမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ထုိင္းႏုိင္ငံ ေျမာက္ပိုင္း နယ္စပ္ၿမိဳ႕ မဲေဆာက္ဆီ ေရႊ႔ေျပာင္းေနထုိင္လာသူ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ ပညာေရးအတြက္ အစုိးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြက ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းေတြနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ တင္ျပသြားပါမယ္။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္က ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ထုိင္းႏုိင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ဆီ ေရႊ႔ေျပာင္းေနထုိင္လာသူေတြနဲ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံသားအျဖစ္ သက္ေသအေထာက္အထား မရွိသူေတြအတြက္ ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ စာသင္ေက်ာင္း ၂ ေက်ာင္းပဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေရာ၊ ဆရာ ဆရာမေတြပါ ထုိင္းရဲေတြရဲ႕ မၾကာခဏ ဖမ္းဆီးမႈေတြ၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြ ရွိခဲ့တာပါ။ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ရွိ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းေနထုိင္သူေတြကို ပညာသင္ၾကားပုိ႔ခ်ေပးေရးမွာ ျပႆနာေပါင္းစုံ၊ အခက္အခဲေပါင္းစုံနဲ႔ ရင္ဆုိင္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွာ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကုိ အၾကီးအက်ယ္ ျပင္ဆင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္း ပညာေရးဆုိင္ရာ ဥပေဒေတြလည္း အေျပာင္းအလဲေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ တုိးတက္ေကာင္းမြန္လာေအာင္ ျပဳျပင္ခဲ့တဲ့ ထုိင္းႏုိင္ငံ ပညာေရးစနစ္မွာ “National Education Act : An Education Reform Act for Future Development of the Thai People” အရ ပညာေရးဆုိင္ရာ စည္းမ်ဥ္း၊ ဥပေဒသစ္ေတြကုိ ထုတ္ျပန္ခဲ့သလုိ၊ ပညာေရးကုိ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႕ အဓိက မ႑ိဳင္အျဖစ္ အေလးအနက္ အားေပးမႈေတြ ျပဳလုပ္လာခဲ့တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွာ ျပင္ဆင္ခဲ့တဲ့ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဖြဲ႔စည္းပုံအသစ္မွာ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ ဥပေဒသစ္တခုကုိလည္း အတည္ျပဳျပ႒ာန္းခဲ့တာ ထူးဆန္းစြာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီ ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ ဥပေဒသစ္အရ ထုိင္းႏုိင္ငံ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ အေရြးခံၾကမယ့္ သူေတြဟာ အနည္းဆုံး အဆင့္ျမင့္ ပညာဘြဲ႔ရရွိသူ ျဖစ္ရမယ္လုိ႔ ျပ႒ာန္းထားတာပါ။ အဲဒီ ဥပေဒသစ္ကုိ ထုိင္း ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒမွာ အခုလုိ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။ “The proportional representation party list system was aimed at deterring vote-buying, strengthening the party system, and increasing the quality of candidates. MPs were required to have a bachelor's degree. In order to prevent last-minute party switching, MPs were required to be registered members of political parties at least 90 days before the election date. An independent Election Commission was established. Votes for House elections were counted at a central site in each province rather than at each polling station. This reform made it more difficult for village canvassers to evaluate the effectiveness of vote buying.” ဒီေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ ဥပေဒသစ္ဟာ “ဆုိက္ကားသမား၊ တရားသူၾကီး မလုပ္သင့္” ဆုိတဲ့ အခ်က္ကုိ ဆုိလုိထားတာေၾကာင့္ တကယ္ပဲ ျဖစ္သင့္တဲ့ အခ်က္၊ နမူနာယူသင့္တဲ့ အခ်က္လုိ႔ က်ေနာ္ ထင္တယ္။ အဲဒီ ျပ႒ာန္းခဲ့တဲ့ ဥပေဒသစ္နဲ႔အတူ ထုိင္းပညာေရးဝန္ၾကီးဌာနက ထုိင္းႏုိင္ငံ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ အေရြးခံၾကမယ့္ အဆင့္ျမင့္ ပညာဘြဲ႔ မရေသးတဲ့ သူေတြအတြက္ အထူး စာသင္ေက်ာင္းေတြ၊ အဆင့္ျမင့္ တကၠသုိလ္ ပညာေရးအတြက္ ညေနေက်ာင္းေတြကုိ ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ပညာေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ လုံၿခံဳေရး၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးတုိ႔ကုိ အဓိကထား တည္ေဆာက္သြားႏုိင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့တာပါ။ ဥပေဒသစ္ကုိ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒမွာ ထည့္သြင္းျပ႒ာန္းခဲ့ရာမွာ ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြအၾကား ကနဦးမွာ အေျခအတင္ ေဆြးေႏြးမႈေတြ ရွိခဲ့ေပမယ့္လည္း ေနာက္ဆုံးမွာ ထုိင္းျပည္သူေတြရဲ႕ ေထာက္ခံမႈ အျပည့္အဝ ရခဲ့ပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြနဲ႔ အစဥ္အၿမဲ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနၾကတဲ့ ထုိင္းလႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြကလည္း သေဘာတူေထာက္ခံခဲ့ၾကသလုိ၊ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္း ပညာေရး ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြကုိ ထုိင္းပါလီမန္မွာ အေလးအနက္ထား ေဆြးေႏြးလာခဲ့ၾကတယ္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ထုိင္းအစုိးရနဲ႔ ထုိင္းဘုရင္တုိ႔ရဲ႕ ထုိင္းပညာေရးကုိ အားေပးလုပ္ေဆာင္ခဲ့မႈေၾကာင့္ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္း ေနထုိင္ၾကတဲ့ ဘယ္လိုကေလးငယ္မဆုိ ပညာသင္ၾကားခြင့္ ရွိလာေစခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ထုိင္းႏုိင္ငံထဲကုိ ေရႊ႔ေျပာင္းေနထုိင္သူေတြရဲ႕ ပညာေရးကုိ လမ္းေၾကာင္းပြင့္လာေစခဲ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ပညာေရးတာဝန္ခံေတြ၊ ေစတနာအေလ်ာက္ လာေရာက္ထမ္းေဆာင္ေပးေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ အစဥ္တစုိက္ ၾကိဳးပမ္းခဲ့မႈေတြေၾကာင့္ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွာ ထုိင္းႏုိင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွာ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္း ေနထုိင္သူေတြအတြက္ စာသင္ေက်ာင္း ၉ ေက်ာင္း ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ နအဖ စစ္အုပ္စုရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈသက္တမ္း ရွည္လာေလ၊ ဆင္းရဲမြဲေတမႈေအာက္မွာ ေနထုိင္ေနၾကရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ဦးေရေတြ တိုးလာေလမုိ႔၊ ထုိင္းႏုိင္ငံထဲကို ေရႊ႔ေျပာင္းလာေရာက္လုပ္ကုိင္သူ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ဦးေရဟာလည္း တေန႔တျခား တိုးလာခဲ့တယ္။ လက္ရွိ ထိုင္းႏိုင္ငံထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးဒုကၡသည္ေတြ သိန္းခ်ီ ရွိေနသလို၊ စီးပြားေရးအရ ေ႐ႊ႔ေျပာင္းအလုပ္လုပ္ၾကသူေတြလည္း ၄ သန္းေလာက္ ရွိေနပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ၊ ေရႊ႔ေျပာင္းေနထုိင္သူေတြအတြက္ စာသင္ေက်ာင္းေတြဟာလည္း တႏွစ္ထက္တႏွစ္ ပုိမ်ားလာပါတယ္။ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္း ထုိင္းႏုိင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွာ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းလုပ္သားေတြအတြက္ စာသင္ေက်ာင္း ၆၇ ေက်ာင္း ရွိေနပါၿပီ။ လက္ရွိ ပညာသင္ၾကားေနသူ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား ၁ဝ,ဝဝဝ ေက်ာ္ရွိၿပီး၊ ဆရာ ဆရာမ ၅ဝဝ ေက်ာ္က ပညာသင္ၾကား ပုိ႔ခ်ေပးေနၾကပါတယ္။ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းေနထုိင္သူေတြရဲ႕ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေလ့လာသုေတသနလုပ္ေနတဲ့ ထုိင္းပညာေရးဌာနနဲ႔ အစုိးရမဟုတ္တဲ့ ပညာေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ႕ အစီရင္ခံစာအရ ထုိင္းႏုိင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕နဲ႔ တပ္ခ္ခ႐ုိင္ အနီးတဝုိက္မွာ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းေနထုိင္သူ ကေလးငယ္ ၂ဝ,ဝဝဝ ေက်ာ္ဟာ ေက်ာင္းမတက္ႏုိင္ေသးေၾကာင္းနဲ႔ ကေလးငယ္ေပါင္း ၄ဝဝဝ ေက်ာ္ကေတာ့ မဲေဆာက္ ထုိင္းစာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ ပညာသင္ၾကားေနေၾကာင္း သိရပါတယ္။ လာမယ့္ႏွစ္ အနည္းငယ္မွာေတာ့ ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ မဲေဆာက္ၿမဳိ႕အနီး႐ွိ အုံးဖ်ံေဒသ အနီးတဝုိက္မွာ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းေနထုိင္သူေတြ အဆင့္ျမင့္ ပညာသင္ၾကားႏုိင္ဖုိ႔ ထုိင္းဘုရင္မိသားစုနဲ႔ ထုိင္းပညာေရးဌာနတုိ႔ ပူးေပါင္းၿပီး တကၠသုိလ္ေက်ာင္းတခုကုိ ကမကထ ကူညီဖြင့္လွစ္ေပးမယ္လုိ႔ ဝမ္းသာစရာသတင္း ၾကားခဲ့ရတယ္။ တကယ္ ဒီသတင္းအတုိင္း ျဖစ္လာခဲ့မယ္ဆုိရင္ အုံးဖ်ံေဒသ အနီးတဝုိက္ ကီလုိမီတာ ၂ဝဝ အဝန္းရွိ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းေနထုိင္သူေတြ အဆင့္ျမင့္ပညာကုိ လာေရာက္ဆည္းပူးခြင့္ ရရွိႏုိင္မယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ တႏွစ္ၿပီးတႏွစ္ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းေနထုိင္သူဦးေရ တုိးတက္မ်ားျပားလာေနသလို၊ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အခက္အခဲေတြဟာလည္း ပုိမုိရင္ဆုိင္ၾကရပါလိမ့္မယ္။ ေနာင္ ၅ ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း အဓိက ရင္ဆုိင္ရမယ့္ အခက္အခဲေတြကေတာ့ - (၁) ေက်ာင္းေတြ ဆက္လက္ဖြင့္လွစ္ႏုိင္ဖုိ႔၊ ဆက္လက္ရပ္တည္ဖုိ႔ ေငြေၾကးဆုိင္ရာ အခက္အခဲေတြ ရွိတယ္။ (Funding For Existing Schools and Building New Schools) (၂) စာသင္ေက်ာင္းပုံစံနဲ႔ ကုိက္ညီရမယ့္ အဆင့္မီ ပညာေရးဆုိင္ရာ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းပစၥယေတြ လုိအပ္မႈ အခက္အခဲေတြ ရွိတယ္။ ဆုိလုိတာက အထက္တန္းပညာကုိ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့သူဟာ ထုိင္း (သုိ႔) ႏုိင္ငံတကာ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းေတြကုိ ဝင္ခြင့္ရႏုိင္ဖုိ႔ GED စာေမးပြဲအဆင့္ကုိ ေျဖဆုိႏုိင္ရမယ့္သူ ျဖစ္သင့္တယ္။ (Aid For School Facilities) (၃) မ်ားျပားလာတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ တူညီတဲ့ သင္႐ုိးညႊန္းတမ္းတခု ျဖစ္ေပၚလာေရးမွာလည္း အခက္အခဲေတြ ရွိေနတယ္။ (Have Same Curriculum) (၄) အဆင့္ျမင့္ပညာကုိ ဆက္လက္သင္ၾကားခြင့္ ရရွိႏုိင္ေရးေတြမွာလည္း အခက္အခဲေတြ ရွိတယ္။ (Difficulties of Further Higher Studies) (၅) ေက်ာင္းၿပီးေနာက္ အလုပ္အကုိင္ ရွာေဖြမႈမွာလည္း အခက္အခဲေတြ ရွိတယ္။ (Careers Job Search/ Job after Graduation) ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီအခက္အခဲ၊ အက်ပ္အတည္းမ်ဳိးစုံကုိ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ျမန္မာပညာေရး တာဝန္ခံေတြအေနနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းၿပီး ေက်ာ္ျဖတ္သြားႏုိင္ၾကလိမ့္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ အနာဂတ္မွာ တုိင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာၾကမယ့္ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးဖုိ႔ဟာ ႏုိင္ငံသားတုိင္းရဲ႕ တာဝန္ျဖစ္တာမုိ႔ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အားလုံးကလည္း မိမိတုိ႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ဝုိင္းဝန္းပံ့ပုိးေပးၾကပါစုိ႔။

ေဇယ်ဝတီ စက္႐ုံဝန္ထမ္းမ်ား ခံစားခြင့္မဲ့ အလုပ္ထုတ္ခံရ

Tuesday, 22 September 2009 17:05 ဟိန္းေဇာ္

ပဲခူးတိုင္း အတြင္းရွိ စစ္အစိုးရပိုင္ ေဇယ်ဝတီ သၾကားစက္ႏွင့္ အရက္ခ်က္စက္ရံုကို ျမန္မာ့စီးပြားေရး ဦးပိုင္ လီမိတက္သို႔ လႊဲေျပာင္းေပးရန္ စီစဥ္ေနျပီး ဝန္ထမ္းမ်ားကို အလုပ္မွထုတ္ပယ္ မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။

ယင္းသို႔ ဝန္ထမ္းမ်ားကို အလုပ္ထုတ္ပယ္ရာတြင္ ခံစားခြင့္ေငြေၾကး တစံုတရာမယူဘဲ အလုပ္ထြက္ေၾကာင္း ဝန္ခံကတိလက္မွတ္ ထိုးခိုင္းမႈမ်ားလည္း ရွိသည္ဟု ေဇယ်ဝတီ သၾကားစက္မွ ဝန္ထမ္းတဦးက ေျပာသည္။

ဝန္ခံကတိမ်ားထိုးခိုင္း၍ အလုပ္ထုတ္ပယ္ရာတြင္ အသက္ ၆၀ အရြယ္ရွိဝန္ထမ္းအမ်ားစု ပါဝင္ေနျပီး အျငိမ္းစား (ပင္စင္)လစာခံစားခြင့္ ေပးမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ၎ကဆိုသည္။

ယင္းေဇယ်ဝတီ သၾကားစက္ရံုတြင္ ႏွစ္၂၀ေက်ာ္ ႐ုံးဝန္ထမ္းအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့သူ ဦးဘသိန္းက“က်ေနာ္ ဒီစက္ရံု မွာလုပ္တာၾကာပါျပီ။ အသက္ကလည္း ၆၀ ျပည့္ျပီ။ အခု အလုပ္ ထြက္ရတာေတာင္ ပင္စင္ မေပးေတာ့ စိတ္ မေကာင္းျဖစ္မိတယ္”ဟု ေျပာသည္။

ေဇယ်ဝတီသၾကားစက္ရံုကို ယခုလဆန္းပိုင္းက ဦးပိုင္လီမိတက္က စက္မႈ(၁) ထံမွလႊဲေျပာင္း ယူလိုက္ျခင္းျဖစ္ သည္။

ယခင္စက္မႈ(၁)ဌာနပိုင္ အုတ္တြင္းသၾကားစက္၊ ေတာင္ဇင္ေအးသၾကားစက္၊ အင္းဝါးခြ သၾကားစက္မ်ားကို စီးပြားေရးဦးပိုင္လီမိတက္မွ လႊဲေျပာင္းလုပ္ကိုင္စဥ္က ပင္စင္လစာ ေပးခဲ့ျပီးေနရပ္သို႔ျပန္ခိုင္းခဲ့ေၾကာင္း အုတ္တြင္း သၾကားစက္တြင္ လုပ္ကိုင္ခဲ့သူ ဦးႏွင္းေမာင္ ဆိုသူက ေျပာသည္။

အစိုးရအေနျဖင့္ မိမိတို႔၏ ဝန္ထမ္းမ်ားကို ငဲ့ညႇာသင့္ေၾကာင္း ယခုကဲ့သို႔ျပဳမႈလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား လုပ္ကိုင္ခဲ့ရေသာ္လည္း ဘဝအာမခံခ်က္နည္းပါးသည္ကို သိရွိရ၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေၾကာင္း ၎က ဆိုသည္။

လုပ္သက္၂၈ ႏွစ္ဝန္းက်င္ရွိသူမ်ားအေနျဖင့္လည္းပင္စင္လစာ ရရွိျခင္းမရွိ၍ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနရေၾကာင္း သိရသည္။

ယခုလႊဲေျပာင္းယူလိုက္ေသာ စက္ရံုမ်ားကို ဦးပိုင္လီမိတက္အေနျဖင့္ လက္ရွိလုပ္ငန္း ျပန္လည္ပတ္ရန္ အစီအစဥ္ ရွိမရွိကို အတည္မျပဳႏိုင္ေသးေၾကာင္း တာဝန္ရွိသူတဦးက ေျပာသည္။

အစိုးရ ဝန္ထမ္းမ်ား အျငိမ္းစားယူေသာအခါရရွိႏိုင္မည့္ လုပ္သက္ဆုေငြႏွင့္ ပင္စင္လစာကို အက်ိဳးခံစားခြင့္ရွိ ေၾကာင္း ဥပေဒ ထုတ္ျပန္ထားသည္။

“အစိုးရ ၀န္ထမ္းေတြဟာ အသက္ၾကီးလာရင္ ဒီပင္စင္ေလးဘဲ မွီခိုရတာ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အထက္က ညႊန္ၾကားတဲ႔ အတိုင္း လုပ္ေဆာင္ရတာပါ။ရွိတဲ႔ အလုပ္သမားအားလံုးကို အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္တာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး” ဟု အရက္ခ်က္စက္ရံုမွ အၾကီးတန္း စစ္ေဆးေရးမွဴးက ေျပာသည္။

ဦးဘသိန္းကမူ“ဒီလိုဥပေဒမဲ့လုပ္ေနတဲ့အတြက္ တသက္လံုးလုပ္လာတဲ့ဝန္ထမ္းေတြမွာ ရသင္႔ရထိုက္တဲ့ အိုနာစာေလး မရေတာ့ စိတ္ဓာတ္က်ျပီး သားသမီးေတြဆီျပန္ၾကတာေပါ့”ဟု သက္ၾကီးဝန္ထမ္းအမ်ားစု၏ လက္ရွိအေျခအေနကို ေျပာျပသည္။

အလုပ္သမားလက္မွတ္ရိွသူမ်ားသာ ယာယီႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္လုပ္ခြင့္ရိွ

NEJ / ၂၈ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၉

ယာယီႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကိုင္ေဆာင္သူမ်ားသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံအလုပ္သမားဥပေဒအတိုင္း ခံစားခြင့္ရိွၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္း လြတ္လပ္စြာသြားလာခြင့္ရိွသည္ဟု ျမန္မာဘက္က ေျပာသည္။

ယာယီႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္မ်ားကို ယခင္လ (၁၅) ရက္မွ စတင္ျပဳလုပ္ေပးၿပီး အဆိုပါလက္မွတ္ျဖင့္ ထိုင္းတႏိုင္ငံလံုးတြင္ အလုပ္လုပ္ခြင့္ႏွင့္ သြားလာခြင့္ရရိွမည္ျဖစ္ၿပီး တရား၀င္ဗီဇာျဖင့္ ေနထိုင္ခြင့္ (၂) ႏွစ္ရမည္ဟု ျမန္မာဘက္မွထုတ္ေ၀သည့္ လက္ကမ္းစာေစာင္တြင္ ပါရိွသည္။

ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားအတြက္ ထိုင္းမွထုတ္ေပးသည့္ အလုပ္လုပ္ခြင့္ အလုပ္သမားလက္မွတ္သည္ ေရွ႕ႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ သက္တမ္းကုန္ဆံုးပါက ဆက္လက္သက္တမ္းတိုးေပးေတာ့မည္မဟုတ္ဘဲ အလုပ္ဆက္လုပ္လိုသူမ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဗီဇာလက္မွတ္ျပန္ယူရမည္ျဖစ္သည္။

၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ေနာက္ပိုင္း တရားမ၀င္ေနထိုင္သည့္ ေရႊေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားကို လိုက္လံဖမ္းဆီးၿပီး ေနရင္းႏိုင္ငံံမ်ားသို႔ ျပန္ပို႔မည္ဟု ထိုင္းဘက္မွ ေၾကညာထားသည္။

ျမန္မာဘက္မွထုတ္ေပးေနသည့္ ယာယီႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္လုပ္ျခင္းျဖင့္ ထိုင္းႏုိင္ငံတြင္းေရာက္ ျမန္မာမ်ားအလုပ္သမားမ်ား အတြက္ အာမခံခ်က္ရိွလာမည္ဟု ျမန္မာအလုပ္သမားအခ်ဳိ႕က ေျပာသည္။

ဘန္ေကာက္အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုတခုမွ ေနာ္အိုင္းရစ္က “ဒီ (၂) သက္တမ္း ဗီဇာရထားေတာ့ အရင္လို္ အျပင္ထြက္ရင္ အဖမ္းခံရမဲ့ျပႆနာမ်ိဳး မရိွေတာ့ဘူး။ ထိုင္းတႏိုင္ငံလံုးကို သြားခြင့္ရိွေတာ့ အရင္ကလို မဲေဆာက္နဲ႔ဘန္ေကာက္ကို ဘတ္ (၁၅,၀၀၀) ေပးၿပီးေတာ့ မေရရာတဲ့ခရီးမ်ိဳး သြားစရာလည္းမလိုေတာ့ဘူး ကိုယ့္လက္မွတ္ကိုယ္ကိုင္ပဲ။ အလုပ္ရွင္လည္း ကိုယ့္ကို အက်ပ္ကိုင္လို႔မရေတာ့ဘူး” ဟု ေျပာသည္။

ယခုကဲ့သို႔ အခြင့္အေရးမ်ား ယခင္ကမရရိွဘဲ အလုပ္လုပ္ခြင့္မွတ္ပံုတင္ကို အလုပ္ရွင္က သိမ္းထားသျဖင့္ အျပင္ထြက္လွ်င္ ထိုင္းပုလိပ္အဖမ္းခံရကာ နယ္စပ္ျပန္ပို႔ခံရမႈမ်ားရိွေၾကာင္း၊ အခါႀကီးရက္ႀကီးမ်ားတြင္ အခက္အခဲမရိွ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပန္ခြင့္ရိွေသာေၾကာင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္းပိုင္းေရာက္ရိွေနသူမ်ား လုပ္ထားသင့့္္သည္ဟု ၎က ေျပာသည္။

ဘန္ေကာက္တြင္ အိမ္ေဖာ္လုပ္သူတဦးကလည္း “ယာယီႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ဆိုေပမယ့္ (၂) ႏွစ္ဗီဇာအတြက္ဘတ္ (၂,၀၀၀) ပဲ ဆိုေတာ့ တန္ပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ေရရွည္အာမခံခ်က္ရွိလို႔ အခုလိုျမ၀တီမွာ သြားလုပ္တာပါ။ တခ်ိဳ႕လုပ္ခ်င္ေပမယ့္ သူတို႔အလုပ္ရွင္ေတြက လုပ္မေပးတာေတြ မ်ားတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ထိုင္းအလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္ရိွသူမ်ားသာ ယာယီႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ျပဳလုပ္ႏိုင္ၿပီး ထိုင္းအလုပ္ရွင္ႏွင့္အတူ နယ္စပ္ၿမိဳ႕မ်ားျဖစ္ သည့္ ျမ၀တီ၊ ေကာ့ေသာင္း၊ တာခ်ီလိတ္တို႔တြင္္ ျမန္မာမွတ္ပုံတင္ပါ ျပသရမည္ျဖစ္သည္။ အလုပ္သမားလက္မွတ္မရိွသူမ်ား လုပ္ခြင့္မရိွေပ။

ထုိင္းႏုိင္ငံေရာက္ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားအား ထုိင္းအစုိးရက ၿပီးခဲ့သည့္ ဇူလုိင္မွ ယခုလ (၂၉) ရက္ထိ အလုပ္သမားမွတ္ပုံတင္ရန္ အခ်ိန္ကန္႔သတ္္ေပးခဲ့ၿပီး ယင္းကာလအတြင္း မွတ္ပုံတင္မျပဳလုပ္သူမ်ားသည္ တရားမ၀င္အလုပ္သမားမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရမည္ျဖစ္သည္။

လက္မွတ္အတြက္ ျမန္မာဘက္တြင္ က်ပ္ (၃,၀၀၀) ေပးရၿပီး (၂) ႏွစ္စာဗီဇာေၾကးအတြက္ ထိုင္းလ၀ကသို႔ ဘတ္ (၂,၀၀၀) ေပးသြင္းၿပီး ထိုင္းတႏိုင္ငံလံုးသို႔ လြတ္လပ္စြာသြားလာခြင့္ရိွသည္။

လက္ရိွထိုင္းတြင္ မွတ္ပံုတင္ထားသူ ျမန္မာအလုပ္သမား (၇) သိန္းခြဲခန္႔ရိွၿပီး ယာယီႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ လာေရာက္ထုတ္ယူသူ (၁၀၀) ေက်ာ္ခန္႔သာရိွေသးသည္ဟု ျမန္မာဘက္က ေျပာသည္။

ထိုင္းအလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာန၏ စာရင္းမ်ားအရ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ျမန္မာအလုပ္သမား (၁.၅) သန္း ရိွသည္ဟု သိရသည္။

ယာယီျမန္မာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ထုတ္ေပးသည့္ကိစႏွင့္ပတ္သက္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံ အလုပ္သမား ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးအဖြဲ႔၏ တာ၀န္ခံ ဦးသံဒုတ္ကမူ “ဒီလုပ္ငန္းစဥ္ဟာ ေအာင္ျမင္မယ္လို႔ မထင္ဘူး။ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ အစီအစဥ္နဲ႔ သြားေနရေတာ့ အလုပ္သမား၊ လူ၀င္မႈ၊ ႏိုင္ငံျခားေရး စတဲ့၀န္ႀကီးဌာနေတြဟာ ဘာလုပ္ပိုင္ခြင့္မွ မရွိဘူး။ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ယႏၲရားက မွန္ကန္တဲ့ေတြးေခၚမႈမရွိေတာ့ ျပည္သူေတြက သူတို႔ကို မယံုၾကည္ဘူး” ဟု ေခတ္ၿပိဳင္သို႔ ေျပာသည္။

ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ ျပဳလုပ္သူတခ်ဳိ႕၏ မိဘမ်ားကို လ၀က က ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး ေငြညစ္

ခြန္ေအာင္ျမတ္။
ၾသဂုတ္လ ၂၆ ရက္၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္။

ထုိင္းႏုိင္ငံေရာက္ ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ ျပဳလုပ္ထားၾကသည့္ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမား အခ်ဳိ႕၏ ေနရာ ေဒသရွိ မိဘေဆြမ်ဳိးမ်ားကို သက္ဆုိင္ရာ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးဌာန (လ၀က) ၀န္ထမ္းမ်ားက ေခၚယူၿပီး ၿခိမ္း ေျခာက္ကာ ေငြညစ္ေနသည္ဟု အလုပ္သမားမ်ားက ေျပာသည္။

ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ဟိုပံုးၿမိဳ႕နယ္ လ၀က ၀န္ထမ္းမ်ားက ေက်းရြာမ်ားရွိ အလုပ္သမားမ်ား၏ မိဘမ်ားကို ဆင့္ ေခၚက ၎တို႕၏သားသမီးမ်ား ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္သည္မွာ မွန္၊ မမွန္ေမးျမန္းသည္ဟု ဘန္ေကာက္ေရာက္ အလုပ္သမား ေမာင္ခမ္းက ေျပာသည္။

“ဒီကေန မွတ္ပံုတင္၊ အိမ္ေထာင္စုဇယားစာရင္း ေပးလုိက္တာ။ ျမန္မာျပည္က လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ ေရး ဌာနက သူတို႕ မိဘေတြ ေဆြမ်ဳိးေတြကို ေခၚတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕ သားသမီး နာမည္ ဒီလိုဒီလို က ထုိင္း ႏုိင္ငံမွာ ေရာက္ေနတာ ဟုတ္လား၊ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနတာ ဟုတ္လား အဲဒီလိုေမးတယ္။ အဲလို ဟိုေမးဒီေမးလုပ္ၿပီး ဟုတ္တယ္၀န္ခံရင္။ ဒီမွာ သူတို႕စာရင္းေပးလာတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕ သားသမီး က ခိုးသြားတယ္ ဘာညာဆိုၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး ေတာင္းစား တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲလိုၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး ေအး ဒီတပတ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႕ ေငြေလးေထာင္ ကုန္ရမယ္ အဲလိုလုပ္တာ။”

လ၀ကက တလလွ်င္ႏွစ္ႀကိမ္သံုးႀကိမ္ေခၚ၍ ေမးျမန္းၿပီး မၾကာခဏေငြညစ္ေနသည့္အတြက္ မိဘမ်ားက စိုးရိမ္ ထိတ္လန္႕ၿပီး ထုိင္းႏုိင္ငံရွိ သားသမီးမ်ားကို ျပန္လာၾကရန္ ေခၚေနသည္ဟု ၎က ေျပာသည္။

“အဲဒါေၾကာင့္ အလုပ္သမားလက္မွတ္လုပ္ထားတဲ့ ပအို၀္းအလုပ္သမားေတြ တခ်ဳိ႕က ယူရင္ေကာင္းမ လား မေကာင္းဘူးလား၊ေနာက္ႏွစ္ ပတ္စပို႕စ္သြားလုပ္ရင္ေကာင္းလားမေကာင္းဘူးလား။ သြားလုပ္ရင္ လည္း ဟိုးအထဲက မိဘေတြကိုေငြညစ္ေတာင္းစားတယ္။ ဒီထုိင္းႏုိင္ငံမွာလည္း ကုန္က်သင့္သေလာက္ လည္း ကုန္က်ၿပီးၿပီ။ အဲလိုစဥ္းစားၿပီး စိုးရိမ္ေနၾကတယ္။”

ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕မွ လာေရာက္ၿပီး မဟာခ်ဳိင္တြင္ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ အလုပ္သမားတဦးကမူ လ၀က အိမ္ကို လာ ေရာက္စံုစမ္းေသာ္လည္း ၿခိမ္းေျခာက္ေျပာဆိုျခင္း မရွိဟု ေျပာသည္။

“သူတို႕မေန႕က ေမးတာကေတာ့ ေမာ္လၿမိဳင္အိမ္ကို သြားေမးတာေပါ့ေနာ္။ ဟုတ္လားေပါ့။ ေနတာ မွန္ လားေပါ့။ ရွိတာေသခ်ာလား သြားေမးတာ။ ဒီေလာက္ပါပဲ။”

နယ္စပ္ၿမိဳ႕မ်ားျဖစ္သည့္ ေကာ့ေသာင္း၊ ျမ၀တီႏွင့္ တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕တို႕တြင္ ရံုးဖြင့္လွစ္ထားၿပီး ျမန္မာအလုပ္သမား မ်ားအတြက္ ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ကို ၿပီးခဲ့သည့္ ဇူလုိင္လ ၁ ရက္ေန႕ မွစ၍ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလအထိ ျပဳလုပ္ေပးေနသည္။

ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ျပဳလုပ္ရာတြင္ အလုပ္သမား လက္မွတ္၊ ျမန္မာမွတ္ပံုတင္၊ ေနရပ္ လိပ္စာႏွင့္ ရဲစခန္း ေထာက္ခံစာ စသည္မ်ားကို လိုအပ္ၿပီး တဦးလွ်င္ ဘတ္ေငြ သံုးေထာင္ ကုန္က်သည္။

ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား ႏွစ္သန္းခန္႕ရွိသည္ဟု အလုပ္သမားအေရး ကူညီေဆာင္ရြက္ေပး ေနသည္ အဖြဲ႕မ်ားက ခန္႕မွန္းထားၾကသည္။

ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ေငြလိမ္လည္ယူေန

၀ီရ / ၂၇ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၉
နာမည္ႀကီးကုမၸဏီတခုကို ဗန္းျပကာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း လိမ္လည္မႈမ်ား ႏုိင္ငံအႏွံ႔အျပားတြင္ ျဖစ္ပြားေနေၾကာင္း စုံစမ္းသိရွိရသည္။

ႏုိင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာအခ်ဳိ႕က နာမည္ႀကီး ကုမၸဏီတခုတြင္ အဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္သူတုိင္း အခ်ိန္တုိတုိအတြင္း ႀကီးပြားခ်မ္းသာႏုိင္ သည္ဟု မိမိႏိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း လိုက္လံစည္း႐ုံးကာ အဖြဲ႔ဝင္ေၾကးအျဖစ္ ေငြအေျမာက္အျမား လိမ္လည္ယူေနျခင္းျဖစ္သည္။

ျပင္သစ္အေျခစုိက္ နာမည္ႀကီး ကုမၸဏီတခုျဖစ္သည့္ Digital Crown Holdings Co.Ltd (DCHL) သုိ႔ အဖြဲ႔ဝင္ေၾကးအျဖစ္ ျမန္မာက်ပ္ေငြ (၆) သိန္းနီးပါးႏွင့္ ညီမွ်သည့္ မိမိတို႔ေရာက္ရိွရာ ႏိုင္ငံသုံးေငြ ထည့္၀င္ထားပါက ယင္းကုမၸဏီမွ ထုတ္လုပ္သည့္ ႐ွားပါးကုန္ပစၥည္းမ်ား ရရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ၫႊန္ၾကားသည့္အတုိင္း ဆက္လက္လုပ္ကုိင္ပါက ႀကီးပြားႏုိင္သည္ဟု လုိက္လံလိမ္လည္၍ ဝင္ေငြရွာေနသူမ်ားအား ထုိင္းရဲတပ္ဖြဲ႔က လြန္ခဲ့သည့္သီတင္းပတ္က ဖမ္းဆီးခဲ့ရာ ျမန္မာႏုိင္ငံသား (၅၀) ေက်ာ္ ပါဝင္သည္ဟု မဟာခ်ဳိင္အေျခစုိက္ Labour Promotion Right Network (LPN) ႐ုံးမွ အလုပ္သမားအေရး ေဆာင္ရြက္ေနသူတဦးက ေခတ္ၿပဳိင္သုိ႔ ေျပာသည္။

၎က “လြန္ခဲ့တဲ့အပတ္က စဖမ္းတာ။ ဘန္ေကာက္က DCHL ႐ုံးဝန္ထမ္းေတြလည္း ဖမ္းခံရတယ္။ ဒီအပတ္အတြင္းမွာ မဟာခ်ဳိင္ေဒသတခုတည္းမွာ ျမန္မာအလုပ္သမားအခ်င္းခ်င္း လုိက္လိမ္တဲ့သူ (၅၃) ေယာက္လည္း ဖမ္းခံရတယ္။ ပုိက္ဆံေပးထားတဲ့သူ အဖြဲ႔ဝင္ထားတဲ့သူ ဒီမဟာခ်ဳိင္မွာ အေယာက္ (၁,၀၀၀) ေက်ာ္ ရွိတယ္ဗ်။ မသိနားမလည္တဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြကုိ ဒီအဖြဲ႔ထဲဝင္ရင္ တခါတည္း ခ်မ္းသာမယ္ဆုိေတာ့ ဝင္ၾကတာေပါ့။ အဖြဲ႔ဝင္ေၾကးက ဘတ္ေငြ (၁၈,၀၀၀) ေတာင္ ေပးရတယ္။ အခုေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတာ အမ်ားႀကီးပဲဗ်။ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြလို႔ ယူဆတဲ့သူေတြကုိ ဖမ္းသြားေတာ့ ေလ်ာ္ေၾကးလည္း ရမွာမဟုတ္ဘူး။ တရားဝင္ ေပးထားတာလည္း မဟုတ္ေတာ့ေလ” ဟု ရွင္းျပသည္။

DCHL ကုမၸဏီႏွင့္ပတ္သက္၍ အခုဖမ္းဆီးမႈသည္ ဒုတိယအႀကိမ္ ျဖစ္သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္မတ္လကလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသား အခ်င္းခ်င္း ေငြေၾကးလိမ္လည္ခဲ့သူ (၁၇၀) ေက်ာ္ကုိ မဟာခ်ဳိင္တြင္ပင္ ဖမ္းဆီးခဲ့ၿပီး DCHL ကုမၸဏီ၏ဘန္ေကာက္႐ုံးခြဲကုိလည္း တရားမဝင္ ဖြင့္လွစ္မႈျဖင့္ အေရးယူေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္ဟု သိရသည္။

အဖြဲ႔ဝင္အျဖစ္ ဝင္ေရာက္ထားသူမ်ားသည္ DCHL ကုမၸဏီမွ ထုတ္လုပ္သည့္ ေရေမႊးရနံ႔ပါသည့္ (၁) လီတာအရြယ္ ေဆးရည္ (၂) မ်ဳိး၊ မီးထြန္းလွ်င္ ေအာက္ဆီဂ်င္ ထုတ္ေပးသည့္ မီးခြက္ငယ္တခု စသည့္ ရွားပါးကုန္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အဆုိပါကုမၸဏီက ဖြင့္လွစ္ထားသည့္ ႏုိင္ငံ (၁၀) ႏုိင္ငံမွ လႈပ္ရွားမႈဓာတ္ပုံမ်ား ပါဝင္သည့္ ထုိင္းဘာသာ စာအုပ္ (၃) အုပ္ႏွင့္ ကုမၸဏီတံဆိပ္ပါသည့္ အလွအိတ္မ်ား ရရွိသည္ဟု အဖြဲ႔သို႔ ၀င္ခဲ့သူ မနန္းစုိးက ေျပာသည္။

မဟာခ်ဳိင္ေန မနန္းစုိးက “အဓိက အဖဲြ႔ဝင္ျဖစ္ၿပီးရင္ အလုပ္ဆက္ရမယ္။ အဖြဲ႔ဝင္တေယာက္က ေနာက္ထပ္ လူ (၆) ေယာက္ကုိ ထပ္လိမ္ရမယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကုိယ္ကုန္ခဲ့တဲ့ပိုက္ဆံ (၁၈,၀၀၀) ဘတ္ကုိ ျပန္ရမယ္။ သုံးလတခါ သူတုိ႔ထုတ္တဲ့ပစၥည္းေတြ ရမယ္။ ကုိယ္က လူမ်ားမ်ား ရွာႏုိင္ေလ အဆင့္တက္ေလ၊ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ား ရေလေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီလုိထပ္လိမ္ရမယ္ဆုိတာ အဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္ၿပီးမွ သိရတာ။ ႀကိဳမေျပာဘူး။ ဒီမဟာခ်ဳိင္မွာ ဒီအလုပ္လုပ္လုိ႔ အခု အဖမ္းခံရတဲ့သူ အမ်ားစုက မြန္ေတြေပါ့။ သူတုိ႔က ဝတ္ေကာင္းစားလွနဲ႔ ကားနဲ႔ စတုိင္က်က်ဆိုေတာ့ တကယ္ခ်မ္းသာၿပီထင္လုိ႔ ဝင္ၾကတာပါ။ ဒီလုိလိမ္မွန္း မသိၾကလုိ႔ပါ” ဟု ေခတ္ၿပဳိင္သုိ႔ ရွင္းျပသည္။

ယင္းသို႔ အဖြဲ႔၀င္ျဖစ္ၿပီး အျခားသူမ်ားအား လိုက္လံစည္း႐ုံး ဆက္လက္လိမ္လည္ကာ ေငြရွာေနသူမ်ားဟု မသၤကာဖြယ္ သူမ်ားကို ထုိင္းရဲတပ္ဖြဲ႔က စုံစမ္းဖမ္းဆီးေနျခင္းျဖစ္သည္။

ယင္းကဲ့သုိ႔ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ေငြေၾကး လုိက္လံလိမ္လည္ေနမႈသည္ ထုိင္းႏိုင္ငံတြင္သာမက မေလးရွားႏွင့္ စင္ကာပူႏုိင္ငံတြင္လည္း ျဖစ္ပြားေနေၾကာင္း သိရသည္။

ကြာလာလမ္ပူတြင္ ေရာက္ရွိေနသည့္ ကုိထြန္းမင္းက “က်ေနာ္ေတာ့ မဝင္ထားဘူး။ အလိမ္ခံရတဲ့သူေတြ ေျပာတာက ဒီကြာလာလမ္ပူမွာ သူတုိ႔႐ုံးဖြင့္ထားတာ အႀကီးအက်ယ္ပဲတဲ့။ ခဏအတြင္းမွာ ခ်မ္းသာမယ္ဆုိေတာ့ အလုပ္သမားဘဝက လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကတာေပါ့။ ဒီမွာ လိမ္ေနတာလည္း ဗမာအခ်င္းခ်င္းပဲ။ စင္ကာပူမွာလည္း က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ အဖြဲ႔ဝင္ထားတဲ့သူ ရွိတယ္တဲ့။ ေနာက္ပုိင္းက်မွ အလိမ္ခံလုိက္ရမွန္း သိတာ။ ကုိယ့္ပုိက္ဆံ ျပန္ရဖုိ႔ လူထပ္လိမ္တဲ့ေနရာမွာ ကုိယ္က စမတ္က်က် ဝတ္စားေနထုိင္ရမယ္ဆုိေတာ့ ႐ုိးသားတဲ့ျမန္မာအမ်ားစုက ဟန္ေဆာင္တတ္ပါ့မလား။ ထပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ကုိယ္ထိၿပီးရင္ ၿပီးေရာေပါ့။ ေလ်ာ္ေၾကးေတာင္းဖုိ႔ကလည္း ဘယ္ကုိ သြားတုိင္ရမလဲေတာင္မွ မသိၾကတာ” ဟု ေျပာသည္။

ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ အေျခစုိက္ DCHL ကုမၸဏီသည္ ေရေမႊးတမ်ဳိးကုိ အေျခခံၿပီး ပဋိစီဝေဆး ထုတ္လုပ္သည့္ ကုမၸဏီျဖစ္ၿပီး ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ကာ ေဟာင္ေကာင္၊ ဂ်ပန္၊ ထုိင္ဝမ္၊ ထုိင္း၊ မေလးရွား၊ စင္ကာပူ၊ ဖိလစ္ပုိင္၊ ၾသစေၾတးလ်၊ အင္ဒုိနီးရွား စသည့္ အာရွႏုိင္ငံမ်ားတြင္သာ ႐ုံးခြဲအျဖစ္ ဖြင့္လွစ္ထားေၾကာင္း ၎ကုမၸဏီ၏ ဝက္ဆုိက္ဘ္မွ သိရွိရသည္။

ယာယီျမန္မာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္လုပ္သူ နည္းပါး

NEJ / ၂၆ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၉

ထိုင္းႏိုင္ငံႏွင့္နီးစပ္သည့္ ျမန္မာနယ္စပ္ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ ထုတ္ေပးေနသည့္ ယာယီျမန္မာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ျပဳလုပ္ရန္ ကုန္က်စရိတ္ မ်ားျပားေသာေၾကာင့္ သြားေရာက္သူ နည္းပါးေၾကာင္း ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား မ်ားက ေျပာသည္။

ျမ၀တီတြင္ ယာယီႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ျပဳလုပ္သူ ျမန္္မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမတဦးက “က်မတို႔ထိုင္းမွာ အလုပ္သမား လက္မွတ္လုပ္တာက ဘတ္ (၃,၈၀၀) ကုန္တယ္။ ဘန္ေကာက္ကေန မဲေဆာက္ကို သူေဌးနဲ႔လာရတယ္။ ကိုယ့္စရိတ္ကိုယ္ခံပဲ။ မဲေဆာက္ဆက္ဆံေရး႐ံုးမွာ စာရင္းသြင္းၿပီး ျမ၀တီဘက္ ကူးရတယ္။ ႏိုင္ငံသားဟုတ္မဟုတ္ အစစ္ခံၿပီးရင္ ႐ံုးမွာ က်ပ္ (၃,၀၀၀) ေပးရတယ္။ ၿပီးမွ ယာယီႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ထုတ္္ေပးတယ္။ အဲဒီလက္မွတ္ကို မဲေဆာက္ ထိုင္းလ၀က႐ံုးကိုသြားျပရတယ္။ ထိုင္းက (၂) ႏွစ္ ဗီဇာေပးတယ္၊ ဘတ္ (၂) ေထာင္ေပးရတယ္၊ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ (၃) ရက္ေလာက္ေစာင့္ရတယ္။ ဒီကိစၥလာတာ အနည္းဆံုး ဘတ္ (၁) ေသာင္းပဲ။ ေတာ္႐ံုလူမလာႏိုင္ဘူး” ဟု ေခတ္ၿပိဳင္သို႔ေျပာသည္။

ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ျပဳလုပ္ရန္ ျမ၀တီဘက္သို႔သြားရာတြင္ ထိုင္းအလုပ္ သမား႐ံုး၏ ေထာက္ခံစာ ျမန္မာမွတ္ပံုတင္ႏွင့္ ထိုင္းအလုပ္ရွင္ပါ အတူလိုက္ပါရမည္ျဖစ္သည္။

ဘန္ေကာက္တြင္ ပလာတာေရာင္းသည့္ ကိုမာမက္က “လက္မွတ္လာလုပ္တာ သံုးရက္ရိွၿပီ၊ မရေသးဘူး။ က်ေနာ့္ေနာက္က လာတဲ့သူ ရသြားၿပီ။ တခ်ိဳ႕မွတ္ပံုတင္မရိွလည္း သူတို႔စစ္တာကို ေျဖႏိုင္ရင္ထုတ္ေပးတယ္။ ျမန္မာမွတ္ပံုတင္ရိွရက္နဲ႔ ကုလားျဖစ္ေတာ့ သူတို႔ပိုရစ္တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္သည့္ ျမန္မာအလုပ္သမားတဦး၏၀င္ေငြသည္ ဘတ္ (၁၀၀) ၀န္းက်င္သာရွိေသာေၾကာင့္ တရား၀င္ အလုပ္သမားျဖစ္ရန္အတြက္ ကုန္က်စရိတ္မွာ ထုိင္းအလုပ္သမား မွတ္ပံုတင္ခ (၃,၈၀၀) ဘတ္၊ ယာယီျမန္မာႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ခ က်ပ္ (၃,၀၀၀) ႏွင့္ ထုိင္းဗီဇာေၾကး (၂,၀၀၀) ဘတ္အျပင္ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္း ရပ္ေ၀းေဒသမွ လာေရာက္ရသည့္အတြက္ စုစုေပါင္းကုန္က်စရိတ္မွာ အနည္းဆုံး ဘတ္ (၁၀,၀၀၀) ခန္႔ရွိၿပီး ၎ကုန္က်စရိတ္ကုိ အလုပ္ရွင္ကမေပးဘဲ မိမိဘာသာ က်ခံရသည့္အတြက္ စိတ္၀င္စားသူ အလုပ္ရွင္ႏွင့္ အလုပ္သမား နည္းပါးျခင္းျဖစ္သည္။

ဘန္ေကာက္ရိွ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ျမ၀တီတြင္ လက္မွတ္သြားလုပ္လိုပါက တဦးလွ်င္ဘတ္ (၉,၀၀၀) ႏႈန္းျဖင့္ ပြဲစားမ်ားက ျပဳလုပ္ေပးၿပီး လူ (၁၀) ဦးျပည့္မွသာ ပို႔ေပးသည္ဟု ပြဲစားႏွင့္လာသူတဦးက ေျပာသည္။

ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ျမ၀တီတြင္ လက္မွတ္ျပဳလုပ္ရန္အတြက္ မဲေဆာက္ရိွ ထိုင္း-ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈႏွင့္္ စီးပြားေရး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈအသင္း၊ ဆက္ဆံေရး႐ုံးမွတဆင့္ စာရင္းေပးသြင္းၿပီး ျမ၀တီၿမိဳ႕သုိ႔သြားရန္ ၎႐ုံးမွ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးသည္။

ယာယီျမန္မာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ျပဳလုပ္ျခင္္းျဖင့္ ထိုင္းတႏိုင္ငံလံုးတြင္ အလုပ္လုပ္ခြင့္ႏွင့္ မည္သည့္ေဒသမဆို သြားလာခြင့္ရမည္၊ တရား၀င္ဗီဇာျဖင့္ ေနထိုင္ခြင့္ (၂) ႏွစ္ရမည္။ ထိုင္းအလုပ္သမားဥပေဒပါ ခံစားခြင့္မ်ား အျပည့္အ၀ရရိွမည္ဟု ျမန္မာဘက္မွထုတ္ေ၀သည့္ လက္ကမ္းစာေစာင္တြင္ ပါရိွသည္။

ယာယီႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္မ်ားကို ယခင္လ (၁၅) ရက္မွ စတင္ျပဳလုပ္ေပးၿပီး ျမန္မာဘက္မွ ကနဦးထုတ္ျပန္သည့္ သတင္းမ်ားအရ ယခုလပထမအပတ္ထိ လက္မွတ္လာေရာက္ထုတ္ယူသူ (၁၂၃) ဦးသာရိွၿပီး ေကာ့ေသာင္းတြင္ (၁၁၃) ဦးႏွင့္ ျမ၀တီတြင္ (၁၀) ဦးတို႔ျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။

ထိုင္းတႏိုင္ငံလံုးတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား (၂) သန္းခြဲခန္႔ရွိၿပီး တရား၀င္ အလုပ္သမားမွတ္ပံုတင္ထားသည့္ ျမန္မာအလုပ္သမား (၅) သိန္းခန္႔ရွိသည္ဟု ျမန္မာအလုပ္သမားအေရး ေဆာင္ရြက္ေနသည့္ အစိုးရမဟုတ္ေသာအဖြဲ႔မ်ားက ေျပာသည္။

ျမ၀တီတြင္ လက္မွတ္ထုတ္ယူသူအမ်ားစုမွာ ဘန္ေကာက္ႏွင့္အျခားခ႐ိုင္မ်ားမွျဖစ္ၿပီး ျမန္မာအလုပ္သမား (၁) သိန္းခြဲခန္႔ရိွသည့္ မဲေဆာက္ေဒသတြင္းမွ လက္မွတ္သြားေရာက္ထုတ္ယူသူမရိွေၾကာင္း ျမန္မာအလုပ္သမား အေရး ေဆာင္ရြက္ေနသူ တဦးက ေျပာသည္။

ျမန္မာဘက္မွ လက္မွတ္ထုတ္ေပးေရးစခန္းမ်ားကို တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕ ဆန္ဆိုင္း (ခ) ရပ္ကြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္း ဖုန္း (၀၀၃,၃၃၃,၀၅၃)၊ ျမ၀တီၿမိဳ႕ အမွတ္ (၄) ရပ္ကြက္ ေက်ာက္လံုးႀကီးစခန္း ဖုန္း (၀၉၅,၀၉၀,၀၉၄)၊ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ ေတာ္၀င္လမ္း ေအးရိပ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္ ဖုန္း (၀၅,၉၅၀,၉၅၈) စသည့္နယ္စပ္ၿမိဳ႕တုိ႔တြင္ ဖြင့္လွစ္ထားသည္။

ျမန္မာလုပ္သား ၃ ေထာင္ေက်ာ္ ကိုရီးယားသြားခြင့္ မေရရာ

ေမေက်ာ္

တနလၤာေန႔၊ ၾသဂုတ္လ 24 ရက္ 2009 ခုႏွစ္ 19 နာရီ 54 မိနစ္

ခ်င္းမုိင္ (မဇၥ်ိမ)။ ။ ျမန္မာအလုပ္သမား ၃၀၀၀ မွာ ကိုရီးယားဘာသာစကား တတ္ေျမာက္မႈ စာေမးပြဲ ေအာင္ျမင္ျပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုရီးယားနုိင္ငံတြင္ အလုပ္အကိုင္ေပးနုိင္မႈ က်ဆင္းသျဖင့္ ကိုရီးယားသို႔ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္နုိင္ခြင့္ မေရရာဘဲျဖစ္ေနသည္။ “ကမၻာ႔စီးပြားအက်ေၾကာင့္ ၂ဝဝ၉ ရဲ႕ လုပ္သားေခၚယူမႈခြဲတမ္း နည္းသြားတယ္္။ ႏွစ္က သူတို႔ဘက္က (ကိုရီးယား) လုပ္ငန္းေတြ ျပန္လည္လည္ပတ္လာလို႔ ကိုတာ (ခြဲတမ္း) ေတြ တက္လာမယ္ဆိုရင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ျမန္မာလုပ္သားေတြ သြားရဖို႔ မ်ားပါတယ္” ဟု ကိုရီးယား အလုပ္သမား ဝန္ၾကီးဌာန၏ တရားဝင္ ကိုယ္စားလွယ္ Human Resources Development Service of Korea (HRD Korea) ျမန္မာ႐ံုးခြဲ တာဝန္ခံက ေျပာသည္။ ယမန္ႏွစ္မွစ၍ ယခုအခ်ိန္ထိ ကိုရီးယားသို႔ အလုပ္သြားေရာက္ လုပ္ကိုင္ရန္ ေလွ်ာက္လႊာတင္သူ ျမန္မာလုပ္သား ၃၅၃၆ ေယာက္မွ ၃၉၅ ေယာက္သာ ေစလႊတ္ႏိုင္ေသးသည္။ ကိုရီးယား ဘာသာစကားစစ္ စာေမးပြဲ ေျဖဆိုေအာင္ျမင္ထားသူ ၃ဝဝဝ ေက်ာ္အတြက္ ကိုရီးယား အလုပ္အကိုင္ ရရွိေရးအတြက္ အာမခံခ်က္လည္း မေပးႏိုင္ေသးေၾကာင္း HRD ကိုရီးယား ႐ံုးခြဲက ဆိုသည္။ “ဘယ္အခ်ိန္သြားရမလဲ ဘယ္ေလာက္သြားရမလဲ ဆိုတဲ့အေသးစိတ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး” HRD တာဝန္ခံက မဇၩိမကုိ ေျဖၾကားသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုရီးယား အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲကိုမူ ဆက္လက္ မေျဖဆိုေစဘဲ ရပ္ဆိုင္းထားၿပီး ယခုႏွစ္အတြက္ က်င္းပရန္ အစီအစဥ္ မရွိေသးေၾကာင္း သိရသည္။ ကိုရီးယားသို႔ ျမန္မာ အလုပ္သမား ေစလႊတ္မႈကို ယခင္က အလုပ္သင္ စနစ္ျဖင့္ ျပည္ပ အလုပ္အကိုင္ ရွာေဖြေရး ကုမၸဏီမ်ားက ေဆာင္ရြက္ေနရာမွ ယမန္ႏွစ္မွစ၍ အစိုးရခ်င္း တိုက္႐ိုက္ လုပ္သားေစလႊတ္ေရးစနစ္ကို က်င့္သံုးခဲ့သည္။ ျမန္မာဘက္မွ ေရႊအင္းဝ အလုပ္အကိုင္ ရွာေဖြေရး ေအဂ်င္စီႏွင့္ ကိုရီးယားဘက္မွ HRD ကိုရီးယားတို႔က ကိုယ္စားလွယ္ အျဖစ္လုပ္ကိုင္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ လက္ရွိ လုပ္သား ၃၀၀ ေက်ာ္ကို တဦးလွ်င္ ဝန္ေဆာင္ခ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁၀၅၀ ျဖင့္ တရားဝင္ ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ယခင္က အလုပ္သင္ စနစ္ျဖင့္ ကိုးရီးယားသို႔ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ရန္အတြက္ တဦးလွ်င္ ကုန္က်စရိတ္ ျမန္မာေငြ သိန္း ၄၀ က်ပ္ခန္႔ ကန္ေဒၚလာ ၄၀၀၀ ခန္႔ ကုန္က်သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္မွစ၍ ေျပာင္းလဲလိုက္သည့္ အစိုးရခ်င္း လုပ္သားေစလႊတ္မႈ စနစ္သစ္တြင္ ကိုရီးယား အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲ ေျဖဆိုေအာင္ျမင္ထားရမည္ျဖစ္ၿပီး၊ အျခားလိုအပ္သည့္ အရည္အခ်င္းမ်ားကိုမူ တရားဝင္ သတ္မွတ္မထားဘဲ ကိုရီးယားလုပ္ငန္းရွင္မ်ားက စိတ္ၾကိဳက္ေရြးခ်ယ္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ကိုရီးယားက ႏိုင္ငံျခားသား အလုပ္သမားမ်ားကို ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အမ်ားဆံုး အသံုးျပဳမႈမ်ားၿပီး အလုပ္သမား တဦးလွ်င္ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ တလလွ်င္ ကိုရီးယား ဝမ္ ၁၀ သိန္းခန္႔ ရရွိကာ ျမန္မာေငြအားျဖင့္ က်ပ္ ၁၀ သိန္းခန္႔ ရရွိသည္။